[ ZeA✖ ] :: only u,,..only m'....always together

Press F5 !! New Theme

 

Title :: my [kid].. คนนี้ของผมนะ

Author :: ZeA*

Couple :: Siwon x Kyuhyun

Chapter :: XIV

Rate :: PG

Note :: ^^ โนตบุ๊คใกล้เจ๊ง เมาท์ใกล้พัง ดีใจจริงๆ ....เหอะ! เขียนหลายวันมาก ไม่รู้เขียนมาก..เขียนมันทุกวันก่อนนอน จะทำให้ป่วยเปล่านะ แต่ตอนนี้น่ะ....ซีป่วยแล้ว T T

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 “น้ำมาแล้วค่ะ”

 

น้ำเสียงติดจะยานคางหน่อยๆ ของหญิงชราที่ดังมาจากอีกฝากฝั่งของบานประตูเรียกให้ดวงตาสองคู่ที่ต่างเลือกที่จะจับจ้องไปยังสิ่งของใกล้ตัว..แทนที่จะเป็นคนที่อยู่ตรงหน้า เสียงเรียกที่ดังเข้ามา..เผลอทำให้ดวงตาสองคู่สอดประสานกัน....ก่อนที่จะละออกจากกัน ลากสายตามองไปยังบานประตูห้องเสียแทน

 

“ครับ”

 

เสียงทุ้มหวานดังมาจากเด็กชายในเสื้อเชิร์ตสีขาวกับกางเกงขายาวสีดำสนิทที่ย่างกายลุกออกจากเตียงนุ่มตรงไปยังบานประตูหวังเปิดออกให้หญิงชรานำน้ำเข้ามา

 

หาก..จะไม่ถูกมือหนาคว้าจับไว้ได้เสียก่อน..... เพียงแค่ออกแรงไม่มาก ข้อมือเรียวรวมทั้งร่างเพรียวบางก็แทบจะปลิวมานั่งอยู่บนตักเสียแล้ว

 

ดวงตาสีดำขลับเบิกกว้างเล็กๆ กับสถานการณ์ในตอนนี้ ไล่สายตาจากมือหนาที่เปลี่ยนจากจับข้อมือตนมาเป็นกอดเอวตัวเองแทนเสียตั้งแต่ตอนไหนไม่รู้

 

ฟันขาวขบลงบนกลีบปากบาง ผ่อนลมหายใจช้าๆ ก่อนจะลากสายตาขึ้นบนแล้วจึงหยุดเมื่อดวงตาทั้งสองคู่สบกัน

 

“จริงเหรอ? ”

 

“คุณหนูคะ.. ได้ยินไหมคะ? ”

 

ดวงตาสีดำสนิทฉายประกายปวดร้าวซ่อนไว้ภายใต้ความว่างเปล่าที่ฉาบฉายทับ หากคนมอง..กลับรับรู้ถึงได้ มือที่กอดเอวบางเผลอกอดแน่นขึ้นอีก.. ย้ำถามคำถามอีกครั้ง

 

“นายจะไป..จริงๆ เหรอ”

 

“คุณหนูคะ ป้าเปิดเข้าไปแล้วนะคะ”

 

บานประตูถูกเปิดออกด้วยหญิงชรา ดวงตาสีหม่นกวาดมองรอบห้อง ก่อนจะมาตวัดเพ่งมองไปยังปลายเตียงนุ่ม ร่างเพรียวบางของคุณหนูแสนรักของเธอถูกกอดซ้อนจากทางด้านหลัง มือหนาล็อคเอวบางให้วางตัวพิงไปกับแผ่นอกแกร่ง เสี้ยวหน้าหวานสดใสที่เงยขึ้นสบประสานตากับเพื่อนข้างบ้านของคุณหนู...แค่ทอดสายตามองจากจุดนี้ เธอก็รู้ดี..การกระทำแบบนี้ของคุณหนูของเธอ..หมายความว่าอย่างไร

 

เธอวางถาดน้ำหวานและคุกกี้ไว้บนโต๊ะใกล้ๆ ก่อนจะเดินออกมาจากห้องเงียบๆ

 

 

 

 

 

 

 

 

“ครับ..ผมจะไปครับ”

 

“ก..โก..โกหกน่า.. นายจะไปจริงๆ เหรอ”

 

เจอคำตอบแบบนี้.. เล่นเอาผมตอบไม่เป็นคำ หัวใจกระตุกวูบ..มันเต้นหนักหน่วง รวดเร็วปานจะขาดใจ ปวดร้าวแสบไปทั้งอก..หน่วงไปทั้งหัวใจ มันอัดอั้น..อึดอัด..มันแย่..มันหนัก..หนักยิ่งกว่าครั้งที่เจ้าหนูของผมบอกว่า “ชอบไอ้หนูชางมิน” นั่นไม่รู้กี่ร้อยกี่พันเท่า

 

แต่เพียงได้สบตากับดวงตากลมใสแสนรัก.. ผมกลับรู้สึกว่างโหวง หัวใจเต้นจังหวะแปลกประหลาด แค่เพียง..ได้เห็นสายตาปวดร้าวเช่นเดียว แม้เจ้าตัว..จะพยายามซ่อนไว้ให้ลึกเท่าไหร่ แต่สำหรับคนๆ นี้..เด็กคนนี้ที่ผมชอบที่จะมองตา กวาดสายตาหาอะไรที่ทอดสะท้อนในจอตานี้แล้ว..ยาก อย่าหลอกกันเลย..นายเองก็ไม่อยากไปใช่ไหม?

 

“คยูฮยอน..นายบอกพี่สิ! นาย..จะไปจริงๆ งั้นเหรอ? ”

 

คำถามถูกรัวออกมาจากริมฝีปากสั่นๆ ของผมที่พยายามควบคุมแทบตายให้พูดออกมาเป็นคำ เป็นใคร..มันไม่ช็อคบ้าง คนรักๆ กัน อยู่ด้วยกัน..มองหน้า สบตา คุยกัน ได้ทำอะไรๆ ร่วมกันมาไม่รู้กี่ล้านอย่าง...มีกันทุกวันแบบนี้ ใครมันจะไม่ช็อคล่ะ!! ถ้าเกิดจู่ๆ จะบอกว่าจะไปแบบนี้น่ะ.. ไม่ใช่แค่ปากมันสั่น..มือด้วย..มือที่ผมกอดรั้งเอวของเจ้าหนูนั่นก็สั่น..ควบ..คุม...ไม่ไหวแล้ว

 

และเป็นผมเองที่มือสั่นจนทำอะไรไม่ถูก.. มันเลยกลายเป็นว่า มือนุ่มของเจ้าคยูฮยอนเสียเองที่วางทาบทับหลังมือแล้วสอดนิ้วกุมไว้แทน

 

“อื้อ.. ผมจะไป.......ขอ..โท..”

