[SSF] Rainbow Scale_03

posted on 23 Nov 2011 16:34 by zeazand in Fiction, SuperJunior, WonKyu

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

นี่เขากำลังเดินอยู่คนเดียวหรือเปล่า?

 

        แม้แต่คำพูดสักคำ.. ซีวอนก็ไม่เคยได้ยิน นึกสงสัยตั้งแต่ครั้งแรกในห้องเรียน กระทั่งตอนไปกินข้าวกลางวันด้วยกันกับซอลลี่จนเธอแยกไปประชุมกรรมการนักเรียน และยิ่งพอได้มาเดินทัวร์รอบโรงเรียนด้วยกันเลยมาจนถึงตอนนี้..ความสงสัยมันยิ่งพอกพูน

 

       มันทั้งสงสัย ทั้งอึดอัดใจ..แต่ก็ยังมีส่วนเล็กๆ ส่วนนึงที่กลับรู้สึก..สงบแบบแปลกๆ (?)

 

ทำไมกันนะ..คนที่เพิ่งจะรู้จักกันวันนี้น่ะ…

 

       “ที่นี่เป็นชั้นดาดฟ้าของตึกที่เราเรียน ตอนช่วงหน้าร้อนคนจะชอบขึ้นมากินข้าวกลางวันกันที่นี่เยอะแยะ แต่ช่วงนี้มันก็..ใกล้จะถึงช่วงฤดูหนาวแล้วน่ะนะ.. บอกตรงๆ ว่า ถ้าขืนพวกเรายืนอยู่ที่นี่นานๆ มีหวัง..คงแข็งตาย”  พูดพลางยักไหล่ ปากเผลอยิ้มโดยไม่รู้ตัว ไม่ค่อยเข้าใจ..ความรู้สึกที่ได้อยู่กับคนๆ นี้สองคน

 

       โจคยูฮยอนที่ว่าหน้าซีดอยู่แล้วยิ่งซีดขึ้นไปอีกเมื่อลมแรงๆ พัดผ่านมาปะทะร่าง ศีรษะที่ปกคลุมด้วยเส้นผมสีน้ำตาลอมทองเข้มผงกรับคำเล็กน้อยก่อนที่จะเงยขึ้นมองส่วนชั้นที่อยู่เหนือประตูที่พวกเขาเพิ่งเดินออกมา

 

“สนใจขึ้นไปด้วยกันไหม?”

 

       ไม่รอให้คยูฮยอนได้พยักหน้าตอบอะไร ซีวอนเผลออมยิ้มโดยไม่รู้ตัวกับภาพคนตรงหน้าที่แลดูน่ามองจนเจ้าตัวเองก็อดสงสัยไม่ได้ ร่างสูงก้าวเท้าตรงผ่านช่องแคบๆ เล็กระหว่างแท็งค์น้ำขนาดใหญ่กับกำแพงไปเรื่อยๆ ก่อนที่เท้าจะหยุดลงพร้อมกับใบหน้าหล่อเข้มดูโตเกินวัยจะชะโงกออกมาส่งเสียงเรียกอีกคนให้เดินตามมา

 

“เดินเข้ามาสิ!”

 

       ซีวอนขมวดคิ้วมองเจ้าของปากสีลูกพีชที่เม้มเข้าหากันอย่างชั่งใจ มือหนากระชับจับราวเหล็กที่ทำไว้เป็นบันไดให้ปีนขึ้นไป ในเมื่อคนที่เขาชวนจะเอาแต่ลังเลไปหมดแบบนี้ก็ช่างเถอะ

 

       รองเท้าผ้าใบหุ้มข้อยกขึ้นเหยียบขั้นบันไดเหล็กขั้นล่างสุดที่สร้างไว้ติดกับผนัง มือเลื่อนขึ้นจับราวเหล็กท่อนถัดไปแล้วค่อยๆ ปีนไปเรื่อยๆ บรรยากาศชั้นด้านบนที่อยู่เหนือดาดฟ้าขึ้นมาแทบจะไม่อะไรต่างกันเลย..แต่มีที่ต่างกันหน่อยก็คงเป็นทางด้านความรู้สึก

 

อิสระ..และ..ใกล้ท้องฟ้ามากขึ้นไปอีกนิด

 

       ซีวอนกอดอกยืนมองท้องฟ้าที่ค่อนข้างโล่งไร้หมู่เมฆ ท้องฟ้าสีฟ้าสดใส แม้จะมีแดดอยู่บ้าง..หากกลับไม่สามารถทำให้รู้สึกถึงความร้อนจากแสงแดดได้เลยด้วยเพราะสายลมที่พัดผ่านปะทะร่างกายอยู่ตลอดเวลา

 

       เย็น...และปลอดโปร่งดีจริงๆ

 

 

 
 
 
 
 

~ click here to listen ~

 

 

 

 

 

 

 

..Memories In Breeze..

 

       น่าสงสัยจนเผลอนึกไปเองว่าเป็นเพลงที่ดังขึ้นมาในสมอง หาก..ที่ได้ยินในตอนนี้จะเป็นเวอร์ชั่นของฮาร์โมนิการ์ล่ะ...???

 

 

 http://image.dek-d.com/25/1247574/108883079

 

       ซีวอนหันคอรวมทั้งตัวไปหาผู้มาใหม่ที่ปีนขึ้นมานั่งห้อยขาอยู่ข้างหลังไม่รู้ตั้งแต่ตอนไหน คิ้วเข้มเลิกขึ้นนิดๆ นึกแปลกใจที่คนบรรเลงเพลงนี้กลับเป็นคนที่เพิ่งรู้จักกันไม่ถึงวัน

 

แปลกดี..จริงๆ นะ..

 

       คุยกันด้วยคำพูด..ยังไม่เคยได้ประสบความสำเร็จ..แต่กลับมานั่งหลับตาเป่าฮาร์โมนิการ์อย่างนี้นี่นะ...

 

       อะไรของเขากันนะ..คนๆ นี้..ชักจะลึกลับ....มากเกินกว่าจะพูดว่า ‘มืดมน’ เสียแล้ว

 

.

 

.

 

เพราะว่าเพลงเพราะ

 

เพราะว่าเป็นเพลงโปรด

 

และเพราะว่าไม่อยากให้คนเล่นหยุดเล่น

 

.

 

.

 

       ริมฝีปากคมวาดรอยยิ้มจางๆ ที่มุมปาก ก่อนจะก้าวเท้าเงียบเชียบมาข้างๆ แล้วทิ้งตัวนั่งกอดอก..เปลือกตาหนาค่อยๆ ปรือปิด ปล่อยให้หู..กับ..หัวใจ..เป็นเพียงสองสิ่งที่ได้รับ..ได้ซึมซาบกับฟังบทเพลง...เพลงนี้...

 

 

 

 

 

 

 

เหมือนจะตกหลุมรัก..เข้าให้แล้ว..

 

 

..ใครคนที่นั่งข้างๆ กันตรงนี้น่ะ..

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

To be continued… in tomorrow ;P

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

/zea *0*
มาตอนใหม่แล้ว ฮะๆ ดีใจ กำลังไฟแรง(??) ได้สักกี่ตอน
เอาน่า.. ยังไง ก็อ่านกันขำขำ กำลังต้องรีบเคลียร์หลายงาน
><จะเปิดเทอมแล้ว
 
 
 
 
 
ปล ทำไมมันใส่ให้เล่น yt ไม่ได้นะ T T

Comment

Comment:

Tweet