[SSF] Rainbow Scale_07

posted on 07 Dec 2011 23:39 by zeazand in Fiction, SuperJunior, WonKyu

listen the music

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 
 

เช้าที่แสนสดใสคงจะถูกขโมยไปเสียแล้ว!

 

       เช้านี้..ซีวอนมาถึงโรงเรียนด้วยรถคันเดียวกับซอลลี่ด้วยเพราะไม่อยากลำบากไปเบียดเสียดแย่งรถเมล์กับประชากรคนไปทำงานและเด็กนักเรียนด้วยเพราะสายฝนที่กำลังเทลงมาอย่างหนักไม่ยอมหยุดมาตั้งแต่เช้ามืดแล้ว

 

      เสียงนักเรียนพูดคุยเซ็งแซ่เสียงดังบ้างเบาบ้างเป็นบางครั้งบางคราวคลอไปกับเสียงฝน ซีวอนเข้ามาในห้องพร้อมกับเสียงดังทักทายจากเพื่อนๆ ทั้งชายทั้งหญิง บ้างก็เข้ามาทักทายบ้างก็เข้ามาพูดคุยถามไถ่สารทุกข์สุขดิบไล่ไปจนถึงเรื่องของ ‘โจคยูฮยอน’ นักเรียนใหม่ขวัญใจสาวๆ ที่ชอบผู้ชายหน้าหวาน

 

      พอมีคนถามถึงคยูฮยอนแล้วซีวอนก็เผลอตัวลากสายตามาหยุดอยู่ที่ชุดโต๊ะที่อยู่ด้านหลังชุดโต๊ะของตัวเอง..ที่ยังคงว่างเปล่าอยู่..

 

คิดในใจ...คงจะติดฝน...

 

      แต่อะไรบางอย่างก็สะกิดให้เขาต้องเดินผละออกมาจากกลุ่มเพื่อนแล้วก้าวเท้าตรงไปยังที่นั่งตัวเอง...ที่ซึ่งมีกระดาษสีขาววางอยู่ใต้เก้าอี้ของเขา

 

..เหมือนจะมีคนทำตกเอาไว้...มากกว่าจะเรียกว่าขยะที่ถูกเขวี้ยงทิ้งลงพื้น..

 

      มือยื่นออกไปเก็บกระดาษสีน้ำตาลคุ้นตาที่พับไว้ทบนึงขึ้นมาก่อนจะคลี่เปิดออกอ่านโดยไม่ต้องขออนุญาตใคร

 

 

‘ขอบคุณสำหรับมิตรภาพนะ ;)

 

ไว้วันหลัง เรากลับบ้านด้วยกันนะ

 

 

..คยูฮยอน..’

 

 

ปากเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว

 

จนรู้สึกตัวอีกทีก็เมื่อ..

 

“ซีวอน! ยิ้มไรอ่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

“วันนี้ไม่ได้เจอคยูฮยอนเลยอะ.. ทำไมไม่มาโรงเรียนนะ”

 

      ชเวซอลลี่ยังคงบ่นไม่หยุดตั้งแต่เช้าจนกระทั่งมานั่งกินข้าวเที่ยงด้วยกันที่โรงอาหาร  ชเวซีวอนเองก็ไม่ใช่ไม่สงสัย..แต่ก็แค่ไม่อยากจะพูดอะไรให้พร่ำเพรื่อ ก็ในเมื่อ..มีคนบ่นแทนแล้วนี่..ใช่มะ?

 

      “เฮ้อ.. นี่มันรอบที่สิบสามแล้วนะเธอ จะบ่นอีกนานไหม ฉันเบื่อ..”  ชเวซอลลี่หน้าง้ำยิ่งกว่าเก่า เบื่อจะเถียงซีวอนเหมือนกันแหละ! มือขาวจับช้อนตักข้าวเข้าปากอย่างไม่สบอารมณ์

 

      “เอ้านี่..ไข่ม้วน กินซะ! แล้วก็เลิกทำหน้าเหมือนตูดได้แล้ว”  ชเวซีวอนส่ายหน้าเบาๆ ก่อนจะใช้ตะเกียบคีบไข่ม้วนในจานตัวเองส่งให้ลูกพี่ลูกน้องสาวที่วันนี้ดูจะงี่เง่าเป็นพิเศษ..จนบางทีเขาก็แอบรู้สึกผิด(เล็กๆ)ที่ทำให้คุณเธออารมณ์บูดยิ่งกว่าเก่า

