[SSF] Rainbow Scale_05

posted on 27 Nov 2011 22:30 by zeazand in Fiction, SuperJunior, WonKyu

listen the music

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

       “ฮาร์โมนิกาของนายสีสวยดีนะ..”

 

‘อื้ม ฉันชอบสีของมันมากเลยล่ะ เพื่อนของฉันเป็นคนให้มันมา’

 

       รอยยิ้มที่แทบไม่เคยเห็นกำลังประดับอยู่บนริมฝีปากสีลูกพีช คยูฮยอนกำลังแย้มยิ้มราวกับมีความสุขที่ได้พูดถึงมัน มือขาวหยิบฮาร์โมนิกาออกมาอีกครั้ง มองไปแล้วก็ยิ้มไป..เป็นภาพที่น่ามอง...มองแล้วก็เผลอตัวยิ้มออกมาอีกครั้ง..ยิ้มแล้วยิ้มอีก..ยิ้มอยู่ได้นะ ชเว ซีวอน!!

 

แต่แล้วอะไรบางอย่างก็สะดุดให้นึกถึง

 

       ฮาร์โมนิกามีรูปแบบไม่กี่แบบก็จริง แต่ไม่รู้ทำไม..เจ้าสีแดงในมือของคยูฮยอนกำลังหวนให้เขานึกถึง...นึกถึงอะไรบางอย่าง...ที่มันเลือนๆ ลางๆ จางๆ ในความทรงจำสมัยเด็ก

 

       แต่นึกเท่าไหร่..ก็นึกไม่ออก...เหมือนกับว่า เราเคยเห็นมันมาก่อน เคยได้จับ..ได้สัมผัสมัน..เมื่อนานมาแล้ว

 

.

 

.

 

       นิ้วเรียวยาวยื่นเข้ามาใกล้ ก่อนที่จะได้สัมผัสโดนตัวเขา คยูฮยอนก็รีบชักมือกลับพร้อมกับชูหน้าสมุดโน้ตหน้าใหม่มาใกล้ๆ เขา

 

 

‘นายเป็นอะไรหรือเปล่า?’

 

 

       ซีวอนส่ายหน้าเล็กๆ ก่อนล้วงมือเข้าไปในกระเป๋ากางเกง หยิบเอาท๊อฟฟี่รสคาราเมลสองเม็ดออกมา พร้อมกับยื่นออกไปข้างหน้า

 

“กินมะ”

 

       สายลมยังคงพัดลม เส้นผมสีน้ำตาลประกายทองกำลังลอยพลิ้วไปกับสายลม คยูฮยอนทอดนัยน์ตาสีนิลมองของในมือซีวอนอย่างสนใจ แต่ไม่ทันจะได้ตัดสินใจตอบอะไร มืออีกข้างของซีวอนก็ฉวยเข้ามาจับมือของเขาไว้พลางดันให้แบมือออก ก่อนท๊อฟฟี่ในเปลือกหุ้มสีทองจะมาวางอยู่บนฝ่ามือขาวซีด

 

“นายนี่จะหัดตอบ ‘ตกลง’ กับฉันบ้าง..ไม่ได้หรือไงนะ”

 

       เมื่อยังเห็นหน้างงๆ ของคยูฮยอนอยู่แบบนั้น ซีวอนเผลอตัวหลุดหัวเราะออกมา มือหนาจัดการแกะท๊อฟฟี่ในมือตัวเองก่อนจะยื่นไปจ่อใกล้กลีบปากสีพีชของคนตรงหน้า

 

       “อ้าปาก”  คล้ายจะเป็นคำสั่ง หากน้ำเสียงกลับแลดูอ่อนโยนจนตัวเขาเองยังอดสงสัยในตัวเองไม่ได้

 

“มันก็แค่ท๊อฟฟี่ นายก็แค่อมมัน แล้วก็เคี้ยวมัน..ก็แค่นั้น ไม่เคยกินหรือไง”

 

คยูฮยอนส่ายหน้า..