 

“ไม่ต้อง!! ไม่ต้องขอโทษพี่.. พี่แค่อยากจะรู้..มีอยากจะถาม.... คยูฮยอน นาย..นายอยากไป.....จริงๆ เหรอ? ”

 

เจ้าคยูฮยอนหลบตาเอาซะดื้อๆ ดวงตาสีดำขลับทอประกายหม่นหรุบลงมองมือที่เอวตัวเองแทน ผมพยายามควบคุมตัวเองไม่ให้สั่นมาก กระชับกอดร่างเพรียวให้แนบตัวกว่าเดิม แล้ววางคางเกยไว้บนไหล่แคบ กดปลายคางที่ไหล่เล็ก ก่อนจะหลับตาลงช้าๆ พิงศีรษะไปกับศีรษะเล็กที่ปกคลุมไปด้วยเส้นผมสีดำสนิท..สูดกลิ่นหอมอ่อนหวานประจำกายของเจ้าแสบของผม นึกย้อนถึงช่วงเวลาที่ได้มีร่วมกัน..วันเวลา..การกระทำ น้ำเสียง คำพูด รอยยิ้มทั้งกวนประสาทและอ่อนหวานในบางครา สัมผัสอ่อนโยนและกระด้างในที ความอบอุ่นของกายนุ่มนิ่ม.. ทุกอย่าง..ทุกอย่าง..ผมจำมันได้ดี!!!

 

เพียงแค่คิดว่า..จะไม่ได้เจอกัน จะต้องห่างกัน..แบบนี้ หัวใจมันก็อาละวาด มันจะเต้นแรงทำไมนักนะ...จะออกมาข้างนอกใช่ไหม? อยากจะออกมาดูหน้าไอ้คนที่ทำให้แกเจ็บมากๆ ใช่ไหม?

 

“...ครับพี่ชาย ผม...อยาก..ไป”

 

ไอ้เด็กบ้า..จะพูดอะไร พูดมันให้หนักแน่นหน่อยสิ! หรือจะโกหก..ก็ให้แนบเนียนหน่อย ให้มันชัดเจน..ให้มันชัดถ้อยชัดคำ ไม่ใช่มาพูดแล้ว..ไอ้คำหลังๆ มันแผ่ว..มันอ่อนแรงแบบนี้

 

นายน่ะ...ไม่อยากไป จริงๆ ใช่ไหม? ..ใช่ไหม? ....อย่าโกหกเลย

 

ไม่เอาน่า..เด็กดีของพี่ชาย อย่าทำแบบนี้.......

 

“โกหก คยูฮยอนที่..พี่...รู้จัก ไม่ใช่คน...แบบนี้ พูดสิ!!!! พูดให้มันชัดถ้อยชัดคำสิ! ”

 

บ้า.. ผมมันบ้าไปแล้วแหงๆ เกิดเจ้าตัวเขาทำจริงๆ ล่ะ! ผมมันบ้า..ควบคุมตัวเองไม่ไหวแล้ว มัน.....บ้าไปแล้วแหงๆ ตะคอกใส่เจ้าคยูฮยอนซะแบบนี้ หัวใจมันเจ็บ..มือมันเกร็งแน่นแบบนี้ อาการ..แม่งเหมือนคนบ้าจริงๆ ตั้งสติสิวะ! พูดดีๆ พูด..ดี..ดี เป็นพี่ชายที่ดี.. นายต้องพูดดีๆ พูดกับน้องดีๆ

 

“..พี่ชาย....จะให้ ผมพูดใหม่ ใช่ไหม? ”

 

“ม..ไม่”

 

จะเอาจริงๆ แล้ว!! ไม่เอานะ! ไม่อยากฟังมันอีกแล้ว..ฟังแล้วฟังอีก..คนฟังมันก็เจ็บเป็นนะ

 

ไอ้บ้าซีวอนเอ้ย!!! ควบคุมอารมณ์หน่อย พูดดีๆ ตั้งสติใหม่เลย ปั้นหน้าด้วย.. อย่าทำหน้ายักษ์ หน้าตึงแบบนี้สิวะ!! หายใจเข้าลึกๆ แล้วผ่อนออกมายาวๆ

 

“พี่..พี่รักนายนะ........ พี่ไม่รู้ ไม่รู้ว่า..นายจะรู้สึกถึงขึ้นขั้น ‘รัก’ พี่ไหม.. แต่อย่างน้อย ที่ตาของนายมันเป็นแบบนี้...นายน่าจะ.. น่าจะรู้ตัวเองสักที ถามตัวเองนะ..ถามว่า อยากไปจริงๆ ไหม? ”

 

เจ้าคยูฮยอนเบือนหน้าหนี ก้มหน้าลงส่ายหน้ายกใหญ่ พยายามยกปลายนิ้วแตะที่ขอบตา..แล้วพบว่า มันเป็นแบบที่ผมว่าจริงๆ ไอ้หนูของผม..มันกำลังจะร้องไห้อีกแล้ว

 

ผมมีสิทธิไหมครับ?

 

มีสิทธิที่จะยื้อ จะรั้ง จะขอ..ขอให้อยู่ด้วยกันต่อ อยู่ข้างๆ กัน....แบบนี้น่ะ

 

ผมเข้าใจ..สถานะระหว่างผมกับเจ้าหนูนี่น่ะ ถึงจะบอกเป็น ‘แฟน’ กัน แต่ถามหน่อยเหอะ! มีพ่อแม่คนไหน..เขายอมรับบ้าง ลูกชายมีแฟนเป็นผู้ชาย แล้วยิ่งยังจะขอให้ลูกชายเขามาอยู่ด้วยกันที่นี่อีกน่ะ

 

ยากสินะ... มันก็..เรื่องในครอบครัวของเจ้าหนูมันด้วยนี่.. เหอะ!

 

“..ผม...ชอบ..พี่ชายนะ รู้สึกดีด้วย อยากอยู่ใกล้ๆ อยากให้พี่กอดผม..จับมือผม เดินข้างๆ ผม มองตาผม ยิ้มให้ผม.... แต่...แต่...ไม่ได้หรอก ผมทำแบบนี้ไม่ได้หรอก ผม...ผมต้องไป.. ผมจะต้องไปออส”

 

เอาอีกแล้ว.. มันเจ็บ อีกแล้ว... ทั้งเจ็บทั้งสุขในคราเดียว

 

ความรักของผม...มันเป็นแบบนี้งั้นหรือ?

 

ผมอยากจะยิ้ม..ถ้อยคำคลับคล้ายว่าจะเป็นการสารภาพรักแบบนี้น่ะ ถ้าเป็นปกติผมคงจะยิ้ม ยิ้มมันจนหน้าตึง ตาแทบปิด แล้วก็ต้องดึงตัวคนพูดมากอด มาฟัดให้สาสมกับความน่ารักของการพูดได้ดี! แต่..ในตอนนี้ ผม..ไม่มีแรงจริงๆ

 

“คยูฮยอน..พี่ขอนายได้ไหม... ขอให้นาย.........ไม่ไป”

 

 

 

 

 

 

 

 

เรื่องมันยังไม่จบ..