 

“ไม่น่าเชื่อเลยว่าวันนี้ฝนตกหนักโคตรๆ เลยว่ามะ”

 

      “ทำไมอะ”  ซอลลี่เงยหน้าขึ้นมามองคนพูดเล็กๆ ก่อนซีวอนจะพยักพเยิดหน้าไปทางประตูทางเข้าโรงอาหารที่เห็นแสงแดดและท้องฟ้าสีฟ้าสดใสไม่มีเคล้าเลยว่าเมื่อเช้าเพิ่งมีพายุฝนเข้ามา

 

แต่แล้ว..

 

ไม่มีใครรู้หรอก.....นอกจากคนที่เดินเข้ามาในตอนนี้

 

      ร่างสูงโปร่งในชุดนักเรียนของใครคนที่ถูกบ่นถึงกำลังก้าวเท้าเร็วๆ ตรงเข้ามาหาพร้อมกับกระติกน้ำร้อนขนาดเล็กในมือ ใบหน้าขาวซีดแลดูโรยรายคล้ายคนอดนอน หากริมฝีปากกลับประดับไปด้วยรอยยิ้มจางๆ

 

“คยูฮยอนอา!”

 

      ชเวซอลลี่โพล่งเสียงดัง..ดังกลบเสียงของชเวซีวอนที่ต้องจำยอมกลืนเสียงลงคอ ก่อนปากจะคลี่ยิ้มส่งให้ผู้มาใหม่ที่ตรงเข้ามานั่งบนเก้าอี้ฝั่งเดียวกันกับเขา มือขาวจัดการวางกระเป๋าพาดไว้ที่เก้าอี้ก่อนวางกระติกน้ำสีเงินในมือไว้บนโต๊ะพร้อมกับกระดาษสีน้ำตาลที่มีลายมืออ่านง่าย

 

 

‘คุณป้าให้เอาซุปสาหร่ายมาฝาก’

 

 

      “ให้ฉัน?”  ซีวอนถาม..แต่ไม่ทันที่คยูฮยอนจะได้ตอบ เสียงแหลมแบบเด็กสาวก็ดังขึ้นมาในทันที ซอลลี่กำลังมองหน้าคยูฮยอนด้วยดวงตาที่เป็นประกายมือทั้งสองยกขึ้นมาประสานกันที่อย่างกริยาเวลาที่เจ้าหล่อนปลื้มอะไรมากๆ เช่นในตอนนี้..คงจะปลื้มน่าดูเลยล่ะ

 

      “ขอบคุณนะ! คยูฮยอน”  คยูฮยอนพยักหน้าทีหนึ่ง ใบหน้าขาวยังคงรอยยิ้มประดับไม่ขาด เช่นเดียวกับคนที่นั่งตรงข้ามซีวอนเองก็เช่นกัน หญิงสาวยังคงยิ้มแย้มพูดจ้อสรรหาเรื่องเล่ามาสาธยายมากมายไม่ยอมจบ พร้อมกับที่ยื่นมือออกไปรับซุปที่คยูฮยอนเทแบ่งมาให้

 

      “อร่อยมากเลยล่ะ วันหลังถ้าคุณป้าทำอีกก็อย่าลืมมาฝากกันนะคยูฮยอน ฉันชอบซุปของป้านายมากๆๆๆ เลยล่ะ”  สาวร่างสูงยิ้มทั้งตาทั้งปาก ความสุขคงจะแผ่ซ่านไปทุกอณูของร่างกายเธอเสียแล้วกระมัง ไม่เห็นมีวินาทีไหนที่ซอลลี่จะไม่หุบยิ้ม..คยูฮยอนก็ด้วย ดูท่าคยูฮยอนจะมีความสุขเหลือล้นจริงๆ ที่ได้คุยกับสาวน้อยน่ารักดวงตายิ้มได้อย่างซอลลี่น่ะ

 

ซีวอนแทบจะลืมการมีตัวตนของตัวเองไปเสียแล้ว ถ้าไม่ใช่ว่า..

