[ ZeA✖ ] :: only u,,..only m'....always together

Title :: my [kid].. คนนี้ของผมนะ

Author :: ZeA*

Couple :: Siwon x Kyuhyun

Chapter :: XIII

Rate :: PG

Note :: เร่ง แต่งนะคะ..พยายามเก็บรายละเอียดไม่ให้ไหลมากไปกว่าเดิมเยอะๆ แบบตอนที่แล้ว..แล้วนะ T T ซีสำนึกผิดแล้วค่ะ ไม่รู้ตอนนี้จะตกใจไหม? แบบ..ภาษาต่างจากตอนที่แล้ว อะไรเงี้ย?
พักนี้ไปติดอะไรสนุกๆ มาอย่างนิยายวายของคุณไร้ (nc เถื่อนมาก..เถื่อนๆ ห่ามๆ ดีทั้งคำพูดคำจา การกระทำ..บลาๆ ) แล้วก็ "ถามผู้รู้คับ กับอาการของคนที่เกลียดเกย์ขั้นรุนแรง" ของคุณซัมซิก..อ่านแล้วรู้สึกดีจริงๆ เสือกเรื่องชาวบ้านน่ะ
ทั้งสอง เรื่องนี้เป็นกำลังใจให้บีบเค้นตัวเองให้กลับมาแต่งฟิคต่อ..หลังจากหายหัวไป หลายวัน (มีใครสนใจกับการหายไปของข้าพเจ้าเปล่าเนี่ย? ) แหะๆ น้ำทวงแล้ว..เค้าเอามาลงแล้วนะ^^
(พี่รุ้งคะ..สู้ๆ นะคะ รออ่านอยู่ ^^")













"พี่ชาย!! มารับผมทีดิ"

"นี่เลิกแล้วหรอ? "

เป็นความจริงที่ว่า.. การเรียนการสอนในชั้นเรียนสิ้นสุดลงแล้ว หากแต่ในความเป็นจริง ณ ขณะนี้น่ะ ไม่ใช่!!

ผม ที่หวังว่าจะได้ไปกินข้าว นั่งห้องแอร์เย็นฉ่ำ มองหน้ามองตาไอ้ตัวแสบของผมให้หายคิดถึงสักหน่อย.. กลับกลายต้องมาทำงานงกๆ หลังขดหลังแข็ง สุมหัวทำงานกันร้อนๆ อยู่ชั้นล่างตึกคณะ มือทั้งสองข้างกำลังรัวแป้นพิมพ์งาน ส่วนตาก็สอดส่ายมองทั้งหน้าจอทั้งตัวกระดาษนับสิบแผ่นที่วางข้างๆ ส่วนไหล่ก็หนีบโทรศัพท์มือถือไว้กับหู

อะไรมันวุ่นวายได้ขนาดนี้วะ!!

"อื้อ.. วันนี้พวกครูประชุมน่ะ พี่ชายว่างมารับผมได้ไหม? "

ได้ ฟังเสียงทุ้มๆ หวานๆ ของไอ้เด็กแสบปลายสายก็เผลออมยิ้มเต็มแก้มจนไอ้เพื่อนร่วมภาคพากันแซวกันยก ใหญ่ จัดการละมือจากแป้นพิมพ์ของแลปทอปคู่ใจ ลุกขึ้นจากเก้าอี้ เลื่อนมือข้างหนึ่งจับโทรศัพท์มือถือแนบหู ส่วนอีกมือจัดการเซฟงานแล้วพับปิดหน้าจอลง

"อ้าว.. เมื่อเช้าบอกว่า จะกลับเองนี่? "

"ไม่เอาล่ะ.. เปลี่ยนแผนแล้ว อ้อ! แล้วกำลังทำอะไรอยู่น่ะ.."

" มีงานอ่ะ.. พี่เพิ่งนึกได้ว่า วันนี้ที่ภาคมันนัดกันเตรียมของ แล้วก็ทำร่างโครงการค่ายช่วงปิดเทอมกันน่ะ แต่..ไม่เป็นไรๆ พี่จะไปรับนายนะ"

ผมร่ายรัว ล้วงมือเข้าไปหยิบกุญแจรถคันโปรดแอชตันมาตินสีดำคันงามที่ไอ้แสบร่ำอยากจะ ขับ..แต่ผมยังไม่เคยให้มันแตะ ให้มันขับเล่นสักที ไอ้ครั้นจะก้าวเท้าเดินไปสั่งเสียฝากของทั้งฝากงานกับไอ้เพื่อนรักฉายาหนูผี ที่นั่งกินขนมเล่นเกมส์อยู่ข้างๆ ที่เห็นแล้วก็อยากจะเตะมันสักทีนะ..คนอื่นเขาทำงาน แต่ดูมันสิ! เล่นเกมส์.. ก็ได้แต่คิดล่ะครับ ไอ้แสบมันตอบกลับมาเสร็จ ก็จัดการตัดสายทิ้งซะเฉย!!

"ไม่ดีกว่าๆ พี่ชาย...ทำงานไปก่อนเลย เดี๋ยวผมนั่งรถไปหาที่มหาลัยฯ พี่ชายแล้วกัน มารับที่หน้า ม. ด้วยนะ"








"ไอ้ซีวอน.. มึงตกลงเอาไงแน่? จะทำงานหรือจะออกไปข้างนอก"

ปราย ตามองหน้าไอ้คนถามที่เลิกกิจกรรมเล่นเกมส์ไป แต่ในปากน่ะเคี้ยวขนมอยู่หยับๆ ตั้งใจจะอ้าปากด่ามันแทนตอบคำถาม มันก็เสร่อส่งถุงมันฝรั่งทอดมาให้แทนเสียนี่

"เออ ขอบใจ... กูไม่ไปละ เดี๋ยวไปรับที่หน้า ม. ทีเดียว"

"ใคร? "

เอาแล้วไงมันอ่ะ!

เรื่อง คนอื่นละอยากรู้นัก.. ทีเรื่องมันไปแอบจีบเดือนคณะมัลติฯ มันยังไม่เห็นบอกผมเลย ต้องให้ไปฟังจากเพื่อนในภาคคนอื่นมาน่ะ.. ไอ้เวรนี่

"เงียบทำซากไร.. หรือว่า....พาแฟนมา? "

มือ ที่กำลังรัวพิมพ์งานต่อเผลอหยุดเอาดื้อๆ หันหน้าไปมองหน้ามัน พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นนิดๆ ส่วนปากก็ขยับออกเป็นคำตอบแถมรอยยิ้มมุมปากปิดท้าย

"ยิ่งกว่า..แฟน เสียอีก"

#RRrrRRrr#

"นั่นไง! มาแล้ว.."

"ไหน? "

ไอ้ มิกกี้อาศัยช่วงที่ผมเผลอเอื้อมมือมาฉวยเอาโทรศัพท์มือถือในมือผมไปซะเฉย มันหยิบมาไว้ระดับสายตา..เพ่งสายตามองพักหนึ่งก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองผม ด้วยเพราะเสียงเรียกเข้าแบบนี้ แล้วยังชื่อที่เมมไว้อีก

" 'แสบ' งั้นเหรอ? "

ผม ไม่ต่อความฉวยมือถือมาเพื่อกดรับ แต่ไอ้ยูชอนมันไวกว่า มันลุกขึ้นจากเก้าอี้มาตอนไหนไม่รู้ ล็อคคอผมไว้เลย! อะไรของมัน?? ทีเรื่องคนอื่นล่ะอยากรู้.. แค่เพื่อนมีภรรเมียแล้ว ไม่รู้มันสักเรื่อง..จะตายไหมครับ?

