[SSF] Rainbow Scale_09 END

posted on 24 Mar 2012 22:47 by zeazand in Fiction, SuperJunior, WonKyu

listen the music

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

Last.. Forever…

 

 

 

 

 

แดดบ่ายแก่ๆ ไม่บอกก็รู้.. มันโคตรจะร้อนขนาดไหน!

บนสนามหญ้าที่ตั้งอยู่บริเวณใกล้เคียงกับสนามฟุตบอลของโรงเรียน บรรดานักเรียนชายหญิงในชุดพละกำลังขว้างลูกซอฟต์บอลส่งให้กันเป็นคู่ๆ ท่ามกลางแดดอันร้อนแรงที่ดูท่า..ท้องฟ้าจะเป็นใจเสียด้วยนะ ฟ้าโล่งๆ แถมยังไม่มีเมฆสักก้อนเดียวน่ะ

แม้จะเริ่มคาบมากว่าเกือบชั่วโมงแล้ว แต่ก็ยังไม่มีทีท่าว่าอาจารย์อีขวัญใจสาวๆ จะยอมปล่อยให้นักเรียนทุกคนได้พักกันเสียที

ชเวซอลลี่ ยกมือขึ้นซับเหงื่อเมื่ออาจารย์หนุ่มเดินมาดูแล้วก็จากไป ใบหน้าน่ารักมุ่ยคิ้วพองลมที่สองแก้ม ทำหน้าทำตา..โคตรจะอารมณ์เสียสุดๆ

ไอ้คุณชายชเวซีวอน..จริงๆ เลย~

เฮ้อ.... ให้มันได้อย่างนี้สิ!

ไม่เข้าเรียน.. แล้วใคร?  ใครที่มันต้องไปคอยแก้ตัวให้?

.

.

.

 

 

 

เจ้าบ้านั่น..ป่านนี้จะทำอะไรอยู่เนี่ย?

ลากคยูฮยอนเตลิดไปแล้วนะ...?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ยังจำได้ไหม?

ความทรงจำวัยเด็ก..

ฮาร์โมนิกาสีแดง.. กับเด็กผู้ชายและเด็กผู้หญิง.. บนชายหาด ร้างผู้คน.. ดวงอาทิตย์ลาลับขอบฟ้า...

น้ำทะเลแลดูคล้ายจะสีเข้มขึ้นเมื่อท้องฟ้ามืดลงเรื่อยๆ

 

 

เด็กผู้ชายที่นั่งแช่ตัวอยู่ในน้ำทะเล.. ใบหน้าขาวซีด แต่กลับมีรอยยิ้มสดใสชวนมอง

และ..

เด็กผู้หญิงผิวขาวในชุดวันพีชสีแดงคลุมเข่า..ที่ยืนอยู่บนฝั่ง.... ใบหน้าหวานละมุนที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มน่าเอ็นดู

 

.

.

 

 

เด็กทั้งสองกำลังพูดคุยอะไรบางอย่าง..

ก่อนที่เด็กหญิงจะหยิบสิ่งที่ห้อยคอตัวเองออกมาเป่า... บทเพลงเสียงเบา....ที่ลอยละล่องไปกับสายลม....

 

...กระทบ...

กับหูเด็กชายอีกคน...

คนที่แอบหลบอยู่หลังโขดหิน

เด็กผู้ชายคิ้วเข้ม ตาคมที่กำลังจ้องมองคนทั้งสองที่ห่างออกไปราวห้าเมตรอย่างไม่สามารถละสายตาได้!

 

 

 

 

มือเล็กๆ ยื่นฮาร์โมนิกาสีแดงออกไปข้างหน้า..

เท้าทั้งสองก้าวลงสู่ผืนน้ำทะเล..

 

เด็กชายผิวขาวซีดที่เปลือยท่อนบนค่อยๆ ขยับเข้ามาใกล้..เช่นกัน..

.

.

ก่อนที่ร่างเล็กๆ นั่นจะ...ยืดตัวขึ้น..!!!

.

.

.

.

เด็กชายที่หลบอยู่หลังโขดหินแทบจะยกมือขึ้นมาอุดปากตัวเองแทบจะไม่ทัน!