 

“อุ๊ย ตายแล้ว! ลืมไปสนิทเลยว่าวันนี้มีประชุมคณะกรรมการนักเรียน!”

 

      ใบหน้าหล่อหันไปหาเจ้าของใบหน้าเรียวน่ารักอย่างแทบจะในทันที และ..ในทันทีที่แผ่นหลังเล็กค่อยๆ ห่างออกไปเรื่อยๆ ริมฝีปากก็ค่อยๆ ปรากฏรอยยิ้มขึ้นมาจางๆ

 

 

...ซีวอนคงไม่เคยรู้ตัว...

 

..ใครบางคนกำลังมองอยู่นะ..

 

 

 

.

 

.

 

.

 

 

 

 

 

“สนใจ.. ไปเดินเที่ยวรอบโรงเรียนกันต่อจากเมื่อวานไหม?”

      ไม่มีสัญญาณใดตอบรับ.. รอคำตอบนานจนลำคอคนพูดเริ่มจะแห้ง จึงต้องกลืนน้ำลายลงคอไปแล้วรออีกสักพัก พอเงยหน้าขึ้นมา..หูได้ยินเสียงเก้าอี้ที่ถูกเลื่อนออก

..ไม่ต้องตอบรับอะไร..

แค่นี้ก็พอแล้ว...ใช่ไหม?

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

      “ดีนะเนี่ยที่พวกเราออกมาแล้วยังเหลือเวลาก่อนหมดคาบพักกลางวันน่ะ”  ในเมื่อมันมีแต่ความเงียบ ซีวอนก็เลยต้องพูด พูด..แล้วก็พูด พูดมากเหมือนกับตอนที่ซอลลี่คุยจ้อกับคยูฮยอน..อย่างที่ตัวเขาเองแอบค่อนขอดในใจเล็กๆ นั่นล่ะ

 

“แล้วนี่ เมื่อวานตอนพักกลางวัน.. นายไปอยู่ไหนมาน่ะ?”

 

      ปากคนพูดขยับยิ้มรับกับเสียงที่ทอดออกมาเรื่อยๆ คลอไปกับเสียงลมที่พัดมาเสียดสีกับใบไม้ คยูฮยอนหันมามองหน้าคนพูดเพียงครู่ ซีวอนจึงหันไปมองตอบ และดวงตาก็มาหยุดอยู่ที่..ริมฝีปากสีลูกพีชที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างน่ากัด...น่ากัด ??

 

      เสียงฝีเท้าของคนข้างๆ ที่เดินด้วยกันเริ่มจะช้าลง คยูฮยอนกำลังเขียนอะไรบางอย่างก่อนที่จะหันมาพร้อมกับยื่นสมุดโน้ตเล่มเดิมมาให้

 

 

‘ฉันไปห้องสมุดมา’

 

 

      ดันลิ้นกระทุ้งกระพุ้งแก้ม คิ้วเข้มเลิกขึ้นนิดๆ ก่อนซีวอนจะพยักหน้ารับพร้อมกับชวนคุยต่อไปเรื่อย..ไม่ต้องการให้บรรยากาศระหว่างตัวเขาและคยูฮยอนมีแต่เสียงลมที่พัดผ่านปะทะตัว ไม่อยากให้มีแต่ความเงียบไร้สุ้มเสียง..เพียงเพราะบางทีก็ไม่รู้จะขุดเรื่องอะไรมาพูดอีก...ก็แค่ แค่ไม่อยากให้คยูฮยอนจดจำตัวเขาเองในรูปแบบคนที่ไม่ค่อยพูด..คนไม่ได้เรื่อง...

 

เพราะจริงๆ แล้วนั้น....ซีวอนเพิ่งจะรู้ตัวเมื่อตอนที่ได้เดินด้วยกัน

 

ซีวอนก็แค่..ทำอะไรไม่ถูก..ก็แค่นั้น...เวลาที่อยู่ด้วยกันกับคยูฮยอน

 

ตลกดี..ตลกดีนะ ชเวซีวอน...ที่สาวๆ ทั้งโรงเรียนหลงปลื้มน่ะ

 

 

“นี่.. ไปโรงยิมกันมะ?”