"ใช่.. ไอ้หนูข้างบ้านนั่นป่ะ? "

เจอมันถามแบบนี้ แอบสะอึกไปนิดหน่อย.. กลบเกลื่อนอาการ แล้วเปลี่ยนประเด็นมันเอาดื้อๆ เลยนี่แหละ

เอาเข้าสิ! ถ้าลองไม่ยอมบอกมัน..มันจะยังตื้อให้บอกอีกไหม

"ปล่อยกูเลย กูรีบนะมึง.. ไวไว เดี๋ยวกูโดนด่า"

คำพูดของผมเรียกให้นายปาร์คต้องเลิกคิ้วมองหน้าผม แล้วริมฝีปากมันก็กระตุกยิ้ม...ที่ผมพอจะตีความได้ราวๆ ว่า.. งานจะเข้าแล้ว!

"แฟนมึงอ่ะ......... ไอ้เด็กนั่นล่ะสิ"

ควรจะดีใจ หรือเสียใจ ดีว่ะ?

ไอ้เพื่อนรักรู้แล้ว.. จะให้เนียนตอบว่า ไม่ใช่ หรือว่าจะตอบตรงๆ ไปว่า ใช่ ดี??

"มึงอย่าเลย.. กูสงสัยมานานละ สงสัยแต่ก็ไม่ได้บอกใครหรอกนะ.....กูมองมึง มองเวลามึงมองไอ้เด็กนั่น"

"มึงรู้นานแล้ว? "

ไอ้ มิกกี้พยักหน้าช้าๆ ทั้งที่รอยยิ้มบางๆ ที่ปากมันยังไม่จางหาย มันยกมือข้างหนึ่งขึ้นตบป้าบสองป้าบที่ไหล่ผม พูดเบาๆ ก่อนจะเดินหลีกทางให้

"กูพอสังเกตได้...บ้าง แต่ถ้ามึงไม่แสดงท่าทีแบบตอนนี้น่ะ กูก็.......ไม่รู้หรอก"








"มาช้า! "

ไอ้แสบของผมที่ยืนอยู่หน้า ม. กำลังทำหน้าบึ้ง ดวงตาใสๆ กำลังมองมาที่ผมทำนองตำหนิระคนห่วงจางๆ ...นี่ผมตาฝาดเปล่า?

"อย่ามายิ้มเลย.. ปล่อยมือด้วย"

ผม หลุดหัวเราะออกมาเบาๆ เมื่อไอ้ตัวแสบของผมกำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยง ก็นะ..มันมารอผมสิบกว่านาทีอ่ะ ระยะทางจากตึกคณะผมมาที่ประตูหน้ามอ ก็ใช้เวลาเกือบๆ สิบนาที บวกกับไอ้ตอนที่ผมโดนไอ้หนูผีจับได้ว่าภรรเมียคือใครอีก ...นับว่านานเหมือนกันนะ...

ผมดึงมือข้างขวาที่ทำท่าจะฉวยมือขาวนิ่มของเด็กผู้ชายหน้าตาน่ารักข้างกายมากุม แล้วเปลี่ยนมาเป็นกอดคอแทน.. แต่ดูเข้าสิ! ขนาดโกรธผม เคืองผมนะ..ยังน่ารักล่ะ

"คิดถึง"

ไม่ รู้ว่าไอ้หนูของผมพูดอะไรไปบ้าง เผลอตัวจ้องปากแดงๆ น่าลิ้มรสจนลืมจนเบลอซะจนเกือบจะโชว์จูบกลางมหาลัยฯ ยั้งตัวออกมาห่าง แล้วพูดออกมาเบาๆ พอให้ได้ยินกันสองคน

ทั้งที่หน้าก็มองไปยังเส้นทางข้างหน้า แต่ตาน่ะ..มันยังแอบเหล่มองหน้าขาวๆ ซับสีเลือดของไอ้แสบที่รักของผม เห็นแล้ว........ชักอยากจะกลับบ้าน ไม่ทงไม่ทำงานมันแล้ว!

"อื้อ... เหมือนกัน"

น่ารัก..แฟนผมน่ะ น่ารักที่สุด!

ยอม พูดดีด้วยแล้วล่ะ น้ำเสียงอ่อนลง...จนหัวใจกระตุก เผลอตัวยิ้มกว้างจนหน้าตึง หันไปมองใบหน้าน่ารักๆ ของคยูฮยอนของผม ก็ถูกมือขาวๆ ของเจ้าตัวยื่นมาบีบแก้มให้หุบยิ้มเสียอย่างนั้น

"ไม่ต้องเลย.. ยิ้มเหมือนคนบ้าล่ะ"

"น่านะ.. ก็ยิ้มให้นายคนเดียว"

เจ้า แสบส่ายหน้าเบาๆ พร้อมส่งเสียงฮึในลำคอ หันหน้าหนีไปทางขวามือ ก้มมองกระเป๋า ส่วนมือทั้งสองก็จัดการเปิดกระเป๋าเป้หยิบถุงกระดาษส่งให้

"ซื้อโดนัทมาฝาก.. ยังไม่ได้กินข้าวเลยใช่ไหมล่ะ"

"ครับ.. ขอบคุณนะ ที่รัก"

แกล้ง หยอดเข้าไปอีกครั้ง นึกว่าจะเห็นหน้าเขินๆ ของเจ้าหนู แต่กลับกลายมาเป็นหน้าตึงหน่อยๆ ผมเลยละสายตาจากหน้าขาวๆ ปากแดงๆ ที่แสนจะน่ามองหันไปตามสายตาของเจ้าคยูฮยอน เห็นหน้ากวนๆ ของไอ้ยูชอนที่ล้วงกระเป๋าก้าวเท้ามายืนตรงหน้า แถมด้วยกระตุกยิ้มมุมปากให้อย่างกวนอวัยวะเบื้องล่างสุดๆ

"ไง ไอ้แสบ"

"หวัดดี พี่ยูชอน.. ว่างจังนะ เห็นพี่ซีวอนบอกว่า คนอื่นเขายุ่งกันทำงาน..แล้วทำไมมีแต่พี่คนเดียวที่ไม่เห็นทำอะไร"

เอาอีกแล้ว!!

ปาก ร้ายจริง! กวนเพื่อนผมได้อย่างร้ายกาจ.. ถึงผมจะแอบเผามันไปบ้างในตอนคุยโทรศัพท์ในตอนเดินไปรับหน้ามอน่ะนะ แต่ไม่คิดว่าเจ้าแสบนี่จะ 'ทำแสบ' นะ..เดี๋ยวได้โดนมันยำอีก!!

ไอ้ ยูชอนอึ้งไปสามวิ ก่อนที่มันจะยกนิ้วชี้ชี้หน้าไอ้หนูของผมที่ตีหน้าไม่สะทกสะท้าน เห็นแล้วคงคิดได้ว่า..ทำอะไรมันไม่ได้ ไอ้ยูชอนมันเลยเบนเป้าหมายเปลี่ยนมาเป็นผมเอง

"ไอ้ซีวอน! มึง...แม่งไม่ดูแฟนมึงเลย ปล่อยให้มาด่าเพื่อนแฟนอย่างกูได้"

"ไอ้เวร.. อย่ามา....."

