[FIC] in my room : part II
posted on 06 Sep 2008 16:43 by zeazand in Fiction, SuJu, WonKyu
in my room
zea*
part II
"คยูฮยอน มีอาไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะ รอก่อนล่ะ"
"ครับผม"
หนังวันนี้ที่มีอาแฟนสาวของผมเป็นคนเลือกนั้นเป็นหนังผี.. อีกแล้ว
ผมล่ะเบื่อจริงๆ ให้ตายเหอะ เอะอะ อะไรก็หนังผีเนี่ย
ผมไม่ชอบเลยจริงๆ นะ ไม่ใช่ว่ากลัวน่ะ แต่ผมไม่ชอบเสียงคนกรี้ดจริงๆ มันแสบแก้วหูชะมัด
แต่ที่ชอบอย่างนึงล่ะก็คงเป็นเพราะว่ามีอาแฟนสาวของผมนั่งตัวแทบจะติดกับผมนี่ล่ะ
ตอนนี้ผมกำลังยืนรอมีอาอยู่ที่หน้าโรงหนังครับ
มือข้างหนึ่งอยู่ในกระเป๋า ส่วนอีกมือก็ทำหน้าที่ถือกระเป๋าให้แฟนครับ
บอกแล้วใช่ไหม? เอ๊ะ หรือว่ายังวา..ว่า
ตั้งแต่เช้ามาเนี่ย ผมรู้สึกว่าตามันกระตุกแฮะ
กระตุกข้างซ้ายซะด้วย.. หวังว่ามันจะตรงกับที่คนเขาว่า..
'ขวาร้าย ซ้ายดี' น่า~
"อะ อ้าว.. คยูฮยอนนี่"
"อ้าว ทงแฮ มาดูหนังหรอ?"
"อื้มใช่"
"ว้าว.. พาแฟนมาด้วยแฮะ ไงครับคุณแฟนของทงแฮ"
"ไง ไอ้คยูฮยอน มึงมาทำไรแถวนี้ครับเพื่อน"
"ซักผ้ามั้งครับคุณเพื่อนรัก"
"เออ กูขอโทษ"
"เออดิ มายืนหน้าโรงหนังจะให้มาทำไรว่ะ เออว่าแต่มึงกับทงแฮมาดูหนังกันหรอ"
"อืมดิ กูไม่อยู่คุยกับมึงละนะ เสียเวลาว่ะ ไปล่ะ แล้วเจอกัน"
"อืม เช่นกันว่ะ บายๆ นะ ทงแฮ"
เฮ้ๆ
พวกคุณอย่ามองผมแบบน้านนนนนน นะครับ
ผมไม่ได้พวกชอบพูดคำหยาบน่ะ
ปกติผมน่ะพูดจาเพราะ สุภาพ นะครับผม (คุณแม่ผมสอนมานะ)
แต่กับไอ้หมอนี่อ่ะ ขอเว้นมันคนนึงล่ะนะ
ไอ้หมอนี่ซี้เก่าแก่ของผมเองครับ เวลาเจอกันทีก็งี้ล่ะนะ
ว่าแต่พวกคุณ.. ยังไม่รู้เลยใช่ไหมว่าไอ้หมอนี่คือใครน่ะ
ไอ้แก้ม.. คิม คิบอม ไงครับ
เดาไม่ยากหรอกใช่ไหม? ก็นะคู่นี้อมตะ นิรันดร์กาลเลยเนอะ
จะว่าไปนี่ก็นานแล้วน่ะ มีอาแฟนสาวคนน่ารักของผมยังไม่มาเลย
ผมอายแล้วน่ะ ที่จะต้องมาถือกระเป๋าผู้หญิงคนเดียวเนี่ย
เฮ้อ~
ถอนหายใจได้ไม่เท่าไร.. สัมผัสอุ่นซ่าน หากแต่ผมกลับรู้สึกได้ถึงความแปลก.. มันเกิดขึ้นที่ไหล่ข้างซ้ายของผม
ผมขมวดคี้วฉับ !
ปกติมีอาไม่เคยแตะไหล่ผมน่ะ ที่จะทำบ่อยๆ ก็สะกิดแขนน่ะ
คิดได้ดังนั้น ผมรีบมุนตัวหันกลับไปก็พบกับ...
นั่นล่ะ..
ไม่ต้องทายหรอก.. ไอ้หมอนี่อีกแล้ว
เห็นไหม?
ไอ้คำโบราณที่เขาว่า ว่า 'ขวาร้าย ซ้ายดี' เนี่ย ดูจะใช้ไม่ได้แล้วนะครับ
เป็นความ 'ซวย' ของผมแล้วแท้ๆ ที่ได้เจอไอ้หมอนี่
"ไง คยูฮยอน ยังไม่กลับอีกหรอครับ"
"........."
"เฮ้ จะรีบไปไหนเล่า มาคุยกันก่อนสิ"
นั่นล่ะนะ
ผมโกยแล้วล่ะ
ไม่อยากเจอหน้าไอ้หมอเลยจรีงๆ
ให้ตาย !!
สองขาเพรียวรีบก้าวพาเจ้าของร่างเดินทางออกจากตัวโรงหนัง แล้วในที่สุดก็ออกจากตัวห้างสรรพสินค้าชื่อดังของโซล
มือบางยกขึ้นเรียกแท็กซี่คันที่วิ่งผ่านมาพอดี
ก่อนที่จะเปิดประตูแล้วยัดตัวเองเข้าไป ปากบางรีบเอ่ยบอกที่หมายเรียบร้อย ไม่นานรถแท็กซี่ก็นำพาร่างเพรียวสู่ที่หมายอย่างปลอดภัย
นัยน์ตาดำขลับกวาดมองภาพเบื้องหน้าเล็กหน้า
ก่อนจะออกแรงเปิดบานประตูกระจกใส ของตึกพาณิชย์ที่ชั้นบนเป็นห้องซ้อมดนตรี ซึ่งตั้งอยู่ห่างไกลจากห้างสรรพสินค้าดังกล่าวไม่ไกลนัก
ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ร่างสูงที่อยู่หลังเคาเตอร์ก็ส่งยี้มบางๆ ให้กับผู้มาใหม่
"ไง คยูฮยอน วันนี้ไหงมาที่นี่ได้น่ะเรา"
"เครียดนิดหน่อยน่ะครับ"
"แล้วนี่เป็นอะไรมาน่ะเรา"
"ก็มีเรื่องชวนปวดหัวนิดหน่อย อย่าใส่ใจเลยครับ"
"จ้าๆ แล้วกระเป๋า..หืม? คุณชายโจเปลี่ยนรสนิยมมาใช้กระเป๋าถือผู้หญิงแล้วหรอเนี่ย"
แล้ว ก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะระลอกใหญ่ของรุ่นพี่หน้าสวย ผมได้ยินแล้วก็หน้างงๆ แล้วมองไปที่มองข้างซ้ายที่ถือกระเป๋าใบโปรดของมีอาไว้นี่ล่ะ ถึงได้ร้อง อ๋อ ~
เอาแล้วไงล่ะวะ โจคยูฮยอน มัวแต่หนี เลยได้ทิ้งแฟนตัวเองไว้ที่ห้างเนี่ย
แล้วนี่มือถือมีอาก็อยู่ในกระเป๋านี่อีก ตายละวา~
ทีนี้ มีอาคงจะโกรธผมแย่แน่ๆ
"หรือว่าของแฟนจ้ะ"
"อ่ะ ครับ ทำยังไงดี ผมลืมเขาไว้ที่ห้างแฮะๆ"
ผมตอบพร้อมกับเสียงหัวเราะแห้ง ก่อนจะหยิบกระเป๋าสีหวานขึ้นไว้ที่เคาเตอร์ตรงหน้า
"ฝากไว้ก่อนนะครับ ผมว่าวันนี้ผมคงไม่ไหวแล้วจริงๆ อย่างน้อยวันนี้ขอผมเล่นดนตรีสักหน่อยนะครับ"
"เอาสิ ขึ้นไปได้เลยนะ ห้องเดิมเลย มีพวกซองมิน รยออุค ฮยอกแจเล่นอยู่แล้วคงไม่ว่าไรน่ะ"
"ไม่เป็นไรครับ เพื่อนกันอยู่แล้ว"
"วันนี้ไปเล่นเลยนะ เงินไม่ต้อง ถือว่าพี่เลี้ยงเราก็แล้วกันนะ"
"ขอบคุณมากครับ พี่ฮีชอล"
ทันทีที่ประตูห้องซ้อมหมายเลข 13 ถูกเปิดออก ชายหนุ่ม 3 คนที่เล่นดนตรีอยู่ในห้องอยู่ต่างมองผู้มาใหม่อย่างแปลกใจ
"ไง ซองมิน ฮยอกแจ รยออุค"
"หวัดดีคยูฮยอน แหม วันนี้ว่างนะ ปกติวันนี้ต้องไปเดทกับแฟนไม่ใช่หรอ"
"หรือว่านายลืมแฟนนายไว้ที่ห้างเหมือนเมื่อสามเดือนก่อนว้า~"
"เฮ้ ฮยอกแจนี่ พูดจางี้ได้ไงเล่า"
"เฮ้อ~ ปล่อยมันไปเหอะ ไอ้หมอนี่อ่ะ วันนี้ขอฉันเล่นด้วยคนสิ"
"เอาสิ นายจะเล่นอะไรล่ะ กีตาร์มั้ย?"