 

 

 

Rainbow scale ที่สะท้อนกับแสงรำไรจากดวงอาทิตย์ที่กำลังถูกกลืนกินด้วยผืนทะเลกว้างใหญ่

ความสวยงาม...ที่ทำให้ไม่อาจถอนสายตาได้

 

เด็กหญิงวาดยิ้มถูกใจ เท้าก้าวต่อไปอีก มืออีกข้างยื่นไปคว้าจับมือเด็กชายที่ยื่นมาจับ...พร้อมกับดึงร่างเล็กๆ ในชุดสีแดงสดใสเข้าสู่อ้อมกอด..

เด็กทั้งสองกอดกัน.. ก่อนจะผละออกมา แล้วยื่นฮาร์โมนิก้าส่งให้เด็กชาย..

 

 

 

เสียงร้องเรียกแว่วมาจากไกลๆ

เด็กชายหน้าตื่น.. รีบผละตัวออกมา

 

 

ไม่ทันได้ล่ำลา.. ร่างผอมบางของหญิงสาวหน้าตาสะสวยก็ก้าวเข้ามาใกล้อีกเรื่อยๆ

.

.

เด็กหญิงน้ำตาคลอเบ้า.. ทำท่าคล้ายจะเบะร้องไห้....

 

 

 

 

 

เด็กชายที่อยู่ห่างออกไป.. ผู้ซึ่งมองเห็นเหตุการณ์ทั้งสองได้อย่างแจ่มชัด

เด็กชายไม่รอช้า.. ร่างเล็กรีบก้าวยาวๆ ออกจากชายหาดตรงเข้าไปรั้งเรียกหญิงผู้ซึ่งมีศักดิ์เป็นน้า

 

 

.

.

 

 

...ไม่รู้เลยว่า เหตุผลที่ทำให้เขาพุ่งตรงเข้าไปรั้งน้าเอาไว้นั้น.....จะด้วยเพราะอะไร?

 

 

.

.

 

 

ลูกพี่ลูกน้องสาวที่กำลังจะร้องไห้ 

 

หรือ

 

เด็กชายเงือกน้อยคนนั้น.. 

 

 

.

.

.

 

 

 

 

อาทิตย์ส่องแสงผ่านหลังคาโปร่งใสของสระว่ายน้ำลงมาสู่ผิวน้ำ..

.

.

แสงระยิบระยับจากบางสิ่งบางอย่างที่ทำให้คนมองแสบตา...

ตาพร่า... มึนหัว.... 

 

 

จนมารู้ตัวเอาก็ตอนที่..

 

 

“เป็นอะไรหรือเปล่า? ซีวอน!”

เสียง....ของใคร? 

 

 

 

ดวงตาเบิกกว้างเมื่อเห็นว่าตัวเองกำลังลอยอยู่ในสระว่ายน้ำ... ซ้ำ...ยังอยู่ในอ้อมกอดของใครบางคน..คนที่คุ้นหน้าคุ้นตาสุดๆ!

 

 

“คยูฮยอน!!!!!!!!”

 

 

ไม่อยากจะเชื่อสายตา! เด็กชายเงือกน้อยในวันวาน...ที่จางหายไปตามกาลเวลาในครานั้น..

มาปรากฏตัวอยู่ตรงนี้!!!!!!!!

ตัวจริง..เสียงจริง!!!

 

“ฉันเอง..”

 

 

เงือกหนุ่มปล่อยมือออกจากคนตัวโตทันทีที่เริ่มรู้สึกถึงระยะห่างอันใกล้ชิดจนเกินไป ร่างเพรียวที่มีท่อนล่างคล้ายหางปลาพาตัวเองว่ายน้ำออกมาห่างๆ จากคนตัวสูงที่ยังถือวิสาสะทำตาโตมองตัวเขาเยี่ยงสิ่งประหลาดนอกโลก

 

 

“นาย... คิดยังไง..คิดยังไงกับฉันในสภาพนี้?”

 

ปากมันหนักไปเลยเมื่อหูได้ยินน้ำเสียงทุ้มหวานราวกับน้ำผึ้งที่ลอดผ่านโพรงหูคำแล้วคำเล่า.. ห้ามไม่ได้เลย..ที่จะยิ้มออกมา..ยิ้มจนหน้าตึงขนาดนี้เนี่ย

 

“เสียงนายเพราะมาก... วิเศษจริงๆ คยูฮยอน... เหลือเชื่อเลย”

 

 

เหลือเชื่อ... สวยงาม..ราวกับหลุดมาจากเทพนิยาย

ใบหน้า ดวงตา สีผิว น้ำเสียง..และรูปร่าง....