"พี่ชาย! "

เสียงผมที่กำลังจะอ้าปากด่าไอ้ยูชอนเวรถูกแทนที่เสียงของไอ้หนูข้างๆ ที่หันมาทำตาขวางใส่

โอ เค.. ผมเข้าใจสถานการณ์ตัวเองตอนนี้แล้ว สงบปากสงบคำ เก็บหนี้แค้นไว้ในบัญชีเอาไว้ตื้บมันหลังไมค์ก็ได้ ตอนนี้ที่รักของผมต้องมาก่อน!

"ครับ"

ทำหน้าซื่อมันก่อนนี่ แหละ! รู้หรอก.. มันต้องเคืองเรื่องคำพูดจากปากไอ้ยูชอนแหงๆ ตายล่ะผม ไอ้เจ้าตัวเขาน่ะถึงจะไม่ได้สั่งให้บอกใคร แต่ลองมาเจอจริงๆ คงจะ.....โกรธ ผมแหงๆ

"พี่ชายน่ะ.. พูดอะไร"

เสียง เย็นๆ ของไอ้หนูทำเอาผมเริ่มรู้สึกอนาคตอันดับแสงรำไรๆ ละสายตาจากคนพูดหน้ามุ่ย หันไปชี้หน้าด่าในใจไอ้ยูชอน ก่อนจะลากคอเจ้าตัวเล็กของผมออกมาคุยให้ห่างจากตึกคณะ..มากๆ หน่อย เผื่อมีอะไรให้เคลียร์กัน....มากกว่า แค่พูด

พูดไปงั้นแหละ.. มหาลัยตอนนี้น่ะนะ ไม่ว่าไปมุมไหน มันก็มีคนทั้งนั้นแหละ ก็นี่มันเกือบบ่ายสามเองนี่นะ

"พี่ชายบอกไอ้พี่ยูชอนใช่ไหม? "

ดูเข้าดิ! ทำหน้าหาเรื่องเลย

จะให้ตอบว่าใช่ หรือไม่ใช่ดีวะ? เครียด.... ไม่ได้บอกเว้ย!! ปากอะไรไม่ได้บอก แต่ท่าทาง..มันเสือกบอก

จะให้ผมบอกว่าไงดีล่ะ? งั้นเอางี้..เชื่อถือในตัวเอง ปากไม่ได้บอก งั้นก็ตอบมันแบบนี้นี่แหละครับ

"เปล่าเลย.."

"ถ้าพี่ไม่บอกแล้วพี่เขาจะเอามาพูดได้ไง"

เจ้าคยูฮยอนว่าเสร็จก็พิงหลังไปกับผนังตึกที่ผมเดินพามาหยุดซึ่งเป็นตึกคณะมัลติฯ ใกล้ๆ กับตึกคณะผมนี่แหละ

ผม ไม่ได้ทำตาม แต่เดินมาหยุดอยู่ตรงหน้ามันนี่แหละ กลอกตาคิดหาคำตอบที่ดูจะเห็นแก่ตัวไปหน่อย.. แต่มันก็มีเนื้อความจริงอยู่บ้างนิดๆ ละนะ

"ไอ้ยูชอนมันคิดไปเอง"

"ผมไม่เชื่อ! พี่ชายบอกแน่ๆ ...อย่างไอ้พี่คนนั้นจะมารู้ได้ไง"

เจ้าแสบคยูฮยอนมองผมด้วยสายตาประมาณว่า ไม่เชื่อผมเลยสักนิด แล้วไม่พอนะ.. ดูมัน..ดูมันสิ!! มันว่าผมไม่พอ ยังจะมาด่าเพื่อนผมอีก

นี่ เห็นว่าไอ้หนูผีนั่นโง่มากหรือไง? บ้าหรือเปล่า..เห็นแบบนี้นะ จีบสาวสวยจีบหนุ่มหน้าหวานๆ มาเท่าไหร่แล้ว อย่าให้พูดเลย..ถ้ามันดูไม่ออก ผมก็ไม่รู้จะว่าไรล่ะ เจ้าพ่อเขาระดับนี้แล้ว..ไม่บอกก็รู้เอง ก็ดูสิ! ตอนที่มันทักผมเรื่องนี้น่ะ.. ทำท่าแบบไม่ใส่ใจ แต่ผมแม่งร้อนตัวเองแบบนี้น่ะ

พลาดไปหลายยกจริงๆ วันนี้!!

"..พี่ไม่ได้บอก ไอ้ยูชอนมันคิดของมันเอง"

ผม ยังยืนยันคำตอบเดิม.. แล้วก็ได้ท่าทีตอบกลับแบบไม่เชื่อมาอีก เถียงกันไปๆ มาๆ จนสุดท้าย..ผมเหนื่อย ผมเลยยอมๆ ไอ้หนูนี่ไป เล่าเรื่องตอนที่ไอ้หนูผีจับเรื่องภรรเมียผมได้ให้เจ้าตัวฟัง

แรกๆ มันก็พยักหน้าล่ะ พอช่วงหลังๆ ผมบอกว่าผมทำท่าร้อนรนไปเองเท่านั้นล่ะ มันก็แจกรางวัลให้ผมเลย อะไรนี่เหรอ? หยิกไง..หยิกเข้าที่สีข้างเนี่ย.. เจ็บสุดล่ะ

"พอใจยังครับ? "

"ช่างเหอะ.. มันช่วยอะไรได้ล่ะ มาถึงตอนนี้แล้วนี่"

เจ้า หนูมันว่าอย่างช่วยไม่ได้ หน้ามุ่ยๆ ของมันเริ่มคลายลงแล้วล่ะ ริมฝีปากแดงๆ นี่ก็เริ่มคลี่ออกเป็นรอยยิ้มกวนๆ ส่งให้ผมแล้วเมื่อเห็นผมทำหน้าเจ็บ ปากก็ร้องโอดโอย เมื่อโดนเจ้าตัวเขาลงโทษ(?)หรือแจกรางวัล(?) ผมเลยเอาบ้าง! เดี๋ยวจะน้อยหน้ากันเนอะ!!

"มาถึงตอนนี้แล้ว..... หมายความว่าไงครับ"

ผม ถามมันทั้งที่หน้าตัวเองยิ้มจนหน้าตึง มองหน้าเหวอๆ ของมันแล้วต้องเก็บอาการไปหัวเราะในใจเอา นิ่งดูท่าทีอึกอักๆ ของมันแล้วแทบหลุดขำ.. บางทีผมอาจจะอยู่ในบทของไอ้มิกกี้เมื่อตอนต้นของตอนนี้ก็ได้นะ แล้วเจ้าหนูนี่ก็เล่นเป็นผมเอง.. อาการแม่งไม่ต่างกันเล้ย!!