"ดีเหมือนกัน.. กำลังเซ็งๆ พอดี"
"โอเค"
เป็นอันว่ารู้กันว่าหลังจากเลิกซ้อมดนตรีทุกวัน
พวกเราจะต้องไป...
ฮ่าๆ ที่เดิม
'Scenery'
ผับส่วนตัวที่พี่ชายไอ้คิมคิบอมมันเปิดเอาไว้ (โดยส่วนใหญ่คนที่จะเข้าไปจะเป็นพวกผมเอง) เข้าได้เฉพาะเมมเบอร์เท่านั้น
ก็นะ นอกจากห้องซ้อมดนตรีแล้ว ยังมีผับส่วนตัวอีก พี่ฮีชอลนี่เก่งจริงๆ แฮะ
ทันที ที่ลงจากรถของฮยอกแจแล้ว ไอ้ภาพความทรงจำเลือนลางๆ มันเริ่มฉายหลั่งไหลเข้ามา..อีกทั้งไอ้น้ำเสียงทุ้มๆ ของคนคนนั้นอีกเล่า.. ทำไมกัน ??
.
.
"อีกแก้วน่า เฮ้ย พวกแกอย่ามาดึงแก้วสิวะ"
แก้วน้ำรูปทรงแปลกตาที่ถูกทำขึ้นพิเศษถูกบรรจุไปด้วยน้ำสีอำพัน ที่อยู่ในมือขาวๆ กำลังถูกยื้อแย่งไปมา
หากแต่เพราะความสูงของเจ้าของมือขาวๆ จึงทำให้เพื่อนสนิทของเขาเอื้อมไปแย่งยื้อแก้วไม่ถึง
น้ำ แอลกอฮอล์ถูกส่งผ่านลำคอไปอีกครั้งหลังจากที่ดื่มมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบแก้ว หากแต่คนที่กำลังดื่มนั้น กลับไม่ได้ใส่ใจนับจำนวนแก้วที่ดื่มไปเลยสักนิด
"ปล่อยๆ มันไปเหอะน่า ไอ้คยูฮยอนอ่ะ เลิกกับแฟนได้ไม่เกินอาทิตย์เชื่อสิ เดี๋ยวก็มีใหม่"
"ไอ้แก้ม มึงอย่ามาปากเสีย"
"หรือกูพูดไม่จริง"
"ไอ้.. ฮึ่ม.. ทงแฮ เอาแก้วของไอ้แก้มมานี่"
เจ้าของร่างผอมบางส่ายหน้าไปมายกใหญ่ หากแต่ 'ไอ้แก้ม' กลับหยิบแก้วใหม่แล้วผสมน้ำแก้วใหม่ส่งให้มือขาวที่ยื่นออกมารับอยู่แล้ว
"เอาไปเลย อันนี้รับรองเลย 3 แก้ว มึงไม่น็อคกูไหว้มึงเลยเอ้า ! "
"เตรียมไหว้กูเลย ไอ้บอม"
"แล้วจะคอยดู"
ทันที ได้รับแก้วกลับมา มือขาวจัดการกระดกน้ำแอลกอฮอล์ใส่ปากตัวเองรวดเดียวหมด ! แล้วเจ้าตัวยังไม่วายหันมาส่งยิ้มกวนประสาทคืนให้คนตรงหน้า
"เตรียมตัวไหว้กูงามๆ เลยนะไอ้แก้ม"
"เหอะ อย่ามาทำพูดดีไป เอาไปอีกแก้ว"
ได้ รับแก้วมา ร่างเพรียวก็จัดการเทน้ำในแก้วลงคออย่างกับเป็นน้ำเปล่านี่ล่ะ ใบหน้าขาวที่แรกเริ่มเดิมทีออกสีแดงนิด ในตอนนี้มันเริ่มขึ้นสีแดงเข้าไปอีก เพื่อนๆ ต่างมองใบหน้าขาวๆ ที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วยความเป็นห่วง พร้อมทั้งเอ่ยห้ามอีก
"คยูฮยอนพอเหอะ พรุ่งนี้นายมีนัดกับพ่อแม่นายไม่ใช่เหรอ"
"ไม่เป็นอะไรหรอกน่า รยออุค แค่นี้จิ้บๆ ฮะๆๆๆ"
"เอ้า แก้วสุดท้ายแล้วไอ้เพื่อนรัก"
"ขอบใจ"
คยูฮยอนรับแก้วจากมือของคิบอมมาแล้วก็ยกดื่มรวดเดียวหมดเหมือนดังแก้วที่ผ่านๆ มา
รอย ยิ้มสะใจถูกวาดให้ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากบาง หากแต่คิมคิบอมที่จะต้องปั้นหน้าเสียดังที่คยูฮยอนหวังไว้กลับ ปั้นหน้ายิ้มเหมือนพึงพอใจอะไรบางอย่าง
ร่างเพรียวจึงจัดการลุกขึ้น ยืน จะก้าวขาตรงไปหาไอ้เพื่อนสนิทที่นั่งห่างไปพอสมควร แล้วก็รู้สึกมึนๆ หัวชอบกล มือบางยกขึ้นกุมขมับตัวเองนิดๆ
น้ำเสียงทุ้มติดจะกวนๆ ก็เอ่ยขึ้นเรียกให้นัยน์ตาดำขลับเบนไปหาทันที
"เห็นไหม? กูบอกแล้วนะ เป็นไงล่ะ ไอ้คยูฮยอน"
"ยุ่งว่ะ เดี๋ยวกูไปล้างหน้าล้างตาหน่อยก็หายล่ะน่า"
"แค่เดินจะไหวเปล่าว่ะเนี่ย ฮ่าๆๆ"
ร่าง เพรียวตั้งสติประคองตัวเองเดินออกจากวงเหล้าที่วันนี้ไอ้เพื่อนรักนึกครึ้ม ใจอยากจะเลี้ยง ตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
คงเพราะมัวแต่สนใจตัวเองอย่างเดียวกระมัง ถึงได้ไปเดินชนเข้ากับคนที่เดินออกมาจากห้องน้ำพอดิบพอดี
ทำเอาเสียหลัก จะล้มโดยไม่ทันตั้งตัว แต่กลับแปลก ! ที่มีคนเดินผ่านมาพอดีประคองตัวเอาไว้ทัน
ร่างโปร่งกระพริบตาสองสามที หากแต่กลับมองใบหน้าคนที่ช่วยตนได้ไม่ชัดเท่าไร คงเพราะว่ามืดด้วยกระมัง หากแต่ก็ไม่ลืมที่จะกล่าว
"ขอบคุณครับ"
ถ้าตาไม่ฝาด ริมฝีปากของคนตรงหน้าวาดยิ้มนิดๆ ก่อนจะผละออกแล้วเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป
ร่างเพรียวส่ายศีรษะตัวเองไล่ความรู้สึกเวียนหัวสองสามทีก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าห้องน้ำไปบ้าง
มือขาวจัดการเปิดวาวล์น้ำ แล้ววักน้ำขึ้นหมายจะล้างหน้าล้างตา แต่กลับต้องปล่อยมือให้น้ำไหลออก เพราะไอ้อาการอยากจะอ้วกนี่สิ
คยูฮยอนดื่มทีไรไม่เคยจะถึงขนาดต้องเป็นขนาดนี้เลยสักครั้ง
คงเพราะคราวนี้ไอ้เพื่อนสนิทมันแกล้งสินะ ถึงได้เป็นขนาดนี้ ว่าแล้วของเก่าของใหม่ก็ขย้อนออกมาแทบจะหมดกระเพาะ
ดู เหมือนว่าชายคนที่เมื่อเจอกันหน้าห้องน้ำจะออกมาจากห้องน้ำพอดี ก็มาเห็นร่างเพรียวกำลังขย้อนของเก่าออกมา ด้วยความที่ว่าเป็นคนดี (?) จึงเอ่ย ถามแล้วยังไม่วายช่วยลูบหลังให้
"คุณโอเคไหม? คุณมากับเพื่อนใช่ไหม?"