มันช่างเหมาะเจาะ..ลงตัว..

สุดแสนจะเพอร์เฟ็คต์... เมื่อทุกองค์ประกอบนั้นมารวมอยู่ที่..คนๆ นี้ 

.

.

แก้มเงือกหนุ่มแต้มสีชมพูจางๆ ร่างเพรียวรีบหันหลังให้คนเอ่ยปากชมพร้อมกับว่ายน้ำถอยห่างออกไปอีก

 

“จริงๆ นายคงแค่อยากจะบอกว่าฉันดูเหมือนสัตว์ประหลาดสินะ หึ”

 

 

“เปล่า.. ฉันชมนายต่างหาก คยูฮยอน.. ทั้งเสียงของนาย ทั้งรูปร่างของนาย...ทั้งเกล็ดสีรุ้งของนาย..... ฉันชอบมันทุกอย่าง”

 

 

ปากหลุดพูดอะไรออกไป.. ซีวอนเริ่มรู้สึกรุมๆ ที่หน้าตัวเอง แต่ครั้นพอวาดมือว่ายตรงเข้าไปหาร่างเพรียวที่กำลังสนุกกับการว่ายน้ำดำน้ำ..แล้วเจ้าตัวจู่ๆ ก็มาสะดุดหยุดฟังหน้าตาตื่นตกใจ..แต่แก้มกลับขึ้นสีแดงราวมีมะเขือเทศอยู่ที่แก้มสองลูก

 

“นาย...ชอบฉัน?”

 

สรุปเร็วไปไหม... ชอบ........ที่หมายถึงในตอนที่พูดน่ะ มันคนละชอบกับที่ถามนะ...

แต่ถ้าถามนี่ไม่ได้เกี่ยวกับไอ้ที่เขาพูดตะกี้แล้วล่ะก็..

 

คำตอบมันก็คงจะเป็น.....ใช่.....

ใช่.. อย่างไม่ต้องสงสัย..

 

 

~ ชเวซีวอนชอบโจคยูฮยอน ~

 

 

..ใจเต้นระส่ำ..

จะบ้าตายแล้ว ซีวอน!

..ยิ่งสบกับดวงตาคู่สวยสีราตรีที่มองมาตรงๆ เช่นนี้ด้วย..

โอย.....

เอาก็เอาวะ... ซีวอน!

 

“ใช่..”  ผงกศีรษะลง หน้าแดงหูแดงไปหมด... เกิดมาไม่เคยรู้สึกอายมากมายเท่าครั้งนี้

 

ก็ไม่เคยจะสารภาพรักกับใครนี่นะ... กับคนแรก ก็ดันถามมาแบบนี้เองซะแล้วนี่!

 

 

ไม่กล้าเงยหน้าขึ้นไปมอง.. กลัว.....

คยูฮยอนจะพูดอะไรต่อ จะตอบว่า ‘เหมือนกัน’ หรือจะเป็น ‘ฉันแค่ถามเล่นๆ’ หรือจะ ‘ฉันพูดผิดต่างหาก’

แต่อะไรก็แล้วแต่...

มันก็กลั้นใจเอ่ยปากตอบไปแล้วนะ..

 

กล้าๆ หน่อย... ไอ้บ้าซีวอน!

 

 

“ขอบคุณนะ.. แต่ฉันคงรับความรู้สึกของนายไว้ไม่ได้จริงๆ”

 

เสียงถอนหายใจหนักๆ ดังถัดมา..

 

“ฉันมีสัญญากับใครคนหนึ่งอยู่ เธอคือคนที่ให้ฮาร์โมนิกานี้กับฉันมา... เด็กผู้หญิงคนนั้น..ฉันขึ้นมาบนบกก็เพื่อพบกับเธอคนนี้”

 

.

.

.

 

 

ราวกับคำพูดที่ออกมาจากปากคยูฮยอนกลายเป็นค้อนปอนด์ขนาดยักษ์!

.

.