"ว่าไง? "

เจ้า แสบกัดฟันลงบนริมฝีปากล่าง มองผมตาเขียวปั้ดพร้อมกับส่งสายตาพิฆาตมารมาให้..แต่มีเรอะจะยอมแพ้น่ะ ก็จ้องมันกลับนี่แหละ!! รอจนมันเป็นฝ่ายแพ้ มันหลบตาเอาซะดื้อๆ ฟันขาวที่กัดปากล่างมันก็ไม่ได้วางอยู่ที่เดิม เมื่อเจ้าตัวเล็กของผมก้มหน้าลงพรึมพรำๆ กับตัวเองอะไรสักอย่าง..ที่จับไม่ได้ว่าเจ้าตัวเขากำลังพูดอะไร

อารมณ์ อยากจะแกล้ง หรืออยากรู้อยากเห็น..อะไรมันสักอย่างนี่แหละ ผมเลยก้าวเท้าไปอีกนิด ก้มหน้าไปใกล้ๆ พยายามเงี่ยหูฟังมันเต็มที่เลย แต่ดูมัน..เหมือนรู้อ่ะ มือขาวๆ ของมันนี่แทบจะเรียกได้ว่ายันผมออกซะเต็มแรงเลยล่ะ

แต่ดีนะ.. ยังทรงตัวทันอ่ะ ไม่งั้น..ผมได้ไปวัดพื้นแหงๆ ไอ้เด็กบ้านี่..แม่งใครพามาวะ นักเลงจริงๆ เอะอะๆ ก็ใช้กำลัง

"ไม่ต้องมาแอบฟังผมเลย.."

ผม สะบัดหัวตัวเองเบาๆ แล้วก้าวเท้าตรงเข้าไปหาเจ้าแสบ ตีหน้ายิ้มใส่เต็มที่ มือคว้าคอขาวๆ ของเจ้าตัวแสบที่ทำท่าจะโกยเท้าหนีเอาดื้อๆ หนีบไว้ให้ยืนมันอยู่ตรงหน้านี่แหละ..ดีนะ แถวนี้ไม่มีคนน่ะ ถ้าขืนมีล่ะก็........ผมก็ไม่แคร์หรอก ช่างหัวมัน! แกล้งไอ้หนู..เค้นมันสิ สนุกกว่า!!

"ปล่อยผมสิ! "

"อย่ามาเปลี่ยนเรื่องเลย.. พี่ถามนะ ยังไม่ตอบเลย"

เจ้า คยูฮยอนหน้ามุ่ยหน่อยๆ เมื่อมือผมล็อคที่คอมัน แล้วหน้าผมก็อยู่ใกล้หูมันด้วย..เพราะมันหันหน้าหนีไง เลยพูดมันเสียงนุ่มข้างๆ หูมันนี่แหละ มันไม่ตอบผม ก็ให้มันรู้ไป! อยู่ใกล้ขนาดนี้แล้ว..มีเรอะ จะรอดน่ะ!

แอบสังเกตเห็นด้วยล่ะ ไม่ใช่แอบหรอก..แต่เห็นเลยนี่แหละ หน้าใกล้ขนาดนี้! แก้มเนียนๆ ของเจ้าคยูฮยอนมันแดงขึ้นหน่อยๆ แล้ว ถึงจะพยายามตีสีหน้าให้เรียบๆ แต่เจอผมระยะประชิดแบบนี้แล้ว..ยากครับ! ยาก!!

"ม..ไม่มีไรนี่ ก็เป็นแบบนี้ไง ตอนนี้ก็...ก..ก็เป็นพี่เป็นน้องไง"

เอาเข้าสิ! พูดก็ยังติดขัด.. งานนี้ เจ้าตัวคงจะรนไปหมด ขนาดพูดยังสั่น ไม่ใช่สั่นแค่คำพูด ปากมันด้วย และตาดำๆ นี่ก็เหมือนกัน

เห็น แบบนี้แล้ว..อยากเข้าข้างตัวเองเต็มเหนี่ยวครับ! มันต้องคิดอะไรกับผมบ้างล่ะ! ชัวร์เลยอ่ะ!! ผมฟันธงไว้เลยเอ้า! ยังไงๆ มันก็เกินพี่น้องธรรมดาๆ แน่

การกระทำมันก็ฟ้องครับ.. มันยอมให้ผมกอด ให้ผมจูบ ให้ผม....อะไรต่อมิอะไร ที่เป็นการกระทำง่ายๆ แต่มีผมแทรกเข้าไปเป็นส่วนหนึ่งในชีวิตมันน่ะ

แบบนี้แล้ว..จะเป็นแค่พี่น้องธรรมดาๆ อีกงั้นเหรอ?

"..จริงๆ หรอ นายยังคิดกับพี่.....เหมือนเดิมอยู่หรอ? "

ไม่ รู้ทำไมครับ ตอนคิดในใจอ่ะ ออกแนวขำๆ นะ แต่พออ้าปาก..เสือกทำเสียงสลดถามมันไป แย่มาก..อ่ะ ทั้งๆ ที่บอกมันเองว่าจะไม่เร่งรัดมัน จะค่อยๆ(ตะล่อม)มันไปเรื่อยๆ จนกว่ามันจะเป็นคนพูดเอง บอกเอง

มัน หันหน้ามาแล้วครับ ตาสีดำสนิทของมันจ้องหน้าหน้ามองจนสะท้อนเห็นภาพผมในจอตา เห็นมันถอนหายใจแรงๆ ก็เริ่มเอะใจหน่อยๆ มือนิ่มของมันเองก็แกะมือที่คอผมออกซะงั้น เหลือแต่อีกมือที่เกี่ยวเอวมันไว้นี่แหละ มันวางมือข้างนั้นทาบไว้บนหลังมือผมเบาๆ

"ก็...ไม่หรอก ไม่เหมือนเดิมแล้ว..บางทีนะ มันอาจจะเพิ่มขึ้น..เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เพิ่มมากขึ้นจนขนาดตัวผมเอง...ยังไม่รู้เลยก็ได้.......พี่ชาย ผมไม่รู้ ...ผมไม่รู้จะบอกพี่ยังไง มัน....."

"ขอบใจนะ.. ขอบใจ พอแล้วล่ะ แค่นายยอมบอกพี่น่ะ..มันก็พอแล้วล่ะ"

พูดเหมือนพระเอกเลยผม!

มองหน้าแดงๆ แล้วก็ดวงตาใสๆ ของมันที่สะท้อนหน้าตัวเองด้วย... มากมายอ่ะ มากจริงๆ ผมนี่อย่างกับคนบ้า..ยิ้มครับ ยิ้มแก้มแทบฉีก

แค่มันยอมตอบอะไรนิดหน่อย ผมก็ดีใจแล้ว.. แต่นี่มันแง้มออกมา..เยอะครับ เยอะเกินกว่าที่ผมคาดไว้โขเลย

น่ารักจริง! ..น่ารักว่ะ แฟนใครวะ!!!

ผมนี่ท่าจะบ้านะ.. (หลายท่านคงคิดว่าผมคงจะบ้าตั้งแต่ตอนที่เป็นฟิควันช็อตแล้ว) แต่นี่ดูสิ! มันได้มาแล้ว..!!!! ได้กลับมาแล้ว!!

..ใจน่ะ..เจ้าตัวเขาให้มันกลับมาแล้ว..

"ผมมีอะไร......อยากจะบอกพี่ชายอีกเยอะนะ ผมพอจะสังเกตตัวเองได้บ้างแล้วล่ะ ช่วงที่เราห่างๆ กันสองสามวันนี้น่ะ...แต่..."