"อือ.."
"ให้ผมเรียกเพื่อนให้เอาไหม?"
"ไม่เป็นไร.. ครับ"
ร่างเพรียวจัดการล้างหน้าล้างตาเสร็จสรรพ ก็ค่อยๆ ก็หันหน้าไปหาผู้หวังดี
"ผมว่าคุณไม่ไหวแล้วน่ะ ให้ผมไปส่งคุณที่โต๊ะเพื่อนคุณดีไหม?"
"มะ.. ไม่เป็นไร.. อะ.."
ว่าแล้ว คนที่ว่าคอทองแดง ไม่เคยจะเสียท่าต้องมาอ้วก อย่างโจคยูฮยอนก็... อีกแล้วนั่นล่ะ
หากแต่ไม่ใช่ที่อ่างล้างหน้าแต่กลับเป็นที่คนแปลกหน้าตรงหน้าแล้วยังที่เสื้อเชิร์ตสีดำสนิทของตนเองอีก
"บอกมาสิ โต๊ะเพื่อนคุณอยู่ไหน"
"..... "
ดูเหมือนว่าโจคยูฮยอนคนนี้จะสิ้นฤทธิ์เสียแล้ว ก็นะ เล่นหลับคาอกคนแปลกหน้าเอาซะอย่างงั้น
ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงจัดการเช็ดหน้าเช็ดตาคนเมาแล้วจัดการพาออกมานอกร้าน
.
.
"ก็ไม่มีอะไรมาก แค่คุณอ้วกใส่ผม แล้วผมถามหาเพื่อนคุณว่าอยู่ไหนแล้วคุณไม่ตอบ ผมเลยต้องพาคุณมาที่นี่ไง"
"แค่นี้?"
"ครับ แค่นี้"
ว่าแล้วก็ปิดท้ายประโยคด้วยรอยยิ้มประจำตัว
นัยน์ตาดำขลับมองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าอย่างไม่เชื่อในคำพูด
"จะว่าไป.. เมื่อคืนนี่.. คุณ.. ก็.."
"อะไร? ผมทำอะไร? บอกผมว่าเดี๋ยวนี้ !!"
ร่างเพรียวแทบจะกระชากคอคนตรงหน้าแล้ว ถ้าไม่ติดว่ามีอาการมึนๆ หัวอยู่นะ
"เดี๋ยวนะ ฮานา นี่เป็นชื่อแฟนของคุณหรอครับ"
"คุณไปเอามาจากไหน?"
"ก็เมื่อคืน ผมเห็นรำพึงรำพันถึงชื่อๆ นี้อยู่ได้แล้วยังไม่วาย เรียกผมเป็นเธอคนนั้นของคุณด้วยน่ะ"
นัยน์ตาสีดำขลับจ้องมองคนตรงหน้าตาค้าง !! มือขาวๆ กำแน่น
เอาแล้วไง ! ได้แต่หวังว่าเรื่องมันคงจะมีแค่นี้น่ะ มันคงไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านี้แล้วน่ะ....
"แล้วก็ที่สำคัญ.. คุณ.......... จูบ ผม"
"ไม่ !!! คุณ โกหก ถึงผมจะเมายังไง ผมก็ไม่มีวันจูบผู้ชายด้วยกันหรอก.."
"ไม่รู้สิครับ มันเกิดขึ้นแล้วนี่"
ร่างสูงตอบด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อนใดๆ พลางยักไหล่เล็กน้อยแถมให้ด้วย
ผิดกลับร่างเพรียวได้แต่กัดฟัน นึกด่าทอตัวเองในใจ... ไม่น่าเลย ไม่น่าไปรับคำท้าดื่มของไอ้เพื่อนเวรนั่นเลย
"ขอให้เรื่องมันจบแค่นี้น่ะ"
"ผมยังเล่าไม่ทันจบเลยน่ะ.."
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอีกรอบหลังจากที่พยายามแก้ปมออกได้เป็นผลสำเร็จไปก่อนหน้านี้
"มีอะไรอีก.."
"นอกจากคุณจะ..จูบ ผมแล้ว... เมื่อคืน.. เราเอ่อ... เรา"
"เรา? อะไรของคุณ"
"ขอโทษที่ผมต้องพูดนะ แต่ว่า..เรามี... sex กัน"
.
.
นั่นล่ะ..
ไอ้ความซวยมหาวิบัติของผมนี่ล่ะ
ผมที่เกิดมาเพื่อจะเป็นผู้ชายดีๆ รักชอบผู้หญิงอย่างนี้ ทำไมต้องมามีอะไรกับผู้ชายด้วยกันว่ะ..
ทำไม...
"คยูฮยอนๆๆ"
มือขาวของซองมินเขย่าไหล่ผมแรงๆ สองสามครั้ง ก่อนที่ผมจะสลัดตัวเองออกจากไอ้ความทรงจำบ้าๆ นั่นได้
"หืม?"
"เป็นไรของนายอ่ะ มัวแต่เหม่ออยู่ได้น่ะ เข้าไปข้างในกันสิ"
"ฉันว่า วันนี้ฉันกลับบ้านดีกว่า.. รู้สึกแย่ๆ ยังไงไม่รู้แฮะ"
"เฮ้ย ไอ้คยูฮยอนไม่เอาน่า ไปสนุกด้วยกันดิ ขาดนายไปคนนึงก็เหงาแย่ดิ่"
"แล้วทีไอ้คิบอมกับทงแฮไม่มาบ่อยๆ นี่ พวกนายไม่เหงาเลยไงวะ"
ฮยอกแจส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะออกแรงลากร่างโปร่งบางที่สูงกว่าตนเข้าไปข้างในตัวร้านเข้าสู่ที่นั่งประจำของพวกเขา
เข้ามาถึงก็หย่อนตัวนั่งลงอย่างไม่เต็มใจนัก ใบหน้าขาวๆ ก็ฉายแววเบื่อหน่ายอย่างปิดไม่มิด
ก็แหงล่ะครับ ผมไม่อยากดื่มอีกแล้วล่ะ ขยาดตัวเองแล้วล่ะ
ตลอด ชีวิต 18 ปีมานี่ พึงระลึกว่าตัวเองนั้นคอแข็งขนาดไหน ดื่มอะไรก็ไม่เมา แล้วก็ต้องมาพลาดท่าเพราะไอ้เหล้านำเข้าของไอ้คิบอมเนี่ย เสียจริงๆ
นั่งมองโน่นมองนี่ มองคนนั้นนั่งกับคนนี้ มองไปรอบๆ ร้าน อยู่ไอ้ความรู้สึกเย็นๆ ก็เกิดขึ้นที่ริมฝีปากของตน
นัยน์ตาสีดำสนิทที่มองโน่นมองนี่เบนกลับมาสนใจแก้วน้ำที่อยู่ตรงหน้า
อีฮยอกแจยิ้มบางๆ คว้ามือขาวออกมา แล้วยัดแก้วน้ำที่บรรจุน้ำสีอำพันใส่ในมือ
ผมมองแก้วน้ำในมืออย่างชั่งใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา ฮยอกแจก็แย่งผมพูดก่อนเสียนั่น
"เหล้าอ่อนๆ น่า ไม่ต้องห่วงหรอกเว้ย กินๆ ไปบ้างจะเป็นไร"
"ฉันไม่อยากกินเลยว่ะ นายเอาไปเหอะ"
"เป็นบ้าอะไรของนายว่ะ ไอ้คุณชาย หลังจากไอ้วันที่ไอ้แก้มยัดของแรงให้กินวันนั้น ไม่แตะเหล้าเลยน่ะ"
"ช่างเหอะน่า"
"เฮ้ยๆ สักแก้วเว้ย พวกฉันจะได้ออกไปเต้น เร็วๆ เลยไอ้คุณชาย"
ผมมองใบหน้าขาวที่จ้องหน้าผมอยู่ ก่อนจะยกขึ้นกระดกรวดเดียวหมดแล้วส่งแก้วกลับคืน
"พอใจแล้วใช่ไหม?"