 

เจ้าตัวเขาไม่ได้ให้คำตอบใดๆ เลย...ก็แค่ ‘ยิ้ม’ ล่ะนะ อย่างน้อย..ก็ยิ้มให้ผม แม้จะเป็นยิ้มที่กลั่นมาจากใบหน้าเศร้าสร้อยแบบนั้นก็เถอะ แต่..ผมก็รู้สึกผ่อนคลายลงล่ะนะ ที่อย่างน้อย..ก็ยังไม่ตัดโอกาสกันน่ะ

 

เจ้าคยูฮยอนบอกให้ผมกลับบ้านไปก่อน ส่วนเจ้าตัวเขาจะอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้า เดี๋ยวจะแบกการบ้านไปทำที่บ้านผมต่อ แล้วก็จะให้ช่วยติวหนังสือด้วยนั่นแหละ..เห็นว่างั้นน่ะนะ แต่เอาเข้าจริงๆ ผมจะทำใจให้สงบ แล้วทำทุกอย่าง..ให้มันเป็นปกติ เป็นเหมือนเดิมแบบวันเก่าๆ ได้อีกหรือเปล่านะ?

 

ก็เล่นมาอยู่ในสถานการณ์ที่ใกล้เคียงกับ..กำลังทำศึกย่อมๆ แบบนี้เลยนี่วา

 

ผมเองหลังจากที่แยกกัน ก็เอารถเข้ามาเก็บในบ้าน.. เจอหม่าม๊าบ่นๆ เรื่องกลับบ้านช้า แล้วก็ขึ้นห้องไปอาบน้ำเปลี่ยนเสื้อผ้าเป็นชุดลำลองสบายๆ นอนเล่นอยู่บนเตียงนี่แหละ แรกๆ ก็นอนมองผ่านบานหน้าต่างของห้องตัวเองไปยังบานหน้าต่างของบ้านตรงข้าม..ที่ไร้เงาของเจ้าตัวแสบของผม ก่อนจะลากสายตามาหยุดอยู่ที่เพดานห้องสีนวล เพ่งอยู่นานจนรู้สึกหนักๆ ที่หนังตา..แต่มานึกได้ว่ามันไม่ใช่เวลาจะมานอนเลย!! ผมเลยต้องหาอะไรมาทำแก้เครียดระหว่างนั่งรอให้เจ้าหนูของผมมาที่บ้าน..เผื่อจะได้เคลียร์กันต่อ

 

เคลียร์กันว่า..ตกลงที่บอกจะไปออสน่ะ จะไปทำอะไร??

 

อารมณ์ตอนนั้น..แม่งบ้า แม่งโคตรตกใจ แค่ได้ยินว่าจะไปออสฯ ผมก็แทบประสาทจับ บ้าบอโวยวายใหญ่เลย..โคตรน่าอาย และที่เสียดายสุด ก็ตรงที่ไม่ได้ถามไปว่า จะไป..ไปออสฯ ทำไม?? ไปนานแค่ไหน..ไปเรียนต่อ? ไปเที่ยว? ไปเรียนซัมเมอร์? ไป..ทำอะไร..นะ

 

อย่างนี้..ถ้าถามมันอีกที.......มันจะร้องไห้ไหมนะ

 

เจ้าคยูฮยอนของผม..

 

แค่คุยกันตอนนั้น ผมก็แทบจะร้องไห้เองก่อนด้วยซ้ำ ถ้าไม่ติดว่า..เห็นขอบตาของเจ้าแสบมันเริ่มมีน้ำรื้นๆ น่ะ ผมได้น้ำตาแตกแน่ๆ ...แม่งขี้แยละผม! อยู่กับไอ้แสบนานน่ะสิ!! ถึงได้ติดนิสัยอารมณ์เปลี่ยนแปลง..รุนแรง อย่างนี้น่ะ

 

แล้วถ้า..คุยกันเรื่องนี้อีก มันจะ....ร้องไห้ไหม? กลัวครับ..กลัวใจตัวเองด้วยเนี่ยแหละ! เกิดเป็นบ้า..เป็นอะไร อารมณ์มันขึ้นแล้วพาลทำอะไร พูดอะไร..แย่อีก

 

คยูฮยอนลิซึ่ม...รักษาไม่หายจริงๆ

 

มีแต่จะเป็นหนัก..จะดำดิ่ง จะลงลึก จะฝังราก..ฝังแน่นเข้าไปเรื่อยๆ ..เรื่อยจนกลายเป็นส่วนหนึ่งของตัวผมเองซะแล้ว.... บ้าเนอะ

 

คว้าหยิบโทรศัพท์มือถือที่โยนทิ้งไว้บนเตียงก่อนไปอาบน้ำมาเปิดแล้วจิ้มกดเล่นไปเรื่อยๆ ก่อนที่ปลายนิ้วจะเผลอกดไปโดนปุ่ม ‘อัลบั้มรูป’ เหมือนเป็นยาเสพติด..เห็นภาพแรก..ก็อยากจะเห็นภาพต่อไป..ต่อไป...ต่อ..ไป หน้ามันยิ้ม..หัวใจมันผ่อนคลาย..สมองมันโล่งๆ เมื่อย้อนนึกถึงวันที่ถ่ายรูป..รูปนี้..รูปนั้น..รูป..ที่ส่วนมากมักจะปรากฏแต่ภาพของเด็กผู้ชายผิวขาวๆ ตัวบางๆ หน้าหวานๆ ยิ้มกวนๆ แต่ปากน่ะแดงน่าจุ๊บที่สุด.. ยิ่งดู..ก็ยิ่งดำดิ่ง...กดปุ่มเลื่อนดูไปเรื่อย.....เพ้ออีกแล้ว..

 

คุณแม่บ้านประจำบ้านผมมาเคาะประตูห้องเรียกให้ไปกินข้าวเย็นเสียอย่างนั้น นิ้วที่กำลังกดเลื่อนดูภาพต่อๆ ไปเลยต้องชะงัก ปิดเปลือกตาหลับลงช้าๆ ทิ้งมือถือไว้ที่เดิมก่อนจะยันตัวลุกขึ้นมาจากเตียง ก้าวเท้าไม่เกินสิบก้าวก็มาถึงบานประตู เอื้อมมือไปข้างหน้าคว้าลูกบิดแล้วจึงหมุนแล้วเปิดบานประตูออก แล้วก้าวเท้าไปข้างหน้า..หวังจะออกจากห้อง แต่กลับต้องชะงัก ตาโต!

 

“พี่ซีวอน.. ไปกินข้าวกัน”

 

เห็นหน้าหวานๆ นี่มีรอยยิ้มแต้มอยู่บนริมฝีปากแดงๆ นี่แล้ว.. ทำหน้าไม่ถูก จะยิ้ม..หรือจะทำหน้านิ่งๆ เฉยๆ หรือจะทำหน้าเครียดดีวะ?