"หืม? "

คิดถูกจริง! พามาหลังตึกมัลติฯ ไอ้หนูน้อยของผมนี่เชื่องๆ เลย..วันนี้มาแปลก มาแปลกจริงๆ ครับ!!

มาเวอร์ชั่นเปิดอกคุย เปิดใจบอกกันแบบนี้น่ะ น่ารักแหะ...พูดง่ายๆ ไม่ต้องให้แง้มแบบนี้น่ะ ไม่เหนื่อยดี

จริงๆ จะบอกว่าไม่เหนื่อยก็ไม่ใช่น่ะนะ...มันเหนื่อยมาเยอะแล้วต่างหาก ก็นับดูสิ! กี่ตอนแล้วครับ? กี่ครั้งแล้วที่ผมทุ่มให้กับเด็กคนนี้น่ะ.. เหนื่อยครับ ไม่ใช่ไม่เหนื่อย

แต่ เพราะว่ามันเป็นสิ่งที่ชอบ สิ่งที่รัก ได้ทำเพื่อคนที่ชอบ คนที่รัก คนที่หลงแบบนี้น่ะ.. มันเหนื่อยสักเท่าไร แต่ถ้ามันทำเพื่อให้คนๆ นี้ยิ้มให้กับเราน่ะ

..มันก็คุ้ม...ไม่ใช่เหรอ?..

"ผม...ยังไม่มั่นใจ.."

เรากลับมานั่งก้นนั่งอยู่ชั้นล่างตึกคณะของผมเหมือนเดิม ผมรัวจิ้มคีย์บอร์ด รับแผ่นกระดาษร่างคร่าวๆ อีกแผ่นมาพิมพ์ในส่วนของใบเสนอทำค่าย ส่วนเจ้าหนูของผมก็นั่งข้างๆ นี่แหละ นั่งกินโดนัทที่เจ้าตัวบอกจะซื้อให้ผมกิน แต่เจ้าตัวเองกลับกินซะเอง ไม่รู้ว่ามีกี่ชิ้นนะ..แต่ตอนนี้ปาเข้าไปสามแล้วล่ะ

ผมก็ไม่อะไรมาก หรอก ของกินอ่ะ..ที่รักผมกินดี มีความสุข ยิ้มแป้น แค่นี้ก็พอแล้วล่ะ เพราะเรื่องขนมน่ะ..มันไม่ใช่ทางผมเท่าไหร่ ยิ่งขนมหวานด้วยแล้วเนี่ย....ไม่ไหวจริงๆ

"เฮ้ย! ซีวอน มึงพิมพ์เสร็จแล้วเดี๋ยวให้กูตรวจอีกทีนะ เดี๋ยวจะได้ปริ้นท์แล้วมึงไปกับกู เอาไปส่งจารย์ชินกัน"

"เออๆ แป๊ปนึง.. เหลือเวลาอีกครึ่งชั่วโมง จารย์แกคงยังไม่ไปไหนหรอก..มึงรอแป๊ป"

ผม ตอบรัวๆ สายตาจดจ้องหน้าจอแอลซีดี อ่านไป ทวนไป เกาภาษาไป เพ่งสายตามันอยู่นานล่ะ.. กว่าจะได้ลุกจากเก้าอี้น่ะ พอลุกปุ๊ป ไอ้เพื่อนประธานโครงการก็ตรงเข้ามานั่งแทนที่เลย ไอ้หนูที่กำลังจะส่งโดนัทให้ผม แล้วกลับกลายเป็นไอ้ซึงกิแทน มันก็ทำหน้าเหวอๆ หันรีหันขวางมองหาผมซะยกใหญ่

ผมเลยเดินกลับมาจาก ตู้น้ำที่เพิ่งไปตักน้ำกินมาแก้วนึง เดินไปยืนซ้อนข้างหลังมันนี่แหละ วางมือแตะไหล่มันเบาๆ ให้มันที่นั่งบนเก้าอี้เงยหน้าขึ้นมองหน้าผมที่ก้มลงไป

เห็นมันถอนหายใจโล่งอกทีหนึ่ง ก่อนจะก้มหน้าลงให้อยู่ในระดับปกติ มือขาวๆ ก็คว้าหยิบโดนัทส่งให้ผม

"ไม่กินแล้วเหรอไง? "

"กินไปเหอะ.. ผมแย่งมาหลายชิ้นแล้ว ในถุงเหลืออีกชิ้นนะ"

"ขอบใจครับ"

ผมยิ้มบางๆ ยื่นมือไปรับชิ้นโดนัทส่งเข้าปากกัดไปคำหนึ่งแล้วเคี้ยวช้าๆ

เหตุการณ์ เมื่อตะกี้ที่คุยกันหลังตึกมัลติฯ จริงๆ มันก็มีแค่นี้น่ะนะ.. ไอ้ซึงกิประธานค่ายนี่แหละ โทรมาจิกเรียกกลับ เพราะกลัวส่งงานไม่ทันหรือเพราะมันกลัวผมโดดกลับบ้านไม่รู้..แต่จะเอาจริงๆ ก็อยากนะ แต่แลปทอปผมมันยังนั่งอยู่บนโต๊ะอยู่เลยครับ! กลับไม่รอด!!!

ก็ นั่นแหละ ไม่ได้คุยอะไรเรื่องเทือกๆ นี้อีกแล้วล่ะ เปลี่ยนประเด็นเป็นคุยเรื่องสัพเพเหระมากกว่า ประมาณว่า..ผมเองก็อยากให้เจ้าตัวเขามั่นใจ แน่ใจ ให้มันแน่ๆ เอาให้ชัวร์ๆ ก่อนนี่แหละ

ผมเอง..ก็ไม่อยากจะเร่งรัดอะไรมากหรอก..............แต่..เฮ้ย! ลืมสนิทเลย!! ผมเพิ่งจะมานึกถึงเรื่องที่เจ้าหนูจะบอกผมตั้งแต่เมื่อคืนได้เอาซะตอนนี้น่ะ

"คยูฮยอน.. เรื่องที่จะบอกพี่น่ะ จะบอกพี่ได้ยัง? "

เจ้า คยูฮยอนเลิกคิ้วมองผมงงๆ เอียงคอถามด้วยอีกที ผมเห็นมันทำหน้ามึนๆ ใส่แบบนี้แล้วต้องพ่นลมหายใจออกมาหนัก ก้าวเท้าไปทั้งตัวนั่งบนเก้าอี้ไม้ตัวยาวตัวเดียวกับไอ้หนูของผม ท้าวแขนไปกับโต๊ะพร้อมกับวางคางเกยบนฝ่ามือจ้องหน้าอีกฝ่ายแล้วพูด

"ก็เรื่อง.....เรื่องที่นายจะบอกพี่ตั้งแต่เมื่อวานไง"

เจ้าหนูกลอกตามองเพดานพักหนึ่งก่อนจะหรุบตาลงมามองมือตัวเองบนโต๊ะ ถอนหายใจช้าๆ พยักกับพยักหน้าเบาๆ แล้วจึงหันมามองหน้าผม

"เดี๋ยวพูดได้ไหม? ...พูดที่บ้านอ่ะ"

ไอ้เราน่ะก็นึกว่าจะพูด เห็นเหมือนนิ่งๆ นึกว่าจะทำใจพูดได้แล้ว แต่มาดูมันพูดสิ! ไอ้ที่รักของผมนี่มันลีลาจริงๆ

จะพูดก็ไม่พูดนะ.. หรือว่าที่นี่มันดูคนเยอะไป? มันต้องพูดกันสองคนป่ะ?