"โอเคไม่กวนแล้ว ไปเต้นด้วยกันไหม"
"ไม่ล่ะ ขอฉันนั่งอยู่นี่ล่ะ"
"โอเคๆ ป่ะ ซองมิน รยออุคไปเต้นกัน"
ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่คนเดียว นั่งมองเหล่าเพื่อนซี้ไปวาดลวยลายบนฟลอร์เต้นรำ มองๆ ไปก็สนุกไปอีกแบบ
ผม ใช้เวลานั่งอยู่คนเดียวมองโน่นมองนี่ได้ชั่วโมงกว่าๆ ก็พึงระลึกได้ว่าควรจะกลับบ้านไปให้ึคุณพ่อคุณแม่ที่รักยิ่ง อีกทั้งคุณพี่สาวที่อุตส่าห์ถ่อจากเมืองนอกมาหา ได้เห็นหน้าค่าตาสักที
คิดได้ดังนั้น สองขายาวก็ก้าวพาเจ้าของร่างตรงไปยังฟลอร์เต้นรำที่เพื่อนซี้คนเก่ง อีฮยอกแจ กำลังวาดลีลาเต้นได้ถูกใจคนหลายๆ คน
"กลับก่อนนะ มันดึกแล้วว่ะ ขี้เกียจฟังพี่บ่นว่ะ ไปนะ"
"เออๆ กลับดีๆ ล่ะ บายๆ "
หลังจากร่ำลาเพื่อนรักเสร็จก็เดินลากขาออกจากผับ พลางผิวปากไปตามจังหวะเพลงของไอพอดเครื่องโปรดที่เสียบหูฟังไว้อยู่
มารู้ตัวอีกทีก็เดินออกมาเจอพี่ชายหน้าหวานของไอ้ซี้ของผม 'พี่ฮีชอล' ถือเอากระเป๋าสีหวาน โดยไม่ลืมที่จะใส่ไว้ในถุงแล้วส่งให้ผม
(คงรู้ล่ะนะ ว่า ผมไม่ชอบถือของผู้หญิงจ๋าแบบนี้คนเดียว ขืนคนอื่นเห็นมีหวัง คงมองผมเป็นผู้ชายแบบนั้นๆ แน่)
ผมกล่าวขอบคุณพี่ชายของคิบอมแล้วพูดคุยกับพี่ชายของคิบอมได้สักพักก็ขอตัวลา
ก้ม มองนาฬิกาในมือตีบอกเวลาสามทุ่มกว่าๆ ด้วยความที่ว่าที่ๆ ผมยืนอยู่นี่อยู่ห่างจากบ้านออกไปไกลอยู่มาก ก็คร้านที่จะกลับแท็กซี่ โทรเรียกลุงคนขับรถมารับคงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง
ว่าแล้วก็โทรบอกให้คุณลุงมารับที่เบเกอรี่คาเฟ่ที่อยู่ห่างจากผับไปนิดหน่อย ซึ่งเป็นสถานที่ที่ผมนัดให้คุณลุงมารับบ่อยๆ
ทันที ที่ก้าวเข้าสู่ในร้าน หย่อนตัวลงนั่งได้สักพัก พนักงานก็มารับออร์เดอร์ ประจวบกับประตูบานใสถูกเปิดออกด้วยผู้มาใหม่ที่ผมคุ้นตาชอบกล
มองได้ห้าวิก็ระลึกได้แล้วว่าเป็นใคร ก็รีบสั่ง 'โกโก้ร้อน' แก้วเดียวแล้วก้มหน้าก้มตาทำเป็นมองไม่เห็น
...
แล้วก็เป็นผลเมื่อร่างสูงเดินผ่านตนตรงไปยังในโต๊ะสุดของร้านที่มีเพื่อนของเขานั่งโบกไม้โบกมือเรียกอยู่แล้ว
ลอบถอนใจเบาๆ ก่อนจะรับถ้วยแก้วทรงเก๋ที่พนักงานนำมาเสิร์ฟ มาแล้วจัดการลิ้มรสเครื่องดื่มร้อนๆ ที่อยู่ในเแก้วเข้าสู่ลำคอ
แล้วก็ต้องลอบอมยิ้มน้อยๆ กับรสขมๆ แต่หอมเฉพาะตัวของโกโก้ที่ร้านนี่
"ไง คยูฮยอน วันนี้ลมอะไรหอบเรามาที่ร้านพี่ได้เนี่ย"
"ลมคิดถึงโกโก้ร้อนๆ ที่นี่ล่ะมั้งครับพี่แจจุง"
เจ้าของร้านคนสวยอมยิ้มน้อยๆ กับคำพูดของลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของตน
"ว่าแต่วันนี้เพื่อนๆ ไปไหนกันหมดล่ะ"
"อ้อ ผมเบื่อๆ น่ะเลยขอตัวออกมาก่อนน่ะครับ ว่าแต่พี่แจจุงสบายดีนะครับ"
"จ้ะ สบายดี แล้วเราล่ะ ช่วงนี้ดูเครียดๆ น่ะ มีเรื่องไรเปล่า บอกพี่ชายคนนี้ได้น่ะ"
"ผมสบายดีน่า.. ว่าแต่พี่เหอะ ช่วงนี้ไม่มีใครมาขายขนมจีบบ้างเลยหรอครับ"
คนฟังมองคนพูดสายตาปรามๆ พร้อมกับส่ายหน้าน้อยๆ
"อย่ามีเลยเหอะ เบื่อจะตายไป"
"ฮ่าๆ พี่ชายผมน่ารักออกอย่างนี้ ใครๆ ก็ชอบล่ะน่า อ่ะแล้วพี่ยุนโฮล่ะ ไม่อยู่หรือครับ"
ถ้าผมตาไม่ฝาดน่ะ นัยน์ตากลมโตของพี่ชายคนสวยของผมมันกระตุกนิดๆ น่ะเวลาพูดถึงพี่ยุนโฮ
"รายนั้นคงอยู่กับแฟนล่ะมั้ง"
แล้วยังน้ำเสียงนี่อีก.. ไม่ใช่ว่าพี่ชายผมจะ...
เฮ้อ ช่างเหอะ อย่ายุ่งเรื่องส่วนตัวเขาเลย ไม่แน่ผมคงคิดมากไปเองล่ะนะ
"เมื่อวานเราร้องเพลงเพราะมากเลยนะ ฟังแล้วพี่ไม่อยากจะขยับตัวทำอะไรเลย หยุดยืนฟังเราร้องเพลงตั้งแต่เพลงแรกยันเพลงสุดท้ายเลยน่ะ"
ผมหัวเราะน้อยๆ พร้อมกับกล่าวขอบคุณสำหรับคำชมของพี่ชาย
เรานั่งคุยกันได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ของพี่แจจุงก็ดังขึ้น เขาจึงขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ ทิ้งให้ผมนั่งลิ้มรสโกโก้จนกระทั่งหมดแก้ว
นี่ก็นานแล้วน่ะ คุณลุงปาร์คยังไม่มารับผมเสียที
ว่าแล้วก็ยกมือถือขึ้นหมายจะต่อสายหาคุณลุงดังที่ใจต้องการ
'ซีวอน' ไอ้หมอนี่อีกแล้ว..
ก็ ลุกขึ้นยืน ก้าวขาเดินหมายจะออกจากร้านหลังจากที่เช็คบิลแล้ว หากแต่คงเพราะมีอะไรบางอย่างที่เรียกให้สายตาคมๆ นั่นหันเบนมาที่...ผมอีกนั่นล่ะ
รอยยิ้มบางๆ ผลุดขึ้นที่ริมฝีปากคม พร้อมกับลักยิ้มประจำตัว
ยอมรับว่าหมอนี่หล่อน่ะ แต่ผมละเกลียดไอ้ใบหน้ายิ้มๆ ของหมอนี่จริงๆ
ริมฝีปากคมขยับขึ้นลง พอจับใจความได้ว่า
'แล้วเจอกันครับ บายๆ'
แล้วก็ตบท้ายด้วยโบกมือบ๊ายบายผมนี่ล่ะ
โอย.. เครียดครับ !
"อ้าวคยูฮยอนรู้จักเขาด้วยหรอ"
น้ำเสียงนุ่มๆ ของพี่แจจุงเรียกให้ผมสะดุ้งตัวน้อยๆ แล้วหันไปหาร่างผอมบางที่เดินมายืนข้างๆ ผมตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
ผมรีบส่ายหัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง ไม่เอาๆ ไม่อยากรู้จักหมอนี่ !!
"อ้าวหรอ.. แล้วทำไมเขาโบกมือให้เราล่ะ"
พี่ชายคนสวยยังคงพูดต่อแล้วยังเอียงคอถามผมอีก
" ไม่รู้ครับ อ้ะ คุณลุงปาร์คมารับแล้วครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ นี่ค่าโกโก้ครับ ไปนะ บายๆ ครับ แล้วเจอกันนะครับพี่แจจุง ดูแลตัวเองด้วยล่ะ"
"จ้า แล้วเจอกัน"
ต้องรีบตัดบท ! พี่แจจุงชอบสงสัยนั่นสงสัยนี่ไปเรื่อย ไม่ไหวอ่ะ ไม่เคยโกหกรายนี้ได้เลย หลอกถามนั่นถามนี่ ทำเอาเผลอหลุดปากอ่ะ แย่พอดีคร้าบบบ
เอาล่ะนะ
คราวนี้ผมคงต้องกลับบ้านแล้วล่ะ
วันนี้ผมเหนื่อยมามากแล้ว
งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ
บ้ายบายครับ
แล้วเจอกันนะครับ
to be continued...