 

ไอ้เจ้าแสบอาศัยช่วงนี้ผมกำลังเอ๋อคิดอะไรเป็นบ้าบอคนเดียว ยันมือขาวไปกับไหล่ผมดันให้ตัวผมต้องก้าวเท้าถอยหลังเข้าไปในห้องอย่างช่วยไม่ได้ เจ้าหนูผลักผมเข้ามาในห้อง ก่อนจะดึงแขนกลับหาตัวแล้วก้าวเท้าฉับๆ ไปที่โต๊ะทำงานของผม อาศัยช่วงที่เจ้าหนูหันหลังเดินเข้ามาในห้อง ตาก็จดจ่อมองแผ่นหลังเล็ก กับร่างบางๆ ในชุดลำลองสบายๆ อย่างเสื้อยืดคอปกกับกางเกงสี่ส่วนแลดูน่ารักสมวัย เจ้าหนูหยิบเอากระเป๋าสะพายบนไหล่วางลงบนเก้าอี้พนักพิงที่วางตรงหน้าก่อนจะหันมาฉีกยิ้มกว้างๆ ให้..ทำเอาผมที่ว่าทำหน้าไม่ถูก เห็นแล้วอดไม่ได้ที่จะยิ้มกว้างๆ ส่งให้ แล้วรับมือนุ่มที่ยื่นมาข้างหน้าเกี่ยวนิ้วกุมมือเล็กพาลงไปข้างล่างด้วยกัน

 

“วันนี้..บอกม๊าพี่หรอ ว่าจะมาค้างน่ะ”

 

“อื้อ ค้างด้วยได้ไหม? ”

 

เจ้าคยูฮยอนว่ายิ้มๆ แล้วหันมายักคิ้วถามกวนๆ เห็นแล้วก็อดไม่ได้ที่จะยื่นมืออีกข้างมายีหัวยุ่งๆ นี่เล่น.. แต่พอได้เท่านั้นแหละ ก็โวยใหญ่เลย ทำหน้ามุ่ยๆ ยกมือปัดมือผมใหญ่ ..ขนาดว่าทำโวยนะ แต่ดูตาเข้าสิ มันสะท้อนอะไรออกมา.. นายเองก็รู้สึกดีใช่ไหม?

 

“ไม่ต้องขอหรอก.. มากกว่านี้ก็ให้ แต่ขออย่างเดียว... ‘นาย’ นี่แหละ ที่จะขอพี่ได้น่ะ”

 

มันว่ายิ้มๆ ยื่นหน้าผากไปใกล้ๆ แล้วชนหน้าผากเข้ากับหัวกลมๆ ของเจ้าหนูทีนึง เรียกเสียงโวยเล็กๆ ก่อนจะผละออกมามองตาดุๆ ของเจ้าตัวคนโดนแกล้ง แล้วมาระลึกได้ว่า.....ที่ยืนอยู่นี่ไม่ได้มีแค่ ผมกับคยูฮยอน..สองคน

 

“ซีวอน ลูกอย่าแกล้งน้องสิ มา..มานั่งกินข้าวด้วยกัน”

 

 

 

 

 

 

 

 

ไม่รู้ว่า..คุณหม่าม๊าจะรู้หรือยัง?

 

คนมันรู้ๆ กัน.. ผ่านประสบการณ์ ผ่านร้อนผ่านหนาว ผ่านมาเท่าไหร่..มีสามี มีคนรักอยู่ด้วยกันมา..ไม่รู้ตั้งกี่ปีแบบนี้ ชักไม่แน่ใจตัวเองสักเท่าไรหรอกครับ

 

หม่าม๊าของผม..ไม่แน่ ก็คงจะมองรูปแบบความสัมพันธ์ของผมกับเจ้าหนูนี่ออกแล้วก็ได้

 

แต่ถึงจะรู้..หรือไม่รู้ ท่านก็ยังปฏิบัติต่อผมกับเจ้าหนูเหมือนเคย ไม่ได้ดุ ไม่ได้มองจับผิดอย่างที่ชอบจับผิดเวลาผมหนีเที่ยว ไม่ได้ว่า ไม่ได้พูดถึง...เหมือนกับว่า ทำเป็นรู้แต่แกล้งไม่รู้..หรือไม่รู้มันจริงๆ ??

 

“คยูฮยอนจ๊ะ.. จะจบไฮสคูลแล้วเนี่ย จะเรียนต่อทางด้านไหนจ้ะ”

 

ออกจะสะอึกไปกันทั้งสองคนเลย..ทั้งผม ทั้งเจ้าคยูฮยอน

 

เผลอเหลือบตาไปสบกันเพียงครู่ ก่อนที่เจ้าแสบจะหลบตาหนี แล้วเปลี่ยนมาเป็นมองหน้าม๊าผมแทน ขยับริมฝีปากวาดยิ้มบางๆ ก่อนจะเอ่ยตอบอย่างมั่นใจ

 

“เศรษฐศาสตร์..สิครับคุณป้า”

 

คุณม๊าผมเองก็ยิ้มเอ็นดู พยักหน้าเบาๆ ก่อนจะหันมามองผมพักหนึ่งแล้วก้มหน้าลงตักข้าวต่อ ..แอบสงสัย แต่ไม่กล้าถามครับ! ไม่รู้ม๊าจะมีเรื่องที่จะพูดกับผมหรือเปล่านะ?

 

“งั้นเดี๋ยวต้องให้เจ้าซีวอนช่วยติวซะแล้วเนอะ”

 

“....ครับ ขอบคุณนะครับ”

 

ไอ้เจ้าแสบมันทำท่าจะตอบให้ชัดเจนนะ แต่ดูคำพูดมันสิ เหมือนเป็นอะไรเลย.. ไม่อยากให้ผมติวให้ใช่ไหม? เพราะยังไงๆ ก็ไม่สอบเข้ามหาวิทยาลัยที่นี่ แต่จะไปเข้าเรียนที่ออสเตรเลียหรือไง?

 

“เห็นซีวอนเล่าให้ฟังว่าเสาร์อาทิตย์ที่แล้วไปออสฯ มาเหรอจ้ะ”

 

“ครับ.. ไปหาพี่สาว แล้วก็เที่ยวด้วยน่ะครับ”

 

“..เล่นไปไม่บอกกันก่อนเลยเนอะ คยูฮยอนลูก... รู้ไหม? ไอ้เด็กแถวนี้มันนั่งเซ็ง..นั่งคิดถึงลูกอยู่นะ เห็นวันๆ หมกตัวอยู่ในห้อง ไม่ยอมออกมาเนี่ย... ไม่รู้เป็นไรเนอะหม่าม๊า”

 

คุณป๋าก็เล่นอีกคนนะ! พูดที..มาซะแรงเลย!!

 

ผมมีอาการ..เพ้อๆ ขนาดคนในบ้านจับสังเกตได้ขนาดนี้เลยหรอ? คุณป๋าเองที่ว่างานยุ่งๆ ชอบหอบงานมาปั่นที่บ้าน..ก็ยังสังเกตได้ด้วยหรอเนี่ย?? ผมนี่..อาการหนักจริงๆ โรคนี้รักษายากแฮะ..มีทางเดียวที่จะรักษาได้สินะ

 

อยู่ด้วยกันต่อสิ..