ช่างหัวมันๆ ..บอกให้รอก็รอครับ เชวซีวอนคนนี้ทำได้อยู่แล้ว จะช้าจะเร็วไงไง ก็ต้องรู้นี่แหละ

"กินอีกชิ้นสิ อ่ะ.."

"อืม.."

"ไอ้ซีวอน กูปริ้นท์เสร็จละ มา..ลุกไปพร้อมกูเลย"

ไม่ทันจะได้รับเลยครับ โดนัทชิ้นสุดท้ายเนี่ย.. ไอ้ซึงกิเพื่อนที่รักแสนจะรักยิ่ง มาขัดจังหวะผมกับที่รักของผมซะงั้นเลย

มัน ยัดเอกสารที่ติดคลิปหนีบแยกไว้เป็นชุดๆ เรียบร้อยแล้วใส่ในแฟ้ม ลุกขึ้นมายืนตรงหน้าผมซะแล้วล่ะ ก็นะ...ช่วยไม่ได้จริงๆ ครับ งานเงินอะไรไม่มีใครจะทำแล้วหรือไงนะ โดนไอ้ตำแหน่งรองประธานค่ายควบเลขาฯ ค่ายให้ผมเนี่ย แล้วไง! ผมมันก็รับมันทุกอย่างนี่แหละ

เหนื่อย!

ผม ลุกออกจากเก้าอี้ คว้าโดนัทในมือนิ่มมากัดคำนึงแล้วจึงพยักหน้าให้กับไอ้แสบของผมที่มองผมตา ละห้อย..ก็นะ มันรู้จักใครสักเท่าไรล่ะ รู้จักก็แต่ก๊วนผม แล้วก็ในที่นี่ก็มีแต่ไอ้ยูชอน...เฮ้ย! มันหายไปไหนของมันอีกล่ะ?

"ไอ้ซึงกิ.. ไอ้ยูชอนไปไหนวะ"

"เห็นมันบอกว่าไปซื้อขนมมั้ง"

ไอ้ ซึงกิยักไหล่ตอบ ทำท่าจะลากผมไปท่าเดียวเลย ผมเองก็มองแล้วมองอีกไม่เห็นมัน..ไม่รู้จะเอาไงดี ไม่มีคนให้ฝากลูกชาย เลยต้องเลยตามเลยพาลูกชายแสนรักมาด้วยกันเลย

"ไปด้วยกันแล้วกันนะ..โอมั้ย"

"อ่าฮะ ไปด้วยๆ "

เจ้า แสบยิ้มกว้าง กระโดดโหยงลุกจากเก้าอี้มายืนข้างๆ ก่อนที่ผมจะเดินตามไอ้ซึงกิที่ส่ายหัวอย่างกับปลงตกกับพวกผม...มันคงคิดว่า ผมนี่วุ่นวายมากจริงๆ นั่นแหละ เมื่อตะกี้ก็โดดงานไปเคลียร์กับลูกชาย ตอนนี้ก็ยังต้องพ่วงลูกไปด้วยกันอีกน่ะ

แต่ใครจะคิดอะไร..ก็ช่างหัวมันเหอะ!








การเสนอโครงการค่ายก็..ผ่านไปได้ด้วยดีครับ

ผม กับไอ้ซึงกิส่งเอกสารรายละเอียดให้กับอาจารย์ชินที่ปรึกษาค่ายช่วงปิดเทอม ใหญ่ของเรา ซึ่งเป็นค่ายที่ทำร่วมกับคณะรัฐศาสตร์นี่แหละ แล้วก็ถือว่าโชคดีหน่อยล่ะนะ..ไม่รู้ว่าดีไหม? อีทึกเพื่อนรักที่สุดของผมน่ะอยู่รัฐศาสตร์ ไม่รู้ว่าตอนทำค่ายปิดเทอมมันจะเหนื่อยน้อยลง..หรือว่าหนักใจกว่ากันแน่

แต่ ก็แอบโดนค่อนขอดนิดหน่อยนี่แหละ ก็จะไม่อะไรเลย..ถ้าผมหนีบที่รักมาเดินขึ้นตึกรัฐศาสตร์มาด้วยน่ะ ให้เจ้าหนูรอหน้าห้อง ส่วนตัวผมกับไอ้ประธานโครงการค่ายก็เข้าไปคุยกับจารย์พร้อมกับประธานโครงการ ฝั่งรัฐศาสตร์ที่โทรนัดมาคุยพร้อมกันนี่แหละ

ก็แค่นี้..แค่ใช้เวลา นานนิดหน่อย ก็แค่..อาจารย์แกซักมาก ถามมาก อยากรู้มาก..เลยต้องเหนื่อยพูด เหนื่อยตอบกันนี่แหละ กว่าจะได้ปล่อยตัวออกมาจากห้องเล่นเอาคอแห้งเลยผม..เหนื่อย!

ไม่ ใช่แค่เหนื่อยตอบคำถามอย่างเดียว..ยังเหนื่อยเจอเจ้าแสบทำหน้ามุ่ยใส่อีก มันทำท่าอารมณ์เสียก็จริงนะ แต่ไม่ได้บ่นอะไรหรอก มันก็คุยๆ กับผมปกตินี่แหละ เอาแต่ถามอยู่เรื่อยว่าเมื่อไรจะกลับน่ะ

ซึ่งมันก็เป็นคำถามเดียวกันนั่นแหละที่ผมอยากจะถามไอ้ซึงกิบ้านี่น่ะ เมื่อไรจะปล่อยตัวสักที!!

แล้ว ดูท่ามันเองก็คงจะเหนื่อยจริงๆ นี่แหละ กลับมาถึงตึกคณะได้ก็ปล่อยตัวเพื่อนที่บางคนเตรียมทำอุปกรณ์ไว้เตรียม พรีเซนท์ในอีกสามวันข้างหน้านู่น.. เห็นแบบนั้นแล้ว ผมก็ไม่รออะไรมันแล้วล่ะ เก็บแลปทอปยัดใส่กระเป๋าเสร็จก็เตรียมโกยเลย เพราะเจ้าคยูฮยอนก็ส่งสายตาเร่งยิกๆ ว่าให้รีบน่ะ

"ไอ้ซีวอน"

"อะไรอีก? ไอ้ปาร์ค.. มึงหายไปไหนมาเนี่ย"

ไอ้ ยูชอนหัวเราะเบาๆ พร้อมกับส่ายหน้าไปมา ทำท่าแบบมีอะไร..แต่ไม่บอก แต่ก็เอาเหอะ! มันคงไปที่ไหนสักนั่นแหละ ไม่ไปซื้อหนมอย่างที่คนอื่นบอก ก็ไปจีบสาวจีบหนุ่มหน้าหวานแถวๆ นี้น่ะแหละ

เดาไม่ยากหรอกครับ! เพื่อนผมน่ะ.. ก็รู้ๆ อยู่น่ะ

"มึง.. กูถามไรหน่อย"

"อะไรล่ะ ไวไวเลย..กูจะกลับบ้านแล้ว"

ผมว่าหน้ายุ่งๆ จัดการเก็บแลปทอปเข้ากระเป๋าเรียบร้อยก็ยกขึ้นสะพายบ่า พร้อมกับล้วงกุญแจรถขึ้นมาเตรียมพร้อมแล้ว

"..ถ้าพวกอีทึกรู้ล่ะ"

ผมเลิกคิ้วมองหน้ามันนิดๆ ก่อนจะเก็ตว่ามันถามถึงเรื่องผมกับคยูฮยอน

มา คิดดีๆ แล้ว.. มันก็ไม่ดีนะ แบบถ้าเกิดว่า..เจ้าตัวเขารู้ว่า เจ้าคนที่ทำให้ผมเพี้ยนเข้าขั้นบริโภคสุราหนักทำท่าเพ้อรักบ้าๆ แบบวันนั้น..เป็นเจ้าหนูนี่ล่ะก็...