 

       ซีวอนอยากจะบ้าตาย คนอะไร...ซื่อจริงๆ ! ซื่อจนเผลอตัวมองว่าคนตรงหน้าเป็นลูกแมวตัวน้อย..ที่กำลังตัวลีบตัวหด แถมใบหูเล็กๆ คู่นั้นก็ตกมาเช่นเดียวกับดวงตาคู่ใสที่เต็มไปด้วยประกายของน้ำหล่อเลี้ยงที่แลดูจะมากเสียจนกลัวว่าถ้าเผลอตัวแหย่หรือพูดอะไรออกไปอีกหน่อย..คงมีหวังได้เห็นลูกแมวร้องไห้!

 

“ลองดูสิ.. มันไม่ใช่ยาพิษสักหน่อย”

 

       พอได้ลิ้มรส ซีวอนก็ได้เห็นใบหน้างามเกินชายที่แลดูจะมีประกายความสุขมากขึ้นกว่าเดิมหลายสิบหลายร้อยเท่า นึกไม่เข้าใจตัวเองที่บ้าบอนั่งจ้องผู้ชายด้วยกันอย่างอารมณ์ดี..ดีอย่างที่ไม่เคยเป็น

 

       ไม่อยากจะหาคำตอบของคำถามทั้งหลายทั้งแหล่ให้มากมาย รู้แค่ว่า...ตอนนี้มีความสุขก็พอแล้ว

 

 

‘ฉันขอนะ’

 

 

       ยังมีท๊อฟฟี่อีกเม็ดที่อยู่ในมือของคยูฮยอนที่ชูขึ้นมาในระดับใบหน้า ครั้นพอได้เห็นคนตรงหน้าพยักหน้าน้อยๆ ปากบางก็ผลุดรอยยิ้มขึ้นมาอีกครั้ง แต่พอ..รู้สึกได้ถึงสายตาที่มองมาด้วยท่าทางที่เหมือนจะขำ คยูฮยอนก็รีบหุบยิ้ม มือรีบแกะท๊อฟฟี่รสหวานละมุนออกมาแล้วโยนใส่ปาก ทำทีเป็นมองฟ้ามองเมฆ..

 

ก็แค่ไม่อยากให้คนตรงหน้าได้เห็น.. ท่าทีแสนจะอ่อนต่อโลกของตนแบบนี้...

 

 

“RRRrrrRRRrrr ¯”

      

       คยูฮยอนเลิกคิ้วสงสัยกับเสียงแปลกๆ ที่ได้ยิน ทำนองตื่นเต้นคล้ายเสียงกลองกำลังรัวตีอย่างบ้าคลั่ง แต่แล้ว..

 

“ไง ยัยโย่ง”

 

       ซีวอนรับโทรศัพท์จากลูกพี่ลูกน้องสาวที่โทรเข้ามาหลังหมดคาบวิชาดนตรีแสนน่าเบื่อ ไม่ใช่แค่น่าเบื่อนะ...โคตรจะน่าเบื่อเลย! เทอมก่อนเรียนดนตรี ซีวอนไม่ว่า...แต่เทอมนี้ดันเรียนเต้นรำนี่สิ..เฮ้อ...อะไรจะน่าเบื่อขนาดนี้?

 

       “โทษที! พอดีฉันขี้เกียจ เอ้ย ไม่ว่างจริงๆ น่ะ..เลยไม่ได้เข้า ว่าแต่...วันนี้ใครเป็นคู่ให้เธอล่ะ?”

 

       แล้วเสียงแหลมเล็กก็แว๊ดกลับมาทำซีวอนตกรีบเอาโทรศัพท์มือถือออกให้ห่างจากหูให้มากที่สุด พร้อมกับหันมามองหน้าคยูฮยอนที่ดูจะซีดกว่าปกติด้วยเพราะตกใจกับปลายสายที่ดูอารมณ์แสนจะหงุดหงิดอย่างที่สุด!

 

       “โธ่.. ชเว ซอลลี่ อย่าโกรธกันเลยนะ.. ไว้เดี๋ยวเย็นนี้ฉันให้แม่อบคุกกี้ของโปรดเธอให้แล้วกันนะ โอเคนะ..บาย”

 

       ซีวอนรีบตัดสายแทบจะในทันทีที่พูดจบ นิ้วชี้เลื่อนไปกดปุ่มปิดโทรศัพท์มือถือก่อนจะเก็บใส่กระเป๋ากางเกง แล้วหันมาทำหน้ายิ้มแย้มราวกับไม่มีอะไรเกิดขึ้นกับคยูฮยอนที่ดูมีรีแอคชั่นตกใจและมึนงงเสียจนน่าขำ

 

“ยัยนั่นก็แบบนี้ล่ะ เอาเถอะ.. นายอย่าไปใส่ใจเลยกับผู้หญิงช่วงมี ปจด. น่ะ”

 

คนพูด..พูดกลั้วหัวเราะ แต่คนฟัง..ฟังแล้วหัวเราะไม่ออก..