 

“ใช่จ้ะ.. หนูคยูฮยอนก็แคร์ๆ ลูกชายป้าด้วยนะ มันดูจะ..ไม่เต็มเต็งก็ตอนเราหายไปไม่บอกมันเนี่ย”

 

ผมที่กำลังนิ่งฝัง..การถูกย่าง(เผา)สด ที่ว่าอายแล้ว..ขายหน้าแล้ว พอหันหน้ากลับไปมองหน้าขาวๆ แสนรักนี่แล้ว....มันรู้สึกแปลกๆ ชอบกล มันลบล้างความรู้สึกอายเมื่อกี้ได้แทบสิ้น! เจ้าหนูของผม...มีท่าทีแบบนี้ แววตาแบบนี้ นายก็คง..แคร์พี่อยู่ใช่ไหม?

 

“ครับ.. ผมจะดูแลพี่ซีวอนด้วยอีกแรง”

 

หลังจากจบมื้ออาหารค่ำแล้ว ผมกับเจ้าตัวแสบก็เดินกลับเข้าหาในห้องผมเหมือนเดิม ผมลากโต๊ะตัวเล็กมากางบนพื้น แล้วเอาเบาะมาวางให้ตัวผมนั่งเอง แล้วก็ให้เจ้าหนูนั่งอีกที่ มันอาจจะ..เหมือนเดิม แต่ก็ไม่เหมือนเดิม มัน..เหมือนอึมครึมๆ ฟ้าฝนกำลังเริ่มตั้งเค้ากันในห้องผมนี่แหละ ผมเองก็ไม่ได้คุยอะไร เจ้าหนูนี่เองก็ด้วย ไม่ได้ชวนคุยอะไรมากมาย มาถึงก็ก้มหน้าก้มตาปั่นการบ้าน ปล่อยให้ผมนั่งท้าวคางมองอยู่เงียบๆ มองใบหน้าน่ารัก แพขนตาเรียงสวย ดวงตากลมสีดำสนิท จมูกรั้นๆ แก้มนวลที่มีเลือดฝาดดูน่ามอง ริมฝีปากแดงๆ ที่มักจะยู่ขัดใจอยู่บ่อยครั้ง.. องค์ประกอบทั้งใบหน้ามันลงตัวพอเหมาะพอเจาะเสียจริง โจคยูฮยอนของผม..น่ามองมากกว่าผู้หญิงเสียอีก

 

“มองอะไรเนี่ย? ผมเห็นพี่ยิ้มคนเดียวแล้วมองมาที่ผมตั้งนานละ....หน้าผมมีอะไรติด? ”

 

เจ้าแสบว่าเสร็จก็ยกมือลูบหน้าลูบตาตัวเองใหญ่ ควักมือถือจากในกระเป๋าขึ้นมาเปิดกล้องหน้าดูตัวเองใหญ่ ผมเห็นท่าทีของมันแบบนี้แล้วหลุดหัวเราะออกมาจนได้ ยื่นมือข้างซ้ายไปกอดคอดึงตัวเจ้าหนูมาใกล้แล้วยกมือขวาเลื่อนมาขยี้ผมนิ่มๆ ของไอ้เด็กขี้โวยวายนี่

 

“แกล้งผมอีกแล้ว.... พอเลยน่า”

 

มันว่างั้น ผมเลยเปลี่ยนจากเล่นหัวมันมาเป็นลูบหัวลูบผมมันให้(เกือบๆ)จะเหมือนเดิมแล้วดึงมือมาวางข้างตัวเหมือนเดิม จะเหลือก็แต่มือซ้ายที่กอดคอขาวๆ ของเจ้าคยูฮยอนไว้นี่แหละที่ยังไม่ปล่อย เห็นคยูฮยอนของผมไม่โวยแล้ว แต่เปลี่ยนมาเป็นนั่งพิงมาที่ผมแทนแล้ว ผมก็ยิ้มออกครับ..เดี๋ยวนี้คยูฮยอนของผมว่าง่ายจริงๆ ยอมอ่อนให้บ้างแล้ว.....นี่นายทำดีด้วย เพราะนายจะจากไปจริงๆ ใช่ไหม?

 

หรือ..นายทำไป เพราะว่า..อยากทำ??

 

“ข้อนี้..ตอบว่าไงดี? ”

 

“หืม?... ข้อนี้เหรอ.....”

 

สายตาของผมที่กำลังเพ่งสมาธิไปกับใบหน้าขาวที่อยู่ใกล้จนแทบจะอดใจไม่ให้ทำอะไรกับหน้านวลๆ นี่ได้ จำต้องละสายตามองไปยังปลายนิ้วเรียวที่ชี้ตัวหนังสือยุกยิกๆ ในสมุดบนโต๊ะ ผมขยับตัวนิดหน่อยยื่นมือขวาไปหยิบสมุดขึ้นมากวาดดู ก่อนจะเลื่อนสายตาไปหาคนถามคำถาม หน้ามันก็หันตามไปจนปลายจมูกแตะโดนแก้มนิ่มตรงหน้าเสียพอดี

 

อึ้งครับ.. ไม่ได้ตั้งใจ แต่ไหนๆ แล้ว ผมเลยขอค่าสอนการบ้านก่อนเลย ฝังจมูกทั้งปากลงบนแก้มเจ้าหนูที่ส่งสายตาดุหน่อยๆ มาให้ หอมแก้มเสียฟอดใหญ่ กะจะขออีกข้างให้มันเท่าเทียม..เจ้าคยูฮยอนก็ยื่นมือมาบีบจมูกผมเฉยเลย

 

“ให้สอนการบ้านนะ..ไม่ใช่มาทำอะไรกับแก้มผม”

 

“ครับ..ครับ.. ก็ค่าสอนไง”

 

ผมหัวเราะเบาๆ จนมันหลุดหัวเราะออกมาบ้าง ส่ายหน้าช้าๆ ไปด้วย ก่อนจะเร่งมือยิกๆ ให้ผมก้มมาสนใจกับตัวการบ้านแล้วสอน ไม่สิ! เรียกว่าสอนก็ไม่เชิงนะ..แค่จะดูวิธีคิด แล้วก็คำตอบของแต่ละคนนี่แหละ เอามาเทียบกัน.. เพราะเจ้าตัวแสบนี่ก็ทำไว้แล้วด้วยนี่แหละ นั่งเถียงนั่งคุยนั่งถกกันจนเข็มบนหน้าปัดนาฬิกาบนผนังห้องตีบอกเวลาสี่ทุ่มกว่าๆ เจ้าแสบก็เก็บการบ้านเข้ากระเป๋า แล้วหยิบหนังสือขึ้นไปอ่านบนเตียงต่อ ส่วนผมน่ะเหรอ.. ก็เก็บโต๊ะ เก็บเบาะนั่ง หันไปเห็นเจ้าตัวแสบนอนเลื้อยบนเตียง..ก็เลยเดินเข้าห้องน้ำไปแปรงฟันซะหน่อย วันนี้อาบน้ำเร็ว..นี่แหละ เลยต้องมาแปรงสองรอบเลย