จำได้ว่า.. หลังจากวันนั้น ซอลลี่มาค้างที่บ้านเขาแล้วก็ร้องห่มร้องไห้บอกว่า “เจ้าชายเงือก” อะไรนั่น...อยู่คืนสองคืน ก่อนที่ซอลลี่จะย้ายตามครอบครัวไปอยู่ญี่ปุ่นหลายปี..จนกระทั่งกลับมาที่โซลเอาก็ปีสองปีนี้เอง

 

มัน...เหมือนกับว่า...คนทั้งสอง ..เกิดมาเป็นคู่กัน..

..ต่างคนต่างมาหากัน..

.

.

และตอนนี้ก็ด้วย.. คนที่ ‘ยัยบ้าซอลลี่’ ชอบ.... ก็คือคนๆ นี้... ‘คยูฮยอน’ เจ้าชายเงือก..ที่ยัยบ้านั่นเคยหลุดปากพูดถึงเมื่อตอนที่คยูฮยอนย้ายมาที่นี่วันแรก

.

.

…ใจตรงกัน…

.

.

นะ... มันช่างเหมาะเจาะ... ตลกสิ้นดี!

 

 

“ฉันขอร้องอะไรนายอย่างนึงได้ไหม..”

 

“อะไร?”

 

 

“ช่วยเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ.. นายคงจะไม่เอาไปบอกใครใช่ไหม.... ซีวอน นายคือเพื่อนคนแรกที่เป็นมนุษย์ของฉัน เพื่อนที่ดีที่สุดของฉัน.. นายช่วยฉันเถอะนะ..นะ ขอร้อง”

 

“แล้วถ้า...ฉันบอกว่าไม่ล่ะ?”

 

ถ้าไม่พูดถึง... ก็คงจะไม่คิดที่จะเอาไปบอกคนอื่นหรอก...จริงๆ ก็ไม่เคยคิดเลยต่างหาก!

..คยูฮยอน..

แต่ผีห่าซาตานไหนไม่รู้มันดลใจ.. มันอยากจะแกล้งคนๆ นี้...

ไหนๆ ก็ถือไพ่เหนือกว่า..

อีกทั้ง......ยังโดนหักอกมาแบบนี้ด้วยสิ!

 

 

“ซีวอน... ขอร้อง!~~”  คยูฮยอนทำหน้ากลัวสุดขีด.. ร่างเพรียวแลจะดูลีบหดลงไปเลยเมื่อเห็นเขาเลิกคิ้วมอง ใบหน้าไร้ซึ่งรอยยิ้มที่ควรจะมีประดับไว้ตลอดเวลา..

 

“ขอฉันถามนายคำถามเดียว... คยูฮยอน นายคิดว่าลูกพี่ลูกน้องฉัน... ยัยซอลลี่นั่น เป็นยังไงมั่ง?”

 

ซีวอนว่ายน้ำไปที่ขอบฝั่ง ร่างสูงดันตัวขึ้นนั่งบนขอบสระห้อยขาลงจุ่มน้ำในสระ พลางยกแขนขึ้นกอดอก มองคนถูกถามอย่างจริงจังกับคำถาม...เป็นอย่างมาก!

 

“ซอลลี่? ... ทำไมจู่ๆ ก็ถามเนี่ย?”

 

ไม่มีใครรู้ความคิดของชเวซีวอนในเวลานี้หรอก..

 

“ตอบมาเถอะน่า”

 

 

คิ้วเรียวย่นเข้าหากัน คยูฮยอนเอียงคอกลอกตาขึ้นมองหลังคาสระว่ายน้ำระหว่างคิด ก่อนจะกลับมาสบตาคนถาม ตอบคำถามซะอย่างจริงจัง..จริงจังซะจนคนถามคำถามเกือบหลุดขำ~

“ซอลลี่.. เธอเป็นผู้หญิงน่ารัก ร่าเริงแล้วก็สดใส อยู่ด้วยคงจะสนุกแปลกๆ ดี..คิดว่านะ แล้วก็....อืม.. อีกอย่างนึง แล้วฉันก็คิดว่าถ้านายจะบอกเรื่องนี้กับซอลลี่ เธอคงจะไม่เชื่อนายแน่ๆ ซีวอน... และถึงจะเชื่อจริง เธอก็คงไม่เอาไปบอกคนอื่นหรอก ฉันเชื่อว่าซอลลี่ต้องเป็นเพื่อนที่ดี..ดีมากกว่านายเลยด้วย ซีวอน”

 

“แล้ว... นายเคยคิดจะมองซอลลี่ข้ามสถานะจากการเป็นเพื่อนมาเป็น.. ‘ผู้หญิงคนนึง’ ไหม?”