 

       คยูฮยอนลอบมองหน้าซีวอนที่กำลังปล่อยเสียงหัวเราะออกมาหลังจากพูดจบ ใบหน้าที่หล่อเหลาจนผู้ชายหลายๆ คนต้องอิจฉา คนที่กำลังหัวเราะอยู่ตรงหน้าเขาน่ะ...... สมองค่อยๆ ประมวลสถานการณ์ตอนนี้ได้คร่าวๆ แล้ว

 

‘ดูคุณสองคนสนิทกันดีนะ’

 

 

       ซีวอนยิ้ม..แล้วก็หัวเราะออกมาอีกครั้ง มือยกขึ้นลูบหน้าอกตัวเองปรอยๆ ด้วยเริ่มจะเหนื่อยจากการขำไม่หยุด ก่อนจะยันตัวนั่งหลังตรง

 

       “ก็เราเป็นญาติกันนี่.. โตกันมาตั้งแต่เด็ก เล่นกันมาตั้งแต่จำความได้ แถมพอจะเข้าเรียนที่ไหนก็จะมียัยนี่ตามมาเรียนด้วยตลอด ตอนนี้ก็เลยกลายมาเป็นว่าฉันเป็นไม้กันหมาให้ยัยนั่น แล้วยัยนั่นก็มาเป็นไม้กันหมาให้ฉันเหมือนกัน แต่ถึงจะเห็นแบบนั้น..ยัยซอลลี่น่ะก็นิสัยดีมากนะ ถึงจะเอาแต่ใจไปหน่อย แต่ก็เป็นคนที่พึ่งพาได้มากเลยล่ะ”

 

 

‘ครับ’

 

 

       ซีวอนว่ายิ้มๆ แต่พอได้เห็นท่าทีของคยูฮยอนที่กลับมาทำท่าเฉยๆ อย่างเก่าก็อดสงสัยไม่ได้ แล้วความคิดสนุกๆ ก็ผลุดขึ้นมาบนหัว เด็กหนุ่มขยับตัวเข้าไปใกล้คยูฮยอน พลางดึงสมุดโน้ตในมือขาวเข้ามาหาตัว

 

 

‘ขอฉันเป็นเพื่อนนายได้ไหม?’

 

 

...ฉันเองก็อยากจะสนิทกับนายมากมายเหมือนกับที่สนิทกับซอลลี่ อยากจะรู้จักนายมากขึ้นกว่านี้ อยากจะอยู่ข้างๆ นายแบบนี้ อยากจะเห็นรอยยิ้มของนายบ่อยๆ แล้วก็อยาก..อยากเป็นคนที่ทำให้นายยิ้มออกมาได้...

 

 

       ‘อื้ม’  คยูฮยอนเขียนต่อท้ายสั้นๆ พร้อมกับมุมปากที่ยกขึ้นเล็ก ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาหาคนที่นั่งใกล้ๆ

 

 

..ลมหายใจสะดุด..

 

เพื่อนคนนี้..ทำไมอยู่ใกล้ๆ แล้วใจสั่นแบบนี้นะ.. คยูฮยอนสงสัย.....

 

 

 

“วันนี้หลังเลิกเรียน.. กลับบ้านด้วยกันมะ?”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

T_T
เมื่อวานมาอัพไม่ได้..แถมวันนี้ยังเขียนไม่ทัน!
เกรียนตัวเอง 555
เรากำลังจะตัดฉากไปที่อื่นแล้วนะ..คิดว่าคงเบื่อแล้วชะปะ ฮาๆๆ

Comment

Comment:

Tweet

ตอนนี้ก็น่ารักอีกแล้ว
ปล.ไม่เบื่อหรอกค่ะ แต่น่ารักมากเลยต่างหาก
ตอนนี้ก็น่ารักอีกแล้ว
ปล.ไม่เบื่อหรอกค่ะ แต่น่ารักมากเลยต่างหาก