************************************************************
writer talk :
ช้านล่ะเซ็ง !!
แต่งเป็นชาติแล้วก็ยังน้อยอยู่ดี (ขอโทษอย่างแรงค่า > <)
ใช้เวลาในการแต่งประมาณสองวัน รวมๆ เวลาทั้งสิ้นก็ 4 - 6 ชั่วโมง (หรือมากกว่านั้น)
หวังว่ามันคงจะไม่ทำให้คุณรู้สึกแค้นเคืองใครอีกน่ะ
..
แอบสังเกตไหม?
ว่านอกจากคู่เมนหลักของเรื่องนี้แล้วยังมีอีกหลายคู่
ซึ่ง... ไว้ค่อยมาเขียนดีกว่า ^^ ทายๆ กันไปก่อน (เดาง่ายๆ อยู่แล้ว เพราะไรเตอร์เป็นคนไม่ชอบคิดอะไรซับซ้อนหรอก เล่นง่ายๆ นี่ล่ะ)
อ้ะ !
แล้วก็ที่ถามหากันอ่ะ
เอามาลงแล้วน่ะ
แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดน่ะ เพราะไม่แต่ง nc ครับ ^^"
หวังว่าคงเข้าใจ
เพราะไรเตอร์สิ้นคิด มันอยู่ในช่วงเศร้าค่ะ
อีกอย่างไปหกล้มมาด้วยเข่าแตก ศอกแตก เละทั้งตัวเลย (เกี่ยว?)
มันเลยชักเพี้ยนๆ เพราะพวกแอลกอฮอล์ โพวีดีน ละทั้ง ^^"
แฮะๆๆ (หัวเราะแห้งๆ)
โอเคๆ เอ็นจอยค่ะ (หวังว่าคงจะเป็นเช่นนั้นน่ะ)
ปอลอ - ตอนนี้ภาษาไม่ดี เห่ย ตัวละครพูดจาแย่ โปรดให้อภัยกันน่ะ ก็นะมันดึกแล้วไง ไรเตอร์เองก็เบลอหนักน่ะ (อ้างไปเรื่อย)
ตอน หน้าจะขอไปปรับปรุงค่ะ ส่วน 'กิ้ก' นั้นจะรีบปั่นคร้าบบบบบบ~ คือมันต่อไม่ค่อยติดไง สังเกตไหมช่วงหลังๆ มันชักดูทะแม่งๆ น่ะ คาดว่าถ้าต่อไม่คิดอาจจะรีไรท์ครับ T T""
talk ยาวไปมากเลยแฮะ (ไม่มีคนคุยด้วย เลยคุยกับรีดเดอร์แทน)
zea*
part II
"คยูฮยอน มีอาไปเข้าห้องน้ำแปปนึงนะ รอก่อนล่ะ"
"ครับผม"
หนังวันนี้ที่มีอาแฟนสาวของผมเป็นคนเลือกนั้นเป็นหนังผี.. อีกแล้ว
ผมล่ะเบื่อจริงๆ ให้ตายเหอะ เอะอะ อะไรก็หนังผีเนี่ย
ผมไม่ชอบเลยจริงๆ นะ ไม่ใช่ว่ากลัวน่ะ แต่ผมไม่ชอบเสียงคนกรี้ดจริงๆ มันแสบแก้วหูชะมัด
แต่ที่ชอบอย่างนึงล่ะก็คงเป็นเพราะว่ามีอาแฟนสาวของผมนั่งตัวแทบจะติดกับผมนี่ล่ะ
ตอนนี้ผมกำลังยืนรอมีอาอยู่ที่หน้าโรงหนังครับ
มือข้างหนึ่งอยู่ในกระเป๋า ส่วนอีกมือก็ทำหน้าที่ถือกระเป๋าให้แฟนครับ
บอกแล้วใช่ไหม? เอ๊ะ หรือว่ายังวา..ว่า
ตั้งแต่เช้ามาเนี่ย ผมรู้สึกว่าตามันกระตุกแฮะ
กระตุกข้างซ้ายซะด้วย.. หวังว่ามันจะตรงกับที่คนเขาว่า..
'ขวาร้าย ซ้ายดี' น่า~
"อะ อ้าว.. คยูฮยอนนี่"
"อ้าว ทงแฮ มาดูหนังหรอ?"
"อื้มใช่"
"ว้าว.. พาแฟนมาด้วยแฮะ ไงครับคุณแฟนของทงแฮ"
"ไง ไอ้คยูฮยอน มึงมาทำไรแถวนี้ครับเพื่อน"
"ซักผ้ามั้งครับคุณเพื่อนรัก"
"เออ กูขอโทษ"
"เออดิ มายืนหน้าโรงหนังจะให้มาทำไรว่ะ เออว่าแต่มึงกับทงแฮมาดูหนังกันหรอ"
"อืมดิ กูไม่อยู่คุยกับมึงละนะ เสียเวลาว่ะ ไปล่ะ แล้วเจอกัน"
"อืม เช่นกันว่ะ บายๆ นะ ทงแฮ"
เฮ้ๆ
พวกคุณอย่ามองผมแบบน้านนนนนน นะครับ
ผมไม่ได้พวกชอบพูดคำหยาบน่ะ
ปกติผมน่ะพูดจาเพราะ สุภาพ นะครับผม (คุณแม่ผมสอนมานะ)
แต่กับไอ้หมอนี่อ่ะ ขอเว้นมันคนนึงล่ะนะ
ไอ้หมอนี่ซี้เก่าแก่ของผมเองครับ เวลาเจอกันทีก็งี้ล่ะนะ
ว่าแต่พวกคุณ.. ยังไม่รู้เลยใช่ไหมว่าไอ้หมอนี่คือใครน่ะ
ไอ้แก้ม.. คิม คิบอม ไงครับ
เดาไม่ยากหรอกใช่ไหม? ก็นะคู่นี้อมตะ นิรันดร์กาลเลยเนอะ
จะว่าไปนี่ก็นานแล้วน่ะ มีอาแฟนสาวคนน่ารักของผมยังไม่มาเลย
ผมอายแล้วน่ะ ที่จะต้องมาถือกระเป๋าผู้หญิงคนเดียวเนี่ย
เฮ้อ~
ถอนหายใจได้ไม่เท่าไร.. สัมผัสอุ่นซ่าน หากแต่ผมกลับรู้สึกได้ถึงความแปลก.. มันเกิดขึ้นที่ไหล่ข้างซ้ายของผม
ผมขมวดคี้วฉับ !
ปกติมีอาไม่เคยแตะไหล่ผมน่ะ ที่จะทำบ่อยๆ ก็สะกิดแขนน่ะ
คิดได้ดังนั้น ผมรีบมุนตัวหันกลับไปก็พบกับ...
นั่นล่ะ..
ไม่ต้องทายหรอก.. ไอ้หมอนี่อีกแล้ว
เห็นไหม?
ไอ้คำโบราณที่เขาว่า ว่า 'ขวาร้าย ซ้ายดี' เนี่ย ดูจะใช้ไม่ได้แล้วนะครับ
เป็นความ 'ซวย' ของผมแล้วแท้ๆ ที่ได้เจอไอ้หมอนี่
"ไง คยูฮยอน ยังไม่กลับอีกหรอครับ"
"........."
"เฮ้ จะรีบไปไหนเล่า มาคุยกันก่อนสิ"
นั่นล่ะนะ
ผมโกยแล้วล่ะ
ไม่อยากเจอหน้าไอ้หมอเลยจรีงๆ
ให้ตาย !!
