[SSF] Rainbow Scale_06

posted on 29 Nov 2011 14:22 by zeazand in Fiction, SuperJunior, WonKyu

listen the music

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

‘ไม่’

 

 

      อะไรของเขานะ! ก็แค่ชวนกลับบ้านด้วยกัน ไม่ได้บอก..ว่าจะตามไปส่งถึงหน้าห้องสักหน่อย ดูทำหน้าทำตาเข้าสิ!

 

ทำหน้าอย่างกับเห็นผีอย่างไรอย่างนั้น!!!

 

“เฮ้.. อย่าทำหน้าแบบนั้นสิ”

 

      ซีวอนพูดเสียงอ่อย ไม่รู้ว่าตัวเองควรจะพูดอะไรดี เห็นสีหน้าท่าทางแบบนี้แล้วเริ่มรู้สึกผิดแปลกๆ ที่ไปชวน ‘เพื่อนใหม่’ ที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวันกลับบ้านด้วยกัน

 

      “เฮ้ย คยูฮยอน นายมีอะไรหรือเปล่า? ...หรือว่าฉันไม่ควรชวนนาย? หรือว่าฉัน..ฉันดูไม่น่าไว้ใจ?”

 

 

‘ฉันมีคนมารับน่ะ’

 

“อ๋อ..”  งี้นี่เอง..ก็แค่มีคนมารับ

 

ว่าแต่ว่า....ทำไมต้องทำหน้าแบบนั้นด้วยล่ะ?

 

      ความคิดมากมายกำลังผลุดขึ้นมาในหัว ซีวอนนิ่งมองคยูฮยอนที่นั่งข้างกัน เห็นมือขาวซีดคู่เล็กที่กำลังปิดหน้าสมุดโน้ตหน้าล่าสุดมากอดไว้ ซีวอนมองดูปากอิ่มสีพีชที่อยู่ใกล้เกินความจำเป็น..กว่าจะมารู้สึกตัว ก็ค้นพบว่าตัวเองยื่นหน้าเข้าไปใกล้เกินระยะห่างตามมารยาทคนปกติที่ควรกระทำเสียแล้ว!

 

      “อ..เอ่อ..”  เป็นเขาเองที่รู้สึกราวกับถูกตรึงเอาไว้ราวกับถูกสาป นั่งตัวแข็ง..ตาจ้องตาคนตรงหน้าชนิดไม่สามารถละสายตาได้เลย ดวงตาคู่สวยเหมือนเม็ดนิลที่มีประกายสดใสจางๆ ซ่อนอยู่ภายในความเรียบเฉย

 

      คยูฮยอนคงจะเป็นเมดูซ่า.. ยิ่งสบตาก็ยิ่งใจสั่น...หัวใจเต้นระรัวแรงจนแทบปวดไปทั้งอก แต่ไม่อาจละสายตา หรือแม้แต่จะขยับตัวไปไหนไม่ได้ราวกับร่างกายนั้นเป็นดั่งก้อนหินที่อยู่นิ่งไม่ไหวติง

 

“~ chu ~”

 

      มันรวดเร็วราวกับสายลม ความรู้สึกอุ่นร้อนจากผิวแก้มผ่านลากไปทั้งใบหน้า..ความหอมละมุนสดชื่นยามที่ได้อยู่ใกล้กำลังลอยอบอวลอีกครั้ง ซีวอนกำลังรู้สึกเหมือนกับตัวเองกำลังเสียศูนย์อย่างหนัก!

 

      ดวงตาเบิกกว้าง..แต่ก็ไม่กว้างเท่าริมฝีปากที่อ้าค้าง ท่าทางอึ้งปนเอ๋อกำลังทำให้ร่างสูงโปร่งไล่เลี่ยกันที่ผละออกมาลุกขึ้นมายืนกอดอกเมื่อครู่ต้องเหลียวหน้าหันมามองพร้อมทำหน้าฉงน

 

      สมุดโน้ตเล่มเล็กถูกหยิบออกมาจากกระเป๋าเสื้อพร้อมกับดินสอที่เขียนตัวหนังสือขยุกขยิก พร้อมกายโปร่งที่ทิ้งตัวลงมานั่งยองๆ ยื่นหน้าสมุดไปหาเพื่อนใหม่

 

 

‘เป็นอะไรหรือเปล่า? ทำไมทำหน้าแบบนั้นน่ะ..?’