 

คยูฮยอนทำหน้าเหวอ ในหัวประมวลคำถามสุดแปลกนี่แล้วเริ่มรู้สึกถึงอะไรแผลงๆ ที่อาจจะตามมาถ้าตอบไม่ดี.. แต่ซีวอนก็ยังไม่วายพูดย้ำว่าให้ตอบอย่างที่คิดจริงๆ

 

“ฉันไม่คิดนะ.. บอกตรงๆ ว่าแรกเห็นก็ไม่มีความรู้สึกอะไรพวกนั้นนะ จนตอนนี้ก็ด้วย.. เราเป็นเพื่อนกัน..นั่นแหละดีที่สุด”

 

ซีวอนหลุดขำออกมาในที่สุด.. กับท่าทีสุดซีเรียสของคนตอบคำถามที่อยู่ในน้ำ คยูฮยอนหน้าเหวออีกรอบกับท่าทีของซีวอน ร่างเพรียวแหวกว่ายพาตัวเองพุ่งตรงเข้ามาหา...และไม่รอช้า!

 

“เฮ้ย!!!!!!!!”

 

 

 

 

ร่างสูงใหญ่ตกลงไปในน้ำอีกครั้ง!

คราวนี้.. ถูกดึงให้ลงไปอยู่เกือบติดจุดที่ลึกที่สุดของสระ!

ใบหน้าหล่อเหลาในตอนนี้นั้น..บิดเบี้ยว ปนทรมาน... บ่งบอกได้ชัดว่าซีวอนไม่ได้เตรียมตัวเลยที่จะลงไปอยู่ใต้น้ำนานๆ เช่นนี้!

 

เงือกหนุ่มคิดว่าแกล้งจนพอใจแล้ว ก็เอี้ยวคอหันกลับไป.. และทันทีที่เห็นว่าสภาพคนที่ถูกลากลงมาดำน้ำร่วมๆ สองนาทีนี้เป็นเช่นไร ก็รีบพุ่งตัวขึ้นมาบนผิวน้ำในแทบจะทันที!

ใบหน้าคมที่ซีดไร้สีสัน.. ชเวซีวอนไร้ซึ่งสัญญาณของการมีชีวิตไปซะแล้ว!

คนแกล้งยิ่งหน้าซีดเข้าไปใหญ่ มือขาวดันร่างสูงขึ้นไปนอนบนพื้นขอบสระ ก่อนจะยันตัวเองขึ้นจากผิวน้ำ

เหงือกหนุ่มที่มีท่อนล่างสวยงาม ค่อยๆ แปรเปลี่ยนกลายกายท่อนล่างกลับไปเป็นมนุษย์ผู้ชายธรรมดาที่มีขาสองข้างเมื่อเท้าพ้นจากผืนน้ำ..

 

เสียงสูดหายใจเข้าแรงๆ แล้วจึงผ่อนออก... เป็นแบบนี้อยู่สองสามครั้ง

คยูฮยอนตาแดง จมูกแดง ความรู้สึกผิดหรืออะไรบางอย่างมันรื้นขึ้นที่ขอบตา

ตั้งสติยื่นมือสั่นๆ ทั้งสองข้างออกไปวางบนปากและจมูกของคนไร้สติ ก่อนจะ....

ยื่นเข้าไปใกล้ ปากแตะปาก.. พยายามนึกถึงวิธีช่วยชีวิตคนจมน้ำที่อ่านจากหนังสือ... แล้วจัดการผายปอด พลางลุกขึ้นมากดปั๊มหน้าอก แล้วก้มลงไปผายปอดอีกครั้ง.. วนเวียนไปอย่างนี้.....

.

.

นี่ก็รอบที่จะสิบแล้ว... แต่ทำไม?