สองขาเพรียวรีบก้าวพาเจ้าของร่างเดินทางออกจากตัวโรงหนัง แล้วในที่สุดก็ออกจากตัวห้างสรรพสินค้าชื่อดังของโซล
มือบางยกขึ้นเรียกแท็กซี่คันที่วิ่งผ่านมาพอดี
ก่อนที่จะเปิดประตูแล้วยัดตัวเองเข้าไป ปากบางรีบเอ่ยบอกที่หมายเรียบร้อย ไม่นานรถแท็กซี่ก็นำพาร่างเพรียวสู่ที่หมายอย่างปลอดภัย
นัยน์ตาดำขลับกวาดมองภาพเบื้องหน้าเล็กหน้า
ก่อนจะออกแรงเปิดบานประตูกระจกใส ของตึกพาณิชย์ที่ชั้นบนเป็นห้องซ้อมดนตรี ซึ่งตั้งอยู่ห่างไกลจากห้างสรรพสินค้าดังกล่าวไม่ไกลนัก
ทันทีที่ประตูถูกเปิดออก ร่างสูงที่อยู่หลังเคาเตอร์ก็ส่งยี้มบางๆ ให้กับผู้มาใหม่
"ไง คยูฮยอน วันนี้ไหงมาที่นี่ได้น่ะเรา"
"เครียดนิดหน่อยน่ะครับ"
"แล้วนี่เป็นอะไรมาน่ะเรา"
"ก็มีเรื่องชวนปวดหัวนิดหน่อย อย่าใส่ใจเลยครับ"
"จ้าๆ แล้วกระเป๋า..หืม? คุณชายโจเปลี่ยนรสนิยมมาใช้กระเป๋าถือผู้หญิงแล้วหรอเนี่ย"
แล้ว ก็ตามมาด้วยเสียงหัวเราะระลอกใหญ่ของรุ่นพี่หน้าสวย ผมได้ยินแล้วก็หน้างงๆ แล้วมองไปที่มองข้างซ้ายที่ถือกระเป๋าใบโปรดของมีอาไว้นี่ล่ะ ถึงได้ร้อง อ๋อ ~
เอาแล้วไงล่ะวะ โจคยูฮยอน มัวแต่หนี เลยได้ทิ้งแฟนตัวเองไว้ที่ห้างเนี่ย
แล้วนี่มือถือมีอาก็อยู่ในกระเป๋านี่อีก ตายละวา~
ทีนี้ มีอาคงจะโกรธผมแย่แน่ๆ
"หรือว่าของแฟนจ้ะ"
"อ่ะ ครับ ทำยังไงดี ผมลืมเขาไว้ที่ห้างแฮะๆ"
ผมตอบพร้อมกับเสียงหัวเราะแห้ง ก่อนจะหยิบกระเป๋าสีหวานขึ้นไว้ที่เคาเตอร์ตรงหน้า
"ฝากไว้ก่อนนะครับ ผมว่าวันนี้ผมคงไม่ไหวแล้วจริงๆ อย่างน้อยวันนี้ขอผมเล่นดนตรีสักหน่อยนะครับ"
"เอาสิ ขึ้นไปได้เลยนะ ห้องเดิมเลย มีพวกซองมิน รยออุค ฮยอกแจเล่นอยู่แล้วคงไม่ว่าไรน่ะ"
"ไม่เป็นไรครับ เพื่อนกันอยู่แล้ว"
"วันนี้ไปเล่นเลยนะ เงินไม่ต้อง ถือว่าพี่เลี้ยงเราก็แล้วกันนะ"
"ขอบคุณมากครับ พี่ฮีชอล"
ทันทีที่ประตูห้องซ้อมหมายเลข 13 ถูกเปิดออก ชายหนุ่ม 3 คนที่เล่นดนตรีอยู่ในห้องอยู่ต่างมองผู้มาใหม่อย่างแปลกใจ
"ไง ซองมิน ฮยอกแจ รยออุค"
"หวัดดีคยูฮยอน แหม วันนี้ว่างนะ ปกติวันนี้ต้องไปเดทกับแฟนไม่ใช่หรอ"
"หรือว่านายลืมแฟนนายไว้ที่ห้างเหมือนเมื่อสามเดือนก่อนว้า~"
"เฮ้ ฮยอกแจนี่ พูดจางี้ได้ไงเล่า"
"เฮ้อ~ ปล่อยมันไปเหอะ ไอ้หมอนี่อ่ะ วันนี้ขอฉันเล่นด้วยคนสิ"
"เอาสิ นายจะเล่นอะไรล่ะ กีตาร์มั้ย?"
"ดีเหมือนกัน.. กำลังเซ็งๆ พอดี"
"โอเค"
เป็นอันว่ารู้กันว่าหลังจากเลิกซ้อมดนตรีทุกวัน
พวกเราจะต้องไป...
ฮ่าๆ ที่เดิม
'Scenery'
ผับส่วนตัวที่พี่ชายไอ้คิมคิบอมมันเปิดเอาไว้ (โดยส่วนใหญ่คนที่จะเข้าไปจะเป็นพวกผมเอง) เข้าได้เฉพาะเมมเบอร์เท่านั้น
ก็นะ นอกจากห้องซ้อมดนตรีแล้ว ยังมีผับส่วนตัวอีก พี่ฮีชอลนี่เก่งจริงๆ แฮะ
ทันที ที่ลงจากรถของฮยอกแจแล้ว ไอ้ภาพความทรงจำเลือนลางๆ มันเริ่มฉายหลั่งไหลเข้ามา..อีกทั้งไอ้น้ำเสียงทุ้มๆ ของคนคนนั้นอีกเล่า.. ทำไมกัน ??
.
.
"อีกแก้วน่า เฮ้ย พวกแกอย่ามาดึงแก้วสิวะ"
แก้วน้ำรูปทรงแปลกตาที่ถูกทำขึ้นพิเศษถูกบรรจุไปด้วยน้ำสีอำพัน ที่อยู่ในมือขาวๆ กำลังถูกยื้อแย่งไปมา
หากแต่เพราะความสูงของเจ้าของมือขาวๆ จึงทำให้เพื่อนสนิทของเขาเอื้อมไปแย่งยื้อแก้วไม่ถึง
น้ำ แอลกอฮอล์ถูกส่งผ่านลำคอไปอีกครั้งหลังจากที่ดื่มมาแล้วไม่ต่ำกว่าสิบแก้ว หากแต่คนที่กำลังดื่มนั้น กลับไม่ได้ใส่ใจนับจำนวนแก้วที่ดื่มไปเลยสักนิด
"ปล่อยๆ มันไปเหอะน่า ไอ้คยูฮยอนอ่ะ เลิกกับแฟนได้ไม่เกินอาทิตย์เชื่อสิ เดี๋ยวก็มีใหม่"
"ไอ้แก้ม มึงอย่ามาปากเสีย"
"หรือกูพูดไม่จริง"
"ไอ้.. ฮึ่ม.. ทงแฮ เอาแก้วของไอ้แก้มมานี่"
เจ้าของร่างผอมบางส่ายหน้าไปมายกใหญ่ หากแต่ 'ไอ้แก้ม' กลับหยิบแก้วใหม่แล้วผสมน้ำแก้วใหม่ส่งให้มือขาวที่ยื่นออกมารับอยู่แล้ว
"เอาไปเลย อันนี้รับรองเลย 3 แก้ว มึงไม่น็อคกูไหว้มึงเลยเอ้า ! "
"เตรียมไหว้กูเลย ไอ้บอม"
"แล้วจะคอยดู"
ทันที ได้รับแก้วกลับมา มือขาวจัดการกระดกน้ำแอลกอฮอล์ใส่ปากตัวเองรวดเดียวหมด ! แล้วเจ้าตัวยังไม่วายหันมาส่งยิ้มกวนประสาทคืนให้คนตรงหน้า
"เตรียมตัวไหว้กูงามๆ เลยนะไอ้แก้ม"
"เหอะ อย่ามาทำพูดดีไป เอาไปอีกแก้ว"
ได้ รับแก้วมา ร่างเพรียวก็จัดการเทน้ำในแก้วลงคออย่างกับเป็นน้ำเปล่านี่ล่ะ ใบหน้าขาวที่แรกเริ่มเดิมทีออกสีแดงนิด ในตอนนี้มันเริ่มขึ้นสีแดงเข้าไปอีก เพื่อนๆ ต่างมองใบหน้าขาวๆ ที่เริ่มขึ้นสีระเรื่อเพราะฤทธิ์แอลกอฮอล์ด้วยความเป็นห่วง พร้อมทั้งเอ่ยห้ามอีก
"คยูฮยอนพอเหอะ พรุ่งนี้นายมีนัดกับพ่อแม่นายไม่ใช่เหรอ"
"ไม่เป็นอะไรหรอกน่า รยออุค แค่นี้จิ้บๆ ฮะๆๆๆ"
"เอ้า แก้วสุดท้ายแล้วไอ้เพื่อนรัก"
"ขอบใจ"
คยูฮยอนรับแก้วจากมือของคิบอมมาแล้วก็ยกดื่มรวดเดียวหมดเหมือนดังแก้วที่ผ่านๆ มา