 

 

“น..นาย...นายจูบฉัน...?”

 

...นายจูบแก้มฉัน... ทำไม?

 

     ซีวอนกลืนน้ำลายลงคออย่างยากเย็น สมองน้อยๆ กำลังประมวลผลอย่างบ้าคลั่งกับการกระทำชวนใจสั่นเมื่อครู่! คิดไว้ว่าถ้ามีผู้ชายมาทำแบบนี้กับเขา เขาจะต่อยมันให้คว่ำ...แต่พอมาเจออย่างนี้เข้าให้.......โอย ซีวอนอยากจะบ้าตาย!

 

ผู้ชายหน้าตาไร้ที่ติคนนี้กำลังทำให้เขาคลั่ง!

 

 

‘ก็มันเป็นธรรมเนียมนี่ เวลาทำความรู้จักกันแล้ว..ก็ต้องทำแบบนี้ไม่ใช่เหรอ?’

 

 

     คยูฮยอนทำหน้างง เมื่อยังเห็นสีหน้าบอกไม่ถูกของซีวอน คนหน้าหล่อที่กำลังแดงเห่อร้อนเหมือนกับคนกำลังเป็นไข้ ทั้งๆ ที่อยู่กันตรงนี้นั้นออกจะเย็นสบายปลอดโปร่งถึงขนาดนี้

 

.

 

.

 

ขอโทษนะครับคุณคยูฮยอน.. นั่นใช่วัฒนธรรมเกาหลีเหรอครับ?

 

      “นั่นมันวัฒนธรรมของพวกตะวันตกไม่ใช่เหรอ? ที่เกาหลีเขาไม่ทำกันแบบนี้หรอกนะ...เฮ้ หรือว่านายมาจากเมืองนอกน่ะ?”

 

      คยูฮยอนเพียงแค่ยักไหล่ มือขาวเก็บสมุดไว้ในกระเป๋าเสื้ออีกครั้ง รองเท้าผ้าใบคู่สวยพาเจ้าของร่างสูงโปร่งลงบันไดตรงไปยังประตูที่อยู่ข้างล่างอย่างสบายๆ ไม่ได้ใส่ใจอะไร

 

 

 

 

 

 

 

 

     “ซีวอนบ้า! โดดเรียนไปอยู่ไหนมาน่ะ คยูฮยอนก็หายไปด้วย.. นี่นายพาเจ้าชายของฉันไปเถลไถลถึงไหนมาเนี่ย”

 

     เสียงแหลมแว้ดใส่ซีวอนหลังจากที่ดักรอเจอลูกพี่ลูกน้องตัวแสบที่โผล่มาที่ห้องหลังเวลาเลิกเรียนไปตั้งนานแล้ว

 

     “ยุ่งน่า ฉันไม่ได้พาเจ้าชายเธอไปเถลไถลไหนเลยยัยโย่ง หมอนั่นหายไปไหนไม่รู้ตั้งแต่บ่ายละ”

 

     ซีวอนส่ายหน้าแบบคนไร้อารมณ์จะแหกปากโวยวายแบบที่ผ่านมา ในหัวไม่ได้คิดอะไร..มันมีแต่เพียงแค่ความรู้สึกเมื่อตอนถูกสัมผัสเร็วๆ ที่ข้างแก้ม..จากใครคนนั้น....ภาพคนๆ นั้นที่กำลังตามหลอกหลอนเขาไม่รู้กี่ครั้งต่อกี่ครั้ง...ทุกครั้งที่พยายามข่มตาหลับ

 

คนที่ทำให้หัวใจเต้นแรง..น่ากลัวจริงๆ!!

 

โจคยูฮยอนคนนั้น..

 

“ฉันกลับก่อนนะ”

 

“เฮ้! นี่จะไม่รอฉันกลับด้วยหรอไง ฉันอุตส่าห์รอนายมากลับด้วยกันนะ!!!”

 

       ได้ฟัง..ซีวอนก็ถอนหายใจออกมาแรงๆ หันหลังกลับมา ก่อนที่นิ้วชี้กับนิ้วโป้งจะเคลื่อนไปใกล้...แล้วก็

 

“โอ้ย!! ไอ้บ้า.. ดีดหน้าผากฉันทำไมเนี่ย!”