 

ออกมาจากห้องน้ำก็ได้ยินเสียงโทรศัพท์ผมร้องครับ หันไปมองหน้ามุ่ยๆ ของเจ้าคยูฮยอนนี่นอนอ่านหนังสืออยู่ ก็ต้องรีบเดินหาโทรศัพท์มือถือสิครับ แต่เอาเข้าจริงๆ มันก็อยู่บนเตียงนี่แหละ.. เห็นเจ้าคยูฮยอนในตอนแรกอ่านหนังสือนะ หันกลับไปอีกทีในมือเล็กๆ นี่มีมือถือผมอยู่ในมือซะละ

 

“จะรับ..หรือไม่รับเนี่ย? ผมจะอ่านหนังสือ”

 

ได้ยินเสียงที่เป็นเสียงที่ตั้งให้กับกลุ่มเพื่อนร่วมภาควิชาก็เริ่มรู้สึกถึงลางไม่ค่อยดี เดินเข้าไปใกล้แล้วยื่นมือไปรับ แต่ที่ไหนได้..เห็นเจ้าคยูฮยอนที่ทำท่าจะวางมือถือบนมือผม กลับหยิบไปรับเองซะนี่..เดี๋ยวก็งานเข้าอีก!

 

“สวัสดีครับ.. นั่นใครครับ”

 

เสียวสิครับ! กลัวว่าจะเป็นยัยเจ้นั่นที่ให้หนังสือผมมายืมน่ะ

 

ผมเลยทิ้งตัวลงนอนข้างๆ นอนหันหน้าเข้าหามองสบตามันแบบนี้นี่แหละ.. อยากจะให้รู้ รู้ว่า..มันไม่มีอะไร จะมี..ก็มีแต่นายนี่แหละ ไอ้เด็กบ้า

 

“อ๋อ..เพื่อนพี่ซีวอนหรอ พี่ซีวอนไม่อยู่น่ะครับ...อืม ครับ ฝากโทรศัพท์ไว้ที่ผมน่ะ.... ผมน่ะเหรอ...อืม..บอกไม่ได้ครับ ....มีธุระอะไร ฝากบอกผมได้นะครับ...อ้าว ไม่มีหรอครับ ...งั้นก็ได้ครับ โทรหาวันหลังแล้วกันนะครับ บายครับ”

 

เสียดายนิดหน่อย..ได้ยินเสียงจากปลายสายไม่ชัดเลย

 

แต่จากการที่ได้ฟัง ได้มองหน้า ได้สบตา... ได้ใจครับ ได้ใจผมไปเต็มๆ ไม่ใช่แค่จะแกล้งอย่างเดียวนะ แต่มันหวงผมด้วย.. คงจะรู้น่ะแหละ ผู้หญิงโทรหาผมตอนนี้น่ะ.. คงจะมีอะไรอื่นน่ะครับ

 

“เอาคืนไปเลย.. งี่เง่าชะมัด”

 

ใครกันแน่?

 

ผมหัวเราะครับ.. เห็นแก้มของเจ้าคยูฮยอนขึ้นสีแดงหน่อยๆ แล้วหันพลิกตัวนอนหันหลังให้ผมแบบนี้น่ะ อายล่ะสินะ... ความจริง การแสดงความรักของเจ้าคยูฮยอนเอง..ก็คงจะเป็นอีกรูปแบบนึงละมั้งนะ รูปแบบแปลกๆ ที่ทำเอาคนรักของมันต้องปวดใจ(ไม่)หน่อยๆ แบบผมน่ะ..แต่ถึงอย่างนั้นนะ ผมก็มีความสุขครับ.. อยากกอดมันจริงๆ

 

“อ้ะ.. กอดผมทำไมเนี่ย”

 

“..หนาว”

 

หนาวอะไรไม่รู้ครับ แต่กอดมันแล้วล่ะ...เห็นหันหลังให้แบบนี้ ง่ายเลยครับ คว้าตัวเข้ามาใกล้แล้ววาดแขนกอดเอวมันได้ก็ฝังหน้าตัวเองไปกับกลุ่มผมนุ่มหอมนี่แหละ..ชื่นใจเสียจริงนะ

 

“หนาวอะไรเล่า.. ผมร้อนจะตาย เร่งแอร์ทีสิ”

 

ชอบทำลายฟีลจริงๆ เลยนะ..ไอ้แสบนี่

 

ผมไม่สนใจเสียงโวยมันหรอก นอนแช่มันแบบนี้น่ะแหละ.. จะร้อนจะอะไรก็ช่างเหอะ สบายใจเป็นพอครับ

 

“ตีพี่ทำไมเนี่ย..”

 

“ปล่อยก่อนดิ”

 

เจ้าคยูฮยอนคนดีตีผมใหญ่ล่ะ ผมเลยยกหัวขึ้นมองมันเห็นมันจะเอาหนังสือไปเก็บเลยต้องคลายแขนออก ปล่อยให้เจ้าหนูของผมเอาหนังสือไปเก็บก่อนจะเดินกลับมานั่งบนเตียงมองหน้าผมนิ่งๆ

 

“ทำผมอ่านหนังสือไม่รู้เรื่องเลย..รู้ไหมเนี่ย? ”

 

ผมไม่ได้แสดงสีหน้าสำนึกผิดอะไร ก็แค่ยิ้มส่งให้นี่แหละ แล้วก็ยกมือขึ้นมาดึงตัวบางๆ นี่ให้ล้มตัวลงนอนข้างๆ เหมือนเดิม เจ้าคยูฮยอนก็ว่าง่าย ทิ้งตัวลงนอนแล้วก็หันมามองหน้าผมนิดหน่อยก่อนจะเป็นฝ่ายขยับเข้าใกล้ ยกมือบางทาบแก้มผมเบาๆ

 

“ชอบมาแกล้งกันตลอดเลยนะ.. รู้ไหม? ผมต้องอดทนแค่ไหนน่ะ.... พี่ซีวอนใจร้ายนะ”

 

“..ใจร้าย?”

 

“ก็ชอบมากวนใจผมน่ะสิ.. ทำแบบนี้กับผมเนี่ย ผมเองก็...ไม่ไหวนะ”

 

ว่าแล้วเจ้าคยูฮยอนก็แนบหัวชนกับแผ่นอกของผม ขยับมือข้างที่จับแก้มผมลากมาแตะที่ริมฝีปากผมเบาๆ ไล้นิ้วจากริมฝีปากบนลากลงมาริมฝีปากล่าง ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมาจากอกของผม ขยับใบหน้าน่ารักขึ้นมาจนอยู่ในระดับเดียวกัน แล้วจึงยื่นหน้ามาจนแทบจะติด หายใจรดใบหน้ากันสองฝ่าย

 

“ผมจะไปเรียนต่อที่ออสนะ.. ต่อปริญญาตรี....คือ..”

 

“พี่ไม่ให้!!”