 

 

แล้วคำตอบที่ต้องการก็คือ.. การสำลึกน้ำออกมา พร้อมกับดวงตาทั้งสองที่เบิกโพลงขึ้นมาของซีวอน ซีวอนไอแค่กๆ อยู่หลายหน ก่อนจะทิ้งตัวลงนอนราบกับพื้นไปอีกครั้ง พลางหายใจเข้าออกช้าๆ

ความมึนงง ปนสงสัยเกิดขึ้นในทันทีที่เห็นใบหน้าน่ารักที่อยู่ใกล้ไม่ถึงคืบ ตาแดงๆ แก้มแดงๆ และจมูกแดงๆ ใบหน้า..ที่เปรอะไปด้วยคราบน้ำตา

 

“คยูฮยอน..”

 

มือขาวของเจ้าของชื่อไม่พูดพล่ามทำเพลง เห็นเขาได้สติก็ออกแรงทั้งทุบทั้งตีเขาซะจนจะกลับไปนอนเดี้ยงแบบตะกี้อีกรอบ

.

.

 

“ตะกี้ฉัน.....”

 

‘จม-น้ำ’  คยูฮยอนขยับปากแทนการเขียน

 

ความรู้สึกคล้ายกับการใกล้ตายมันชวนให้หนักหัว ซีวอนยันตัวลุกขึ้นนั่ง แต่แล้วก็ต้องลงกลับไปนอนต่อ... ดวงตางับปิดลงในแทบจะทันที นอนนิ่ง...ไม่ไหวติง

 

‘!!!!!!!!!’

 

ร่างบางตาโตตกใจ โชคดีที่ยังเอามือรองศีรษะไว้ได้ทัน แต่ไอ้แบบนี้..มันนอกเหนือจากตำราแล้วนะ! มีด้วยเหรอ? ที่ฟื้นแล้ว..กลับไปสลบแบบเดิมได้อีกน่ะ ไม่หายใจด้วย!

 

เอาก็เอา...คยูฮยอน..นายต้องรับผิดชอบ!

 

แล้วปากนิ่มๆ ก็กดลงบนกลีบปากหนา เจ้าของริมฝีปากนุ่มถ่ายลมส่งผ่านไปทางปากแบบเดิมๆ แต่แล้ว.....

 

 

‘!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!’

 

 

ถ้าคยูฮยอนในตอนนี้พูดได้...ก็คงจะโวยวาย ไม่ก็ร้องเสียงหลงแล้วล่ะ!

 

 

 

ก็นะ.... ซีวอนน่ะ จริงๆ แล้ว..หมอนี่น่ะขี้แกล้งสุดๆ ไปเลย!

 

 

 

 

 

“ไอ้คนฉวยโอกาส”  เพราะตกใจสุดขีด.. มือทั้งสองยกขึ้นยันคนฉวยโอกาสออกอย่างแรง พลันกระโจนร่างลงสู่สระว่ายน้ำในทันที

 

“ฉวยอะไร? นายสิฉวย! จูบฉันก่อนทำไมล่ะ...”

 

“นาย!! ซีวอน!!!!!!!!!!!!!”

 

 

“น่า.. คยูฮยอน มานี่.. อย่าไปไกลนักสิ มาใกล้ๆ .. ฉันจะไม่บอกเรื่องของนายก็ได้ ไม่บอกใครสักคน โอเค๊?”

 

เงือกหนุ่มเลิกคิ้ว..อย่างไม่เชื่อหู แต่กระนั้น ประกายตาก็แลดูสดใสมีชีวิตชีวามากขึ้นไปอีก

 

“จริงนะ?”

 

“จริง... ฉันไม่โกหกนายหรอก แล้วก็..จะช่วยนายตามหาเด็กผู้หญิงคนนั้นด้วย”

 

“ซีวอน.. นายนี่เป็นคนดีจริงๆ”

 

เงือกหนุ่มดีใจจนลืมตัว ว่ายเข้ามาใกล้ซีวอนที่นั่งอยู่ที่ขอบสระ ซ้ำยังยื่นแขนไปเขย่าขาคนพูด เอ่ยกลับไปด้วยท่าทีสุดแสนจะดีใจ

 

แต่... คยูฮยอน..อย่าประมาทสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘มนุษย์’ ซะละ..

 

ยิ่งกับ ‘มนุษย์ที่ถูกหักอก’ ด้วยแล้วเนี่ย...

.

.

 

.

.

 

 

“~KiSS~”

 

“!!!!!!!!!!!!!!!”