ตายพอดี!

เจ้าหนูที่รักของผม..มันจะไม่โดนโทษประหารเลยหรอไง?

ก็ ดูแต่ละงานสิ! พ่อเจ้าพระคุณครับ..เพื่อนมีปัญหา มีอะไร หรือทะเลาะกับแฟน....จะดีไปไหน??? ไปช่วยเหลือ ช่วยจัดการให้น่ะ.. ผมล่ะประทับใจ!

แต่งานนี้...ขอบายดีกว่าครับผม!! เกรงใจเหลือเกิน..

"ถ้ามึงไม่บอกน่ะนะ.."








ผมพาเจ้าตัวแสบมาส่งถึงบ้านแล้วล่ะ ผมเองก็ไม่ได้รีบกลับบ้านตัวเองด้วย..ก็บ้านมันติดกันนี่

ผม เลยเข้ามานั่งนอนๆ ในบ้านเจ้าแสบนี่แหละ ไม่รอให้เชิญหรอกนะ ผมจอดรถมันเทียบฟุตบาทหน้าบ้านเจ้าแสบฝั่งที่ไม่ติดบ้านผม แล้วก็ก้าวเท้าเข้าบ้านมันซะเลยนี่แหละ เอามันหน้าด้านๆ ล่ะนะ.. เข้ามาเห็นป้าแม่บ้านของเจ้าแสบที่กำลังก้มๆ เงยๆ กับข้างของในลิ้นชักของชั้นวางทีวี

เห็นเจ้าแสบมันเดินไปทัก ผมเลยก้มหัวทักบ้าง พอเห็นว่าเจ้าแสบบอกให้เอาน้ำมาให้สองแก้ว ผมเลยเริ่มรู้สึกได้ว่า..ตอนนี้ไม่ใช่แขกไม่รับเชิญแล้ว ก็เลยเดินขึ้นไปนั่งในห้องของเจ้าแสบมันซะเลย

แต่ที่ไหนได้ล่ะ! เจ้าคยูฮยอนมันเขวี้ยงค้อนใส่หัวผมไปทีนึงด้วย..เจ็บเลย

"ผมเชิญเหรอไง? "

ผมหลุดหัวเราะออกมาเบาๆ พร้อมกับพยักหน้าสมทบคำตอบจากปากตัวเอง

"ก็เห็นไม่ว่าอะไร พี่เลยเดินขึ้นมาเลย"

"ฮึ่ย! อย่างน้อยก็น่าจะรอให้ผมพูดก่อนดิ"

"ก็ถ้าพี่รอ.... ก็คงเป็นชาติหน้าล่ะมั้ง? ตั้งแต่เรา..เป็นแบบนี้แล้ว พี่ก็ไม่เห็นเราจะชวนพี่มาเล่นที่บ้านเลย"

มันควรจะทำหน้าเศร้าสลด หรือว่ากวนมันดีครับ? เริ่มเลือกไม่ถูก.. มันก็จริงสองอย่างนั่นแหละ

มันไม่เคยจะชวนเลยนะ..จริงๆ เจ้าแสบคงจะระแวงผมแหงเลย ให้ตาย!!! ผมนี่หมดความน่าเชื่อถือแล้วจริงๆ สิ!

"ก็.. ก็ช่างมันเหอะน่า เข้าห้องดิ หรือจะไม่เข้า? "

เจ้าแสบเปลี่ยนเรื่องซะเฉยๆ เลย แต่ก็เอาเหอะ ไม่ว่าอะไรอยู่แล้ว.. ถ้าตอนนี้ไม่เข้า เดี๋ยวจะไม่ได้เข้าอีกแหงๆ เลย

ผม เดินเข้าไปทิ้งตัวนอนเลยล่ะ.. นอนแผ่มันกลางเตียงของเจ้าหนูมันเลยล่ะ เห็นมันส่ายหน้าปลงๆ แล้วก็เดินตามเข้ามาถอดเนคไทด์กับถุงเท้าออก แล้วจึงปลดกระดุมสองสามเม็ดแรกออกก่อนจะเดินมาใกล้ๆ ทำท่าจะนั่ง..ก่อนจะเปลี่ยนใจ เดินกลับแล้วก้าวเท้ามาเร็วๆ กระโดดทับตัวผม..เต็มรักเลยล่ะ!!

ตาย.. ไม่เหลือซาก

ต่อให้ฟิตหุ่น ฟิตร่างกายมาเท่าไหร่! แต่เอาเข้าจริงๆ เจอบอดี้แสลมมาทั้งตัวแบบนี้..มีเหรอ? จะรอดน่ะ.. จุกครับ.. จุกสุดๆ เลย

แต่ดูมันสิ! มีไหม? จะสำนึกน่ะ นอนหัวเราะอยู่บนตัวผมน่ะ

ขำไหมล่ะ? เออ..ขำได้ขำไปเลย... แล้วคอยดูนะ เดี๋ยวจะขำไม่ออก(เว้ย!)

"แกล้งดีนักนะ.. ต้องเจอนี่"

ผมพูดขำๆ (ต้องใช้คำว่า 'พยายาม' เพิ่มเข้าไปด้วย) ออกแรงดันตัวบางๆ ลงนอนข้างๆ แล้วพลิกตัวนอนทับมาซะเลย.. เป็นไงล่ะ? ขำอีกไหม??

"หนักน่า.. ออกไปเลย"

คยูฮยอนว่าปากยื่นๆ มองหน้าแล้วต้องหลบตาเอาซะดื้อๆ แก้มซับสีเรื่อหน่อยๆ เมื่อเจอผมจ้องซะขนาดนี้

..เอาไงดี? จะแกล้งอะไรต่อดี??..