 

“อย่ามาพูดอย่างงี้เลยยัยบ้า ฉันรู้นะว่าเธอน่ะดักรอคยูฮยอนน่ะ”

 

      ซีวอนส่ายหน้าอย่างเหนื่อยๆ ก่อนจะคว้ากระเป๋าสะพายมาพาดบ่าแล้วเดินตรงไปยังประตู

 

“....!”

 

      ใครคนที่เขาทำให้เขาข่มตาลงนอนไม่ได้ตลอดบ่าย.. คนที่สร้างภาพมากมายในสมองของเขา...คนๆ นี้...

 

      แขนมันเป็นไปอย่างอัตโนมัติ! มันกอดรัดร่างผอมบางของผู้มาใหม่..ที่ทำเอารู้สึกร้อนผ่าวไปทั้งแขนลามไปทั้งใบหน้ายามที่ได้สบตากัน ซีวอนเห็นหน้าตาเหรอหราตกใจได้เพียงไม่นาน คยูฮยอนก็กลับมาอยู่ในสีหน้าเรียบๆ ดวงตาคู่สวยเสเบนไปมองทางอื่นก่อนที่มือขาวซีดทั้งสองข้างจะถูกยกขึ้นมาดันแผ่นอกของผู้ช่วยเหลือ(จำเป็น)ให้ปล่อยตัวเขาเองออกจากอ้อมกอด

 

“นาย..นายไปอยู่ไหนมาน่ะ?”

 

      ใบหน้าขาวส่ายหน้าเล็ก ก่อนที่ดวงตาคู่สวยเหมือนจะมองข้ามไหล่เขาไปทางคนด้านหลังที่หน้าตาตกใจ..แต่ก็ไม่ได้ตกใจนานเท่ากับที่ตอนนี้คุณเธอย้ายร่างมายืนข้างๆ ซีวอนและคยูฮยอนเสียแล้ว

 

“คยูฮยอน ยังไม่กลับบ้านอีกหรอ”

 

      ซอลลี่กำลังคลี่ยิ้มกว้างสดใส ดวงตาเป็นประกายถามผู้มาใหม่อย่างคนอารมณ์ดีสุดๆ แต่เจ้าของใบหน้าขาวซีดกลับพยักหน้าเล็กๆ แทนคำตอบ ก่อนจะแทรกกายไปยังประตูเพื่อหยิบกระเป๋าสะพายของตัวเองมาถือไว้บ้าง

 

“คยูฮยอน กลับบ้านด้วยกันไหมจ้ะ?”

 

      ซอลลี่ยังคงพูดอยู่อย่างนั้น ในขณะที่ซีวอนยังคงยืนนิ่งมองดูคยูฮยอนว่าจะตอบอะไรต่อไป เขาเลือกที่จะไม่พูด..ไม่อยากบอกว่าคยูฮยอนพูดไม่ได้ ก็แค่ไม่อยากจะ......

 

โธ่.. อย่ามองกันแบบนี้สิ ฉันจะช่วยอะไรนายได้กัน...คยูฮยอน

 

      “หมอนั่นบอกฉันเมื่อตอนเที่ยงแล้วว่ามีคนมารับน่ะ ไปกันเถอะ อย่าไปกวนคยูฮยอนเลย..”  เธอพยายามดิ้นให้หลุดจากมือของซีวอนที่กำลังยื้อยุดเพื่อจะลากเธอออกไปด้วยกัน

 

“ย้า! ซีวอน!!! นายอย่ามายุ่งสิ!”

 

      ซีวอนทำหน้าเซ็ง ดูคุณเธอวันนี้จะดื้อยิ่งกว่าวันไหนๆ เห็นแบบนี้แล้วคงต้องงัดไม้ตาย(?)ออกมาใช้ ซีวอนก้มลงกระซิบเสียงเบาข้างใบหูเล็กก่อนที่จะเดินจากไปพร้อมกับผิวปากอารมณ์ดี

 

“คยูฮยอนเขาไม่ชอบผู้หญิงขี้โวยวายหรอกนะ”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 T W T'

งงจัง ทำไมแสปมเยอะ!! มันมาจะทุกเอนทรีแล้วนะ!!!!!

เลยลบอันที่แปะไว้มะคืนมาอัพใหม่นี่แทน เฮ้ออ

 

 

;)) อ่านให้สนุกจ้า

Comment

Comment:

Tweet