 

“ง่ายๆ แค่ทุกวัน.. นายให้ฉันแค่วันละ kiss ตอนไหนก็ได้.. แล้วฉันจะรูดซิปปาก เก็บเรื่องนี้..ไม่บอกใคร”

 

 

 

“ไอ้!!!!!!!!!!!!!!!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

~The end~

 

 

 

 


 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

ถ้าคิดว่าจบแล้ว...

ก็คงต้องขอให้อ่านตรงนี้หน่อย...นะ

 

 

 

 

 

เด็กสาวร่างโปร่งมือกำโทรศัพท์มือถือเท้าเร่งวิ่งกระหอบกระหืดออกจากห้องเปลี่ยนเสื้อผ้าตรงไปยังสถานที่แห่งหนึ่งที่ซึ่งบอกมาในข้อความ...และอีกไม่เกินช่วงตึกนี้ก็ถึง

 

“ซีวอน!!!!!!!!!!!! คยูฮยอน!!”

 

เด็กสาวไม่ได้พาตัวเองมาแค่คนเดียว ตอนนี้เธอมากับใครอีกคนนึง.. เจ้าของกุญแจทุกห้องของตึกแห่งนี้

 

“ยัยโย่ง! เฮ้อ...ในที่สุดเธอก็มา”

 

“ถามจริง.. นี่รอฉันไม่ไหวจนต้องลงไปว่ายน้ำเลยใช่มะ?  เปียกยังกับลูกหมาตกน้ำเลย... แล้วคยูฮยอนล่ะ?”

 

ไม่เกินสามสิบวินาทีหลังจากที่ภารโรงประจำตึกไขกุญแจออก คยูฮยอนก็เดินสะพายกระเป๋าออกมาส่งยิ้มให้ชเวซอลลี่ที่แก้มทั้งสองถูกย้อมไปด้วยสีแดงเปล่งปลั่งในทีที่เห็นคยูฮยอนเดินออกมา

 

“คยูฮยอนจ๊ะ...”

 

“นักเรียน.. พวกเธอลงไปได้แล้วไป หมดธุระกับที่นี่แล้ว ลุงจะได้ล็อคสักที”

 

ชเวซอลลี่แอบกำหมัดทำท่าจะประเคนให้กับลุงภารโรงที่พูดขัดเธอ แล้วก็เดินดุ่มๆ ออกไปซะงั้น สงสัยลุงแกคงจะง่วงมาก.. ตอนไปเรียกก็นั่งหลับอยู่แล้วด้วย

 

“คยูฮยอน..เอ่อ.. โชคไม่ดีเลยเนอะ”  พูดได้แค่นั้น.. ชเวซอลลี่ก็ก้มหน้าลง ยกมือสองข้างวางที่สองข้างแก้ม..

 

เธอตกหลุมรักรอยยิ้มของคนๆ นี้เข้าอย่างจัง... ทั้งที่แค่ได้เห็นหน้าก็ใจสั่นแทบบ้า..

ยิ่งไม่ต้องพูดถึง.. ‘รอยยิ้ม’ จากคยูฮยอนด้วย..

เด็กสาวเขินจนใกล้จะบ้าตายแล้ว.....

เธอไม่อาจจะเงยหน้าขึ้นมองใบหน้าคนๆ นี้ได้อย่างที่ใจคิด..

ไม่กล้าจะมองหน้า ไม่กล้าจะพูดคุย..ยิ่งไม่กล้า ...ถ้ายังจะต้องเจอกับผู้ชายคนนี้ในอีกวันต่อๆ ไป...

เธอคิดว่าเธอต้องตายแน่ๆ

..มองอะไรก็กลายเป็นสีชมพูไปหมด..

นี่เขาเรียกว่า ห้วงแห่งความรัก....ใช่ไหมนะ

 

 

แต่...

 

“คยูฮยอน ทำไมนายถึงได้ตัวแห้งอย่างกับไม่ได้ตกลงไปน้ำตั้งแต่แรกเลยล่ะ!?”

 

ไอ้คุณลูกพี่ลูกน้องหน้าหล่อมันดันพูดขึ้นมา..ทำลายบรรยากาศเสียจริง!

แต่ที่เธอได้ยินคือ “คยูฮยอน ....................”