รอย ยิ้มสะใจถูกวาดให้ปรากฏขึ้นที่ริมฝีปากบาง หากแต่คิมคิบอมที่จะต้องปั้นหน้าเสียดังที่คยูฮยอนหวังไว้กลับ ปั้นหน้ายิ้มเหมือนพึงพอใจอะไรบางอย่าง
ร่างเพรียวจึงจัดการลุกขึ้น ยืน จะก้าวขาตรงไปหาไอ้เพื่อนสนิทที่นั่งห่างไปพอสมควร แล้วก็รู้สึกมึนๆ หัวชอบกล มือบางยกขึ้นกุมขมับตัวเองนิดๆ
น้ำเสียงทุ้มติดจะกวนๆ ก็เอ่ยขึ้นเรียกให้นัยน์ตาดำขลับเบนไปหาทันที
"เห็นไหม? กูบอกแล้วนะ เป็นไงล่ะ ไอ้คยูฮยอน"
"ยุ่งว่ะ เดี๋ยวกูไปล้างหน้าล้างตาหน่อยก็หายล่ะน่า"
"แค่เดินจะไหวเปล่าว่ะเนี่ย ฮ่าๆๆ"
ร่าง เพรียวตั้งสติประคองตัวเองเดินออกจากวงเหล้าที่วันนี้ไอ้เพื่อนรักนึกครึ้ม ใจอยากจะเลี้ยง ตรงไปยังห้องน้ำที่อยู่ห่างออกไปไม่ไกลนัก
คงเพราะมัวแต่สนใจตัวเองอย่างเดียวกระมัง ถึงได้ไปเดินชนเข้ากับคนที่เดินออกมาจากห้องน้ำพอดิบพอดี
ทำเอาเสียหลัก จะล้มโดยไม่ทันตั้งตัว แต่กลับแปลก ! ที่มีคนเดินผ่านมาพอดีประคองตัวเอาไว้ทัน
ร่างโปร่งกระพริบตาสองสามที หากแต่กลับมองใบหน้าคนที่ช่วยตนได้ไม่ชัดเท่าไร คงเพราะว่ามืดด้วยกระมัง หากแต่ก็ไม่ลืมที่จะกล่าว
"ขอบคุณครับ"
ถ้าตาไม่ฝาด ริมฝีปากของคนตรงหน้าวาดยิ้มนิดๆ ก่อนจะผละออกแล้วเปิดประตูห้องน้ำเข้าไป
ร่างเพรียวส่ายศีรษะตัวเองไล่ความรู้สึกเวียนหัวสองสามทีก่อนจะเปิดประตูเดินเข้าห้องน้ำไปบ้าง
มือขาวจัดการเปิดวาวล์น้ำ แล้ววักน้ำขึ้นหมายจะล้างหน้าล้างตา แต่กลับต้องปล่อยมือให้น้ำไหลออก เพราะไอ้อาการอยากจะอ้วกนี่สิ
คยูฮยอนดื่มทีไรไม่เคยจะถึงขนาดต้องเป็นขนาดนี้เลยสักครั้ง
คงเพราะคราวนี้ไอ้เพื่อนสนิทมันแกล้งสินะ ถึงได้เป็นขนาดนี้ ว่าแล้วของเก่าของใหม่ก็ขย้อนออกมาแทบจะหมดกระเพาะ
ดู เหมือนว่าชายคนที่เมื่อเจอกันหน้าห้องน้ำจะออกมาจากห้องน้ำพอดี ก็มาเห็นร่างเพรียวกำลังขย้อนของเก่าออกมา ด้วยความที่ว่าเป็นคนดี (?) จึงเอ่ย ถามแล้วยังไม่วายช่วยลูบหลังให้
"คุณโอเคไหม? คุณมากับเพื่อนใช่ไหม?"
"อือ.."
"ให้ผมเรียกเพื่อนให้เอาไหม?"
"ไม่เป็นไร.. ครับ"
ร่างเพรียวจัดการล้างหน้าล้างตาเสร็จสรรพ ก็ค่อยๆ ก็หันหน้าไปหาผู้หวังดี
"ผมว่าคุณไม่ไหวแล้วน่ะ ให้ผมไปส่งคุณที่โต๊ะเพื่อนคุณดีไหม?"
"มะ.. ไม่เป็นไร.. อะ.."
ว่าแล้ว คนที่ว่าคอทองแดง ไม่เคยจะเสียท่าต้องมาอ้วก อย่างโจคยูฮยอนก็... อีกแล้วนั่นล่ะ
หากแต่ไม่ใช่ที่อ่างล้างหน้าแต่กลับเป็นที่คนแปลกหน้าตรงหน้าแล้วยังที่เสื้อเชิร์ตสีดำสนิทของตนเองอีก
"บอกมาสิ โต๊ะเพื่อนคุณอยู่ไหน"
"..... "
ดูเหมือนว่าโจคยูฮยอนคนนี้จะสิ้นฤทธิ์เสียแล้ว ก็นะ เล่นหลับคาอกคนแปลกหน้าเอาซะอย่างงั้น
ร่างสูงเห็นดังนั้นจึงจัดการเช็ดหน้าเช็ดตาคนเมาแล้วจัดการพาออกมานอกร้าน
.
.
"ก็ไม่มีอะไรมาก แค่คุณอ้วกใส่ผม แล้วผมถามหาเพื่อนคุณว่าอยู่ไหนแล้วคุณไม่ตอบ ผมเลยต้องพาคุณมาที่นี่ไง"
"แค่นี้?"
"ครับ แค่นี้"
ว่าแล้วก็ปิดท้ายประโยคด้วยรอยยิ้มประจำตัว
นัยน์ตาดำขลับมองใบหน้าหล่อเหลาตรงหน้าอย่างไม่เชื่อในคำพูด
"จะว่าไป.. เมื่อคืนนี่.. คุณ.. ก็.."
"อะไร? ผมทำอะไร? บอกผมว่าเดี๋ยวนี้ !!"
ร่างเพรียวแทบจะกระชากคอคนตรงหน้าแล้ว ถ้าไม่ติดว่ามีอาการมึนๆ หัวอยู่นะ
"เดี๋ยวนะ ฮานา นี่เป็นชื่อแฟนของคุณหรอครับ"
"คุณไปเอามาจากไหน?"
"ก็เมื่อคืน ผมเห็นรำพึงรำพันถึงชื่อๆ นี้อยู่ได้แล้วยังไม่วาย เรียกผมเป็นเธอคนนั้นของคุณด้วยน่ะ"
นัยน์ตาสีดำขลับจ้องมองคนตรงหน้าตาค้าง !! มือขาวๆ กำแน่น
เอาแล้วไง ! ได้แต่หวังว่าเรื่องมันคงจะมีแค่นี้น่ะ มันคงไม่มีอะไรเกินเลยไปกว่านี้แล้วน่ะ....
"แล้วก็ที่สำคัญ.. คุณ.......... จูบ ผม"
"ไม่ !!! คุณ โกหก ถึงผมจะเมายังไง ผมก็ไม่มีวันจูบผู้ชายด้วยกันหรอก.."
"ไม่รู้สิครับ มันเกิดขึ้นแล้วนี่"
ร่างสูงตอบด้วยน้ำเสียงไม่ทุกข์ร้อนใดๆ พลางยักไหล่เล็กน้อยแถมให้ด้วย
ผิดกลับร่างเพรียวได้แต่กัดฟัน นึกด่าทอตัวเองในใจ... ไม่น่าเลย ไม่น่าไปรับคำท้าดื่มของไอ้เพื่อนเวรนั่นเลย
"ขอให้เรื่องมันจบแค่นี้น่ะ"
"ผมยังเล่าไม่ทันจบเลยน่ะ.."
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันอีกรอบหลังจากที่พยายามแก้ปมออกได้เป็นผลสำเร็จไปก่อนหน้านี้
"มีอะไรอีก.."
"นอกจากคุณจะ..จูบ ผมแล้ว... เมื่อคืน.. เราเอ่อ... เรา"
"เรา? อะไรของคุณ"
"ขอโทษที่ผมต้องพูดนะ แต่ว่า..เรามี... sex กัน"
.
.
นั่นล่ะ..
ไอ้ความซวยมหาวิบัติของผมนี่ล่ะ
ผมที่เกิดมาเพื่อจะเป็นผู้ชายดีๆ รักชอบผู้หญิงอย่างนี้ ทำไมต้องมามีอะไรกับผู้ชายด้วยกันว่ะ..
ทำไม...
"คยูฮยอนๆๆ"
มือขาวของซองมินเขย่าไหล่ผมแรงๆ สองสามครั้ง ก่อนที่ผมจะสลัดตัวเองออกจากไอ้ความทรงจำบ้าๆ นั่นได้
"หืม?"