 

อาจจะเห็นแก่ตัวไปหน่อยที่ไม่ยอมฟังคำพูดต่อจากนั้นน่ะ รู้ก็แค่ว่าตอนนี้..ผมไม่ยอมครับ! ไม่อยากห่างกันเลย ไม่อยากจากกัน ไม่อยากให้ไปไหน ไม่อยากให้จากกันไกล..และนานแบบนี้

 

ปริญญาตรีงั้นเหรอ?

 

4 ปี หรืออาจจะเป็นตลอดไป..

 

ถ้าเรียนต่อที่นั่น.. ไม่แน่ก็คงจะได้งานที่นั่นต่อ หึ! แย่ชะมัด.. ทำไมมันต้องเป็นแบบนี้ด้วยวะ!!!!!!! ทำไมจะต้องมาจากกันไปนานแบบนี้ด้วย! แค่ห่างกันสามวัน.. แค่นี้ก็แทบจะบ้า แล้วถ้า.....ถ้าห่างกันนานๆ แบบนี้ล่ะ

 

ผมจะทนได้เหรอ?

 

หรือจะให้ทน..ทนจนลืม...ลืมและเลือน..คิดซะว่า.......ว่า ไม่เคยมีกันและกันแบบนี้น่ะ ?

 

ประสาทน่า..ฟังสิ! อย่าเอาแต่ใจแบบนี้สิ! สงบสติซะ..ไอ้ซีวอน ไม่แน่นะ มันอาจจะเป็นโจ๊กรอบก่อนนอนก็ได้นะ ขำๆ ไงล่ะ

 

“ฟังผมก่อนสิ! ...ผม ไม่สิ! พ่อแม่ผมน่ะ....เขาอยากให้ผมไปอยู่กับพี่สาวน่ะ เขาคงห่วงด้วย....ห่วงว่าผมจะเป็นบ้าตายไปเสียก่อนล่ะมั้ง? หึ..คงจะกลัว...กลัวว่า ทิ้งลูกชายให้อยู่เกาหลีที่นี่คนเดียวนานๆ จะเหงาตาย..หรือไม่ก็คงจะผลักภาระให้พี่สาวผมก็...”

 

“..เห็นไหม? นายไม่ได้อยากไปจริงๆ ด้วย..”

 

ไม่รู้จะทำหน้าแบบไหน จะยิ้มก็ไม่เต็มแก้ม.. แต่ก็รู้สึกคับแน่นไปทั้งอกดีครับ โล่งใจบ้าง..แต่ก็อดห่วงเรื่องพ่อแม่ของเจ้าคยูฮยอนนี่ไม่ได้น่ะ มันก็จริงครับ จริงอย่างที่ว่า... พ่อแม่ที่ไม่มีเวลาดูแลลูกตัวเองแบบนี้น่ะ ก็คงจะต้องมีห่วงบ้าง และก็คงอยากจะให้ลูกสองคนอยู่ใกล้กัน อยู่ด้วยกัน..จะได้เป็นเพื่อนคุย คอยดูแลกัน และ...จะได้มาเยี่ยมสะดวกๆ หน่อยล่ะมั้ง ก็นะ..ถ้าอยู่พร้อมหน้าสองพี่น้องแบบนี้น่ะ..มันย่อมดีกว่าอยู่คนเดียวอยู่แล้ว....มั้งครับ?

 

“ผม..ไม่อยากขัด ผมเอง....ก็อยากไปด้วย..นะ อยากอยู่กับพี่อารา....แต่..”

 

“แต่นายก็ยังไม่อยากไป เพราะมีเหตุผลอื่นด้วยสินะ”

 

ผมพูดเบาๆ ก่อนจะผ่อนลมหายใจออกจากปาก สบตาเข้ากับเจ้าคยูฮยอนที่ไม่ได้เสตาหลบใดๆ แต่กลับมองตากันไม่มีหนี คยูฮยอนพยักหน้ารับเบาๆ กระตุกยิ้มบางๆ แล้วตอบ

 

“ก็นะ..มันก็มีนี่แหละ ก็......คนนี้น่ะ”

 

ยิ้มอีกแล้ว.. แยกอารมณ์ไม่ถูกครับ มันยุ่งเหยิง ดีกันวุ่นเลยล่ะ! จะเศร้า จะทุกข์ จะปวดใจ จะมีความสุข จะยิ้ม หรือจะทำหน้าบึ้ง หรือจะทำหน้าเศร้าดี.. เลือกไม่ถูกเลย!

 

“ใครครับ? ”

 

คยูฮยอนของผมยู่หน้าเล็กๆ ก่อนจะเลื่อนมือขึ้นมาแล้วชี้นิ้วชี้มาที่อกของผม แล้วหรุบตาลงเปลี่ยนมาเป็นมองมือตัวเองแทนซะงั้น เขิน...แล้วน่ารักจริงๆ

 

“พี่งั้นเหรอ? ”

 

เจ้าคยูฮยอนพงกหัวขึ้นลงเบาๆ แทนคำตอบ ทำท่าจะชักมือกลับผมก็คว้ามือไว้หมับเลย ยกหลังมือนิ่มขึ้นแนบริมฝีปากจูบเบาๆ แล้วยกแตะริมฝีปากของเจ้าแสบมันบ้าง

 

“..พี่เอง..ก็สำคัญกับนายขนาดทำให้นายคิดไม่อยากไปเลย....งั้นเหรอ? ”

 

“อื้ม... สำคัญสิ”

 

ผมยิ้มออกแล้วครับ ยิ้มเต็มแก้มเลย.. ยิ้มทั้งที่ไม่รู้ว่าอนาคตข้างหน้ามันจะเป็นอย่างไรต่อ แต่อยากจะคิดแค่ตอนนี้ครับ คิด..คิดแค่ว่าตอนนี้มีกันแค่นี้ อยากให้มีกันและกันแบบนี้....ตลอดไปจริงๆ

 

“ผม...ผมชอบพี่ชายนะ อยากจะรัก..รักให้มากๆ รักให้..เท่า..เท่ากับที่พี่ชายให้ผมมาตลอด...รัก..รักพี่ชาย คนเดียว”

 

ผมขยับยิ้มขอบคุณส่งให้ก่อนจะขยับเคลื่อนใบหน้าเข้าใกล้ แนบริมฝีปากชิดติดริมฝีปากแดงฉ่ำตรงหน้า มอบจุมพิตอ่อนโยนให้แทนคำขอบคุณ..ก่อนที่เจ้าคยูฮยอนของผมจะขยับกายเข้าใกล้ เลื่อนมือขึ้นกอดผม แนบริมฝีปากจนแทบชิดตอบรับจูบผมอย่างกล้าๆ กลัวๆ ก่อนที่ผมจะค่อยๆ สอนบทเรียนใหม่อีกบทของวันนี้..จูบ

 

“รัก..นะครับ”

 

เล่นเอาสอนจนแทบจะตายกันทั้งสองฝ่าย.. ทั้งคนสอนแล้วก็นักเรียน แทบขาดใจตาย.. ผมเองก็แทบจะทนไม่ไหวที่จะทำอะไรต่อมิอะไรต่อ ส่วนเจ้าคยูฮยอนน่ะ..มันคงจะขาดอากาศหายใจตายแทน ก็ดูเข้าสิ! เดี๋ยวก็ทุบๆ ให้ปล่อย พอได้อิสระก็อัดอากาศเข้าปอดยกใหญ่.. รอจนมันเผลอ ก็จับจูบต่อเลย.....ขอเหอะครับ ถ้าเกิดนี่จะเป็นการลาจากจริงๆ น่ะ... อยากจะซึมซับ รับรู้และจดจำ ความรู้สึกอ่อนหวานจากเจ้าของกลีบปากบางนี่ อยากจะกอดก่ายและจดจำในทุกอย่าง..ทุกๆ ที่ ทุกๆ ส่วนที่รวมประกอบกันเป็นโจคยูฮยอนคนนี้ของผมน่ะ..