"จูบ..นะ"

บ้าครับ วันนี้ปากเป็นไรไม่รู้ เออเรอร์แล้วผมน่ะ..มันถามด้วยครับ! ตลกแล้ว

แต่แทนที่จะเจอคำด่า.. กลับเจอมันเงียบใส่ เอาเข้าสิ!! บ้าจี้ตามผมเหรอไง? เห็นมองผมตาแป๋วเลย.. ไม่ขยับหนีด้วยนะ

ผม เลยขยับเข้าไปอีก..ใกล้..ใกล้จนปากเกือบจะติด ถามมันอีกที..มันก็ไม่ตอบ เริ่มเอะใจเล็กๆ แต่ก็ช่างหัวมัน ยื่นหน้าเข้าไปอีกจนริมฝีปากแนบชิด จุ๊บเบาๆ ก่อนจะผละออกมาคลี่ยิ้มส่งให้

"ไอ้แสบ.. วันนี้มาแปลกแฮะ"

เจ้า คยูฮยอนหัวเราะไปกับผมด้วยล่ะ เอากับสิ! หัวเราะกันอยู่พักนึง ก่อนที่ผมจะลุกออกจากตัวมัน.. เพราะเริ่มรู้สึกตัวได้ว่า นอนทับมันก็นานแล้ว สงสารมัน..คงหนักแย่เลย

เปลี่ยนมาเป็นนั่งข้างๆ มองมันที่นอนมองเพดานเงียบๆ ก่อนจะพาลปะติดปะต่ออะไรได้นิดหน่อย ก็เพราะวันนี้มันแปลกๆ ไงล่ะ..ไม่แน่อาจจะเกี่ยวกับเรื่องที่มันจะบอกก็ได้

จะว่าไป..จะบอกว่าผมไม่ห่วงเลยก็ไม่ได้ โคตรจะห่วง โคตรจะกังวลเลยล่ะ.. กลัวครับ โคตรจะกลัว..สุดๆ ไปเลย!!

กลัวว่ามันจะบอกว่า ที่มันไปออสฯ มานั่นน่ะ มันจะไปติดต่อเรียนปริญญาตรีที่นั่นน่ะ....ถ้าเป็นงั้น..ผมจะทำไงดีวะ??

หรือผมจะยังใจเย็นครับ.. รอจนกว่าเจ้าตัวเขาจะเป็นคนแง้มพูดก่อนดี?

"ผมควรจะพูด..สักทีนะ.........ครับ"

พูดเพราะในรอบร้อยปี!! มี "ครับ" ด้วย.. น่ารักไปอีกแบบแฮะ เจ้าหนูเวอร์ชั่นนี้น่ะ

นั่นสินะ.. พูดซะทีเถอะ ผมเองก็จะอกแตกเหมือนกัน.. เป็นกังวลเหมือนคนบ้า คิดมากเหมือนตาแก่.. นี่ผมเป็นพ่อ หรือว่าเป็นแฟนมันแน่วะ?

เครียดไปกับมัน เครียดจริงๆ นะครับ! ผมกลัว..กลัวไปซะหมด กลัวจริงๆ กลัวกับคำตอบของมันมาก....มากยิ่งกว่าอะไรเลย

ขอเหอะ! ขอให้อย่าเป็นไปตามที่คิดไว้เลยนะ..ขอร้อง....

"ผมจะไปออส.."










to be continued...


 

/zea
^^ ดีใจที่ได้มาต่อฟิคสักที..ดองมากี่ชาติแล้ว?
เดี๋ยว จะหาว่าเดือนนี้เขียนฟิคได้ไม่เยอะ.. ที่หายไปคือแอบหนีไปรับน้อง แล้วก็เขียนนิยายเล่นๆ ให้น้องสาวอ่านค่ะ! (แบบเอาสะใจน่ะ แล้วเราก็เป็นประเภทว่า เขียนฟิควัน-สองวันจบตอน แล้วจะพักสามวันไรเงี้ย..มันเลยนานไง)
ช่างหัวมัน.. เพราะอีกอย่าง คือไปติดนิยายอย่างที่ว่าในตอนต้นนะ^^
ตอนล่าสุด 13 แล้วค่ะ!
เลข ดี เลขสวย เลขของที่รัก!! >< ซีเลยจัดไปแล้ว.. เพราะเจ้าคยูฮยอน น่าจะพูดอะไรได้แล้ว..จะเก็บ จะอมพะนำไปอีกทำไม!!! พระเอกของซีจะตายแล้ว..สงสาร กอดๆ นะซีวอน (/ซีวอน เตะออก)
เอาเหอะ..ซีวอนจะยันออกก็ช่าง ตอนนี้แอบค้าง.. อย่างที่ท่านๆ เดาๆ กันนั่นแหละ
นายเอกจะไปออส..ไป?????
เก็บไว้ ให้ลุ้นเล่นๆ นะ
ใครเคยอ่านการ์ตูน Special A (ในตอนนี้ตีพิมพ์ค่ายบงกชมั้งนะ-ยังไม่จบ) ตอนจบมันอาจจะใกล้ๆ กันคะ
ใกล้เคียงหน่อยๆ เพราะช่วงที่คิดได้คือ..ช่วงที่อ่านตอนจบ (มันก็หลายเดือนมาแล้วล่ะ)
(สปอยซะ.. - -* เดี๋ยวก็ไม่สนุกพอดี!)

ตอนนี้คำหยาบเบิกบาน
ให้พระเอกพูด ให้ตัวประกอบพูด แต่นายเอกพูดกวนๆ พูดไม่มีหางเสียงพอแล้ว.. เดี๋ยวเสียภาพพจน์ฟิคของซีหมด
555+ นายเอกต้องดีค่ะ.. พระเอกแย่ไม่ว่า
ตอนนี้ตัวประกอบออกบ่อย..ว่ามั้ย? ปาร์คอ่ะ (ขอโทษที่เรียกพี่ว่าเป็นตัวประกอบนะ T T) คือซีหลงปาร์คอ่ะช่วงนี้
มันเป็นบ้าไรไม่รู้.. ชอบแจ แต่ชอบเสียงปาร์คค่ะ ทุ้มเสน่ห์..ระทวยดีจริงๆ (stand by u T T tea for two...กรี้ดดด)
พอๆ ไว้ไปลุ้นตอนหน้า ^^ ทอล์คยาวกกว่าฟิคแล้วมั้งเนี่ย (ฮา)
วันนี้ ถ้าไม่ไปรับน้องคงเสร็จนานแล้วล่ะ..แล้วนี่ไม่ไปแดนซ์กับเด็กปีหนึ่งต่อ (งานเกียร์ไนท์ที่ ม ) เพราะจะกลับมาปั่นฟิคเลยนะนั่น (ฮา)
โอเคๆ
ขอบคุณมากๆ ค่ะ^^



ปล คำผิดมีก็บอกหน่อยนะคะ T T ซีจะได้แก้ให้ค่ะ
ปรับปรุงตรงไหน ชี้แนะด้วยนะคะ ^^ ขอบพระคุณ..
ปล 2 กิ้ก จะมาละ.. (ยังไม่ทันเขียนเลย) มันคนมาทวงแระๆ

ปล3 คุณ mhoomin ^^ ขอบคุณมากๆ น่อ..แวะมาดูกันบ่อยๆ แล้วยังรดน้ำให้เนี่ย..ดีใจจัง

ทำให้ซีมี กลจ อัพฟิคลงที่นี่มากๆ เลย >< ฝากติดตามต่อด้วยนะคะ

ปล4 เวลาก็อปฟิคจากเว็บบอร์ดมาลงที่นี่ทีไร ทำไมคำมาฉีกๆ ตลอดเลย เว้นวรรคให้ซะมั่วเลย.. T T เสียอรรถรสไว้จะมาตามเก็บอีกทีคะ นอนก่อน..