"เป็นไรของนายอ่ะ มัวแต่เหม่ออยู่ได้น่ะ เข้าไปข้างในกันสิ"
"ฉันว่า วันนี้ฉันกลับบ้านดีกว่า.. รู้สึกแย่ๆ ยังไงไม่รู้แฮะ"
"เฮ้ย ไอ้คยูฮยอนไม่เอาน่า ไปสนุกด้วยกันดิ ขาดนายไปคนนึงก็เหงาแย่ดิ่"
"แล้วทีไอ้คิบอมกับทงแฮไม่มาบ่อยๆ นี่ พวกนายไม่เหงาเลยไงวะ"
ฮยอกแจส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะออกแรงลากร่างโปร่งบางที่สูงกว่าตนเข้าไปข้างในตัวร้านเข้าสู่ที่นั่งประจำของพวกเขา
เข้ามาถึงก็หย่อนตัวนั่งลงอย่างไม่เต็มใจนัก ใบหน้าขาวๆ ก็ฉายแววเบื่อหน่ายอย่างปิดไม่มิด
ก็แหงล่ะครับ ผมไม่อยากดื่มอีกแล้วล่ะ ขยาดตัวเองแล้วล่ะ
ตลอด ชีวิต 18 ปีมานี่ พึงระลึกว่าตัวเองนั้นคอแข็งขนาดไหน ดื่มอะไรก็ไม่เมา แล้วก็ต้องมาพลาดท่าเพราะไอ้เหล้านำเข้าของไอ้คิบอมเนี่ย เสียจริงๆ
นั่งมองโน่นมองนี่ มองคนนั้นนั่งกับคนนี้ มองไปรอบๆ ร้าน อยู่ไอ้ความรู้สึกเย็นๆ ก็เกิดขึ้นที่ริมฝีปากของตน
นัยน์ตาสีดำสนิทที่มองโน่นมองนี่เบนกลับมาสนใจแก้วน้ำที่อยู่ตรงหน้า
อีฮยอกแจยิ้มบางๆ คว้ามือขาวออกมา แล้วยัดแก้วน้ำที่บรรจุน้ำสีอำพันใส่ในมือ
ผมมองแก้วน้ำในมืออย่างชั่งใจ ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมา ฮยอกแจก็แย่งผมพูดก่อนเสียนั่น
"เหล้าอ่อนๆ น่า ไม่ต้องห่วงหรอกเว้ย กินๆ ไปบ้างจะเป็นไร"
"ฉันไม่อยากกินเลยว่ะ นายเอาไปเหอะ"
"เป็นบ้าอะไรของนายว่ะ ไอ้คุณชาย หลังจากไอ้วันที่ไอ้แก้มยัดของแรงให้กินวันนั้น ไม่แตะเหล้าเลยน่ะ"
"ช่างเหอะน่า"
"เฮ้ยๆ สักแก้วเว้ย พวกฉันจะได้ออกไปเต้น เร็วๆ เลยไอ้คุณชาย"
ผมมองใบหน้าขาวที่จ้องหน้าผมอยู่ ก่อนจะยกขึ้นกระดกรวดเดียวหมดแล้วส่งแก้วกลับคืน
"พอใจแล้วใช่ไหม?"
"โอเคไม่กวนแล้ว ไปเต้นด้วยกันไหม"
"ไม่ล่ะ ขอฉันนั่งอยู่นี่ล่ะ"
"โอเคๆ ป่ะ ซองมิน รยออุคไปเต้นกัน"
ตอนนี้ผมกำลังนั่งอยู่คนเดียว นั่งมองเหล่าเพื่อนซี้ไปวาดลวยลายบนฟลอร์เต้นรำ มองๆ ไปก็สนุกไปอีกแบบ
ผม ใช้เวลานั่งอยู่คนเดียวมองโน่นมองนี่ได้ชั่วโมงกว่าๆ ก็พึงระลึกได้ว่าควรจะกลับบ้านไปให้ึคุณพ่อคุณแม่ที่รักยิ่ง อีกทั้งคุณพี่สาวที่อุตส่าห์ถ่อจากเมืองนอกมาหา ได้เห็นหน้าค่าตาสักที
คิดได้ดังนั้น สองขายาวก็ก้าวพาเจ้าของร่างตรงไปยังฟลอร์เต้นรำที่เพื่อนซี้คนเก่ง อีฮยอกแจ กำลังวาดลีลาเต้นได้ถูกใจคนหลายๆ คน
"กลับก่อนนะ มันดึกแล้วว่ะ ขี้เกียจฟังพี่บ่นว่ะ ไปนะ"
"เออๆ กลับดีๆ ล่ะ บายๆ "
หลังจากร่ำลาเพื่อนรักเสร็จก็เดินลากขาออกจากผับ พลางผิวปากไปตามจังหวะเพลงของไอพอดเครื่องโปรดที่เสียบหูฟังไว้อยู่
มารู้ตัวอีกทีก็เดินออกมาเจอพี่ชายหน้าหวานของไอ้ซี้ของผม 'พี่ฮีชอล' ถือเอากระเป๋าสีหวาน โดยไม่ลืมที่จะใส่ไว้ในถุงแล้วส่งให้ผม
(คงรู้ล่ะนะ ว่า ผมไม่ชอบถือของผู้หญิงจ๋าแบบนี้คนเดียว ขืนคนอื่นเห็นมีหวัง คงมองผมเป็นผู้ชายแบบนั้นๆ แน่)
ผมกล่าวขอบคุณพี่ชายของคิบอมแล้วพูดคุยกับพี่ชายของคิบอมได้สักพักก็ขอตัวลา
ก้ม มองนาฬิกาในมือตีบอกเวลาสามทุ่มกว่าๆ ด้วยความที่ว่าที่ๆ ผมยืนอยู่นี่อยู่ห่างจากบ้านออกไปไกลอยู่มาก ก็คร้านที่จะกลับแท็กซี่ โทรเรียกลุงคนขับรถมารับคงจะไม่เป็นไรหรอกมั้ง
ว่าแล้วก็โทรบอกให้คุณลุงมารับที่เบเกอรี่คาเฟ่ที่อยู่ห่างจากผับไปนิดหน่อย ซึ่งเป็นสถานที่ที่ผมนัดให้คุณลุงมารับบ่อยๆ
ทันที ที่ก้าวเข้าสู่ในร้าน หย่อนตัวลงนั่งได้สักพัก พนักงานก็มารับออร์เดอร์ ประจวบกับประตูบานใสถูกเปิดออกด้วยผู้มาใหม่ที่ผมคุ้นตาชอบกล
มองได้ห้าวิก็ระลึกได้แล้วว่าเป็นใคร ก็รีบสั่ง 'โกโก้ร้อน' แก้วเดียวแล้วก้มหน้าก้มตาทำเป็นมองไม่เห็น
...
แล้วก็เป็นผลเมื่อร่างสูงเดินผ่านตนตรงไปยังในโต๊ะสุดของร้านที่มีเพื่อนของเขานั่งโบกไม้โบกมือเรียกอยู่แล้ว
ลอบถอนใจเบาๆ ก่อนจะรับถ้วยแก้วทรงเก๋ที่พนักงานนำมาเสิร์ฟ มาแล้วจัดการลิ้มรสเครื่องดื่มร้อนๆ ที่อยู่ในเแก้วเข้าสู่ลำคอ
แล้วก็ต้องลอบอมยิ้มน้อยๆ กับรสขมๆ แต่หอมเฉพาะตัวของโกโก้ที่ร้านนี่
"ไง คยูฮยอน วันนี้ลมอะไรหอบเรามาที่ร้านพี่ได้เนี่ย"
"ลมคิดถึงโกโก้ร้อนๆ ที่นี่ล่ะมั้งครับพี่แจจุง"
เจ้าของร้านคนสวยอมยิ้มน้อยๆ กับคำพูดของลูกพี่ลูกน้องห่างๆ ของตน
"ว่าแต่วันนี้เพื่อนๆ ไปไหนกันหมดล่ะ"
"อ้อ ผมเบื่อๆ น่ะเลยขอตัวออกมาก่อนน่ะครับ ว่าแต่พี่แจจุงสบายดีนะครับ"
"จ้ะ สบายดี แล้วเราล่ะ ช่วงนี้ดูเครียดๆ น่ะ มีเรื่องไรเปล่า บอกพี่ชายคนนี้ได้น่ะ"
"ผมสบายดีน่า.. ว่าแต่พี่เหอะ ช่วงนี้ไม่มีใครมาขายขนมจีบบ้างเลยหรอครับ"
คนฟังมองคนพูดสายตาปรามๆ พร้อมกับส่ายหน้าน้อยๆ
"อย่ามีเลยเหอะ เบื่อจะตายไป"
"ฮ่าๆ พี่ชายผมน่ารักออกอย่างนี้ ใครๆ ก็ชอบล่ะน่า อ่ะแล้วพี่ยุนโฮล่ะ ไม่อยู่หรือครับ"
ถ้าผมตาไม่ฝาดน่ะ นัยน์ตากลมโตของพี่