ชเวซีวอนกำลังกระซิบอะไรบางอย่างกับคยูฮยอนสองคน

 

เห็นคยูฮยอนขยับยิ้มอีกครา

..หัวใจเธอพองโต..

ซ้ำครานี้ยังยกมือขึ้นป้องปากหัวเราะ ดวงตาเปล่งประกายสดใส...แลดูอารมณ์ดี..มีความสุข

..หัวใจของเธอมันก็พลันฟีบลงทันตา..

ไม่รู้ว่าสองคนนี้ไปสนิทกันตอนไหน.. แค่อยู่ที่นี่ด้วยกันไม่กี่ชั่วโมงเองนะ

.

.

 

แล้วทำไมล่ะ.. ทำไมถึงได้มองเห็นว่า.....

 

ชเวซีวอน คนที่เธอรู้จัก...

มีอะไรบางอย่างที่เปลี่ยนไป...เปลี่ยนไปนับตั้งแต่วันที่คยูฮยอนเข้ามาในชั้นเรียน

.

.

 

 

 

บ้าน่ะ...

 

 

ชเวซอลลี่...เธอคิดมากไปแล้วนะ!

 

 

“เธอสองคนแอบกระซิบอะไรกัน! บอกฉันบ้างสิ!!”

 

“ไม่บอกเธอหรอก เรื่องของผู้ชาย..ผู้หญิงไม่เกี่ยว”

 

“ไอ้ซีวอนบ้า! ไอ้ขี้งก! จำไว้นะ..คราวหลังมีเรื่องแบบนี้อีก ฉันจะไม่ช่วยนาย! คอยดู!!!”

 

 

 

 

 

 

 

ตราบใดที่ทุกอย่างมันยังคงเป็นแบบนี้.. ซีวอนก็จะยังแถหลอกคยูฮยอนมันอย่างนี้เรื่อยไปนี่ล่ะ!  จะไม่มีทางบอกคยูฮยอนหรอก!! ให้ตายก็ไม่บอก!!!  เด็กผู้หญิงที่คยูฮยอนตามหานั่นน่ะ..อยู่ใกล้ตัวถึงขนาดนี้ และจะให้มันเป็นไปแบบนี้นี่ล่ะ!!

ตราบเท่าที่..ซีวอนจะหลอมใจคยูฮยอนให้มาเป็นของตัวเองได้

.

.

 

 

ความจริงจะเป็นเช่นไร.. ก็คงจะค่อยเฉลยเอาตอนนั้น...ล่ะมั้ง?

 

 

 

 

~Real ending~

 

 

 

 

 


 

 

 

 

 

^^ จบสักที! นานไหมคะ? กว่าจะต่อก็ชาติกว่าเลย...(ยังดีนะมาต่อ ๕๕)

เอาน่า.. จบแล้วเรื่องนี้

ไม่รู้ว่าฟินกันบ้างไหม?

เดากันถูกหรือเปล่า..ตอนจบ

 

แต่ทั้งนี้ทั้งนั้นก็จบ.. จบแบบเกรียนๆ ให้ไปจิ้นต่อ

 

ฮาๆๆ ขำๆ เนอะ^^

 

 

อ้อ.. กลับไปอ่านตอนแรก แล้วมาเทียบกับตอนนี้ดู... แอบเอามือก่ายหน้าผากนิ่งไปสามนาที

(นี่เขียนอะไรไป.. ภาษาการเขียนเปลี่ยนไปอีกแล้ว!)

 

 

หวังว่าคงจะไม่... ไม่ทำให้ผิดหวังนะคะ

 

;P

 

 

เดี๋ยวถ้าสอบเสร็จ.. จะเขียนสเปของเรื่องนี้ลงนะคะ^^

 

ขอบคุณสำหรับการติดตามนะคะ

 

 

..ซี..

 

 

 

ปล จะรวมเล่มเรื่องสั้นแล้ว... เอาจริงๆ นะ เดี๋ยวจะประกาศอีกทีค่ะ^^ จะได้ไปเขียนเรื่องเพิ่มสักที (ฮา..งานหนักละเรา)

ปล๒ ไม่ได้อัพที่นี่นานเลย... -.- คิดถึงจัง

อยากเปลี่ยนธีมแล้วววว ไม่มีปัญญาทำ

Comment

Comment:

Tweet