 

“พอผมไม่ว่า..เอาใหญ่เลยนะ”

 

“ก็...มันหยุดไม่ได้นี่ ปากนิ่มๆ แบบนี้น่ะ”

 

ผมว่ายิ้มๆ ก่อนจะยื่นหน้าไปจุ๊บปากเจ้าตัวแสบอีกครั้ง แล้วผละออกมามองหน้าแดงๆ ตาฉ่ำๆ ของเจ้าตัวแสบ..ที่ตอนนี้แสบไม่ออกซะแล้ว ก็ดูเข้าสิ! กอดผมไว้แน่นเลยนะ..

 

“ฉวยโอกาสชะมัด.. นี่ พี่ชาย..”

 

“ครับ”

 

“...คนที่โทรมาน่ะ..เขา..”

 

ว่าแล้วว่าต้องพูดถึง.. ผมหัวเราะออกมาเบาๆ ทำท่าจะยื่นจมูกไปกดที่แก้มนุ่มๆ ที่ยังขึ้นสีแดงไม่หาย ก็ถูกเจ้าตัวเขานี่ล่ะ..ยกมือยันหน้าออกมาน่ะ

 

“เพื่อนน่ะ..”

 

“โกหก..เปล่าเนี่ย? มีโทรหามาหา...ตอนดึกๆ แบบนี้น่ะ”

 

งานเริ่มเข้า.. แต่ก็เอาเหอะ! ถึงว่า ‘หึง’ ล่ะนะ..เจ้าคยูฮยอนของผมน่ะ อย่างน้อยก็..ไม่ได้ตายด้านเลยทีเดียวนะ ยังมีมาถาม มาห่วงจับผิดกันแบบนี้เนี่ย..ดูถ้า จะหึงโหดแหะ... แต่ก็ดีครับ ผมชอบ! ยิ่งหึงก็แปลว่ายิ่งรักมากนะ!!

 

“ก็....เขาคงโทรมาคุยเรื่องงาน มั้ง”

 

“งาน..? ทำไมผมถาม..ก็ไม่ตอบล่ะ....... นี่พี่ซีวอนคร้าบ บบ บบ จะแอบไปมีกิ๊กทั้งทีทำไมไม่บอกเขาให้โทรมาถูกเวลาหน่อยล่ะ”

 

เอาแล้วไง! งานมา!!

 

อยากจะเห็นเวลามันหึงผม! แล้วเอาไง? จะหึงหรือจะประชด หรือจะกวนประสาท..เอาไงให้มันแน่ๆ สิ!??

 

เริ่มจะทำอะไรไม่ถูกครับ.. มันจะแกล้ง หรือจะเอาจริงเนี่ย? ถึงจะยังไงก็ช่างเหอะ.. ผมบอกมันไปเลยแล้วกัน ไม่มีอะไรจะเสีย! มีแต่จะดี..ดีกันทั้งสองฝ่ายนี่แหละ จะได้เคลียร์ๆ มันออกไป จะได้ไม่มีเรื่องกันคราวหลังอีก...กลัวเลย เดี๋ยวหนักแน่!!

 

“บ้าแล้วน่า.. มีทำไมน่ะกิ๊ก มีก็แต่แฟน...ไม่สิ ภรรยาต่างหาก... เทียบกันแล้ว คนนั้นกับ...เจ้าตัวยุ่งตรงนี้น่ะ เราน่ะ..น่ารักกว่าเป็นไหนๆ เลย”

 

“ทำมาพูดดีเหอะ! อย่าให้เห็นล่ะ..”

 

ผมอมยิ้มกับทั้งคำพูดทั้งท่าทีของเจ้าแสบ กระชับร่างบางๆ นี่เข้ามาแนบเข้าไปอีกก่อนจะกระซิบบอกแล้วพริ้มตาหลับลง..

 

“..ก็ลองเห็นสิ! พี่จะได้ฝากจัดการด้วย.. ใครๆ จะได้รู้ไง ที่รักของพี่หึงโหด”

 

“ประสาทสิ!!!”

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 











to be continued...



_.-*-._.-*-._.-*-._.-*-._.-*-._.-*-._.-*-._.-*-._.-*-._.-*-._.-*-._.-*-._.-*-._.-*-._





/zea ^^
เขียนหลายวันจริง! เหนื่อยดี..เพราะยากกกกส์
เขียนยังไงไม่ให้ลำบากใจ..เราน่ะ
เหมือนจะเคลียร์แล้ว...มั้ง?????????? ไม่อยากเอายาก ให้เดากันง่ายๆ นี่หล่ะ
แต่ตอนหน้า..อาจจะมีเซอไพรซ์^^
อะไรไม่รู้ล่ะ.. อุบไว้ก่อน
ตอนนี้..ตอนแรกเลย ตั้งใจจะเอ็นซี เพราะความเสื่อมไง(?????)
ไม่ได้อ่านนาน อยากเขียนเอง..ซะงั้น
พอบ่ายๆ นี้มาคุยกับพี่รุ้งแล้ว..ไม่เอาดีกว่า มันต้องเก็บครับ!
ขอเก็บไว้ก่อนนะครับ.. ให้มันถึงเวลากว่านี้ก่อนนะ^^!!

ตอนนี้ไม่รู้ว่า..ท่านจะหมั่นไส้ หรือจะเกลียดข้ากระผม หรือเจ้ากี้ดี
เสี่ยวว่ะ..ทั้งคนแต่ง คนเล่น ทั้งไอ้พี่ซีวอนด้วย 555555+
พอละๆ เหนื่อย.. ซีป่วยง่ะ
เช้านี้เลย
T T ตอนแรกจะลาไปนอนแล้วค่อยมาแปะฟิคแล้ว
แต่คิดไปคิดมา ปั่นอีกหน่อย.. มันจะจบแล้ว
เลยเอามาลงเลยนะคะ^^
แต่ขอบคุณจริงๆ ขอบคุณมากๆ นะคะสำหรับคนที่เมนท์น่ะ


โอเคๆ
ขอบพระคุณมากๆ นะคะ