 

 

      ใบหน้าขาวซีดพยักหน้าตอบตกลง ซีวอนเผลอหลุดยิ้มออกมาอีกแล้ว โหนกแก้มเริ่มตึงจนต้องยกมือขึ้นมานวดแก้มตัวเองแล้วเดินนำไปเรื่อยๆ ไม่กล้าหันไปสบตา..ประกายตาวาววับเมื่อครู่นั้นสวยยิ่งกว่าอะไร

 

      “คยูฮยอน..นายชอบกีฬาอะไร ส่วนฉันน่ะชอบบาสเก็ตบอลมากเลยล่ะ”  พูดแล้วซีวอนก็กึ่งเดินกึ่งวิ่งตรงไปคว้าลูกบาสที่อยู่บนพื้นมาถือไว้ในมือ ยิ่งเห็นคนตัวเล็กกว่ามองด้วยแววตาสนใจ

 

คงจะไม่มีอะไร..ที่จะหยุดสิ่งมีชีวิตที่เรียกว่า ‘มนุษย์’ ในช่วง ‘วัยรุ่น’ ได้หรอก!

 

      ร่างสูงดูดีของเด็กหนุ่มคิ้วเข้มหมุนตัวไปทางด้านหลัง มือขวาเดาะลูกบาสสีส้มลงบนพื้นไม้สองครั้ง ก่อนที่.. 1 2 3 และ shoot ...ลงไปแล้ว!

 

เสียงปรบมือสองสามทีดังขึ้นมาก่อนที่ซีวอนจะหันมาหาเด็กหนุ่มที่ยืนอยู่ด้านหลัง

 

       ซีวอนคงจะไม่รู้ตัว..ความรู้สึกที่แน่นคับอก...มันช่างแสนภูมิใจ..จนใบหน้าตึงไปหมด..ด้วย ‘รอยยิ้ม’

 

 

‘นายเก่งมาก!!!’

 

 

      “ไม่หรอก วันนี้ก็แค่ฟลุคน่ะ..ว่าแต่ ตกลงแล้วนายชอบกีฬาอะไรป่ะ?”  ซีวอนรีบยกมือขึ้นมาโบกปัดเป็นพัลวันเมื่อคยูฮยอนยังคงชูหน้ากระดาษหน้าเดิมไม่ยอมเอาลง เจ้าของใบหน้าขาวซีดตรงหน้าแลดูดีเกินกว่าจะชมแค่ว่า ‘หน้าตาดี’ อย่างที่คนทั่วๆ ไปเขาว่ากัน

 

‘น่ารัก’

 

      ใช่แล้วล่ะ..คำสั้นๆ คำเดียวที่ผลุดขึ้นมาในหัวซีวอนขณะมองคยูฮยอนกำลังก้มหน้าลงเขียนตัวหนังสือบนสมุดหลังที่ฟังเขาถามอีกครั้ง เด็กหนุ่มหน้าเห่อร้อนขึ้นมาต้องพยายามละสายตาจากคนตรงหน้ามาสนใจกับการเดาะลูกบาสในมือเล่นเป็นการเรียกสติตัวเองให้หยุดคิดอะไรมากมายอย่างในตอนนี้

 

แต่แล้ว...

 

 

‘ว่ายน้ำ ;)’

 

 

      คยูฮยอนเดินเข้ามาใกล้ ก่อนจะก้มหน้างุดลงมาจนคางชิดอกเมื่อส่งสมุดไปให้คนตรงหน้าแล้วเขาส่งยิ้มกว้างตาปิดกลับมาให้

 

      ..ความสงสัย.. เกิดขึ้นกับทั้งคยูฮยอนและซีวอน..อะไรบางอย่าง...ที่บางๆ อยู่ระหว่างคนทั้งสอง..

 

“งั้น.. นายตามฉันมาสิ ฉันมีอะไรดีๆ จะให้นายดูล่ะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

^^ ได้จบตอน ๗ สักทีเน้อออออ
ตอนหน้าความจริงจะเปิดเผยแล้ว!
 
 
zea

Comment

Comment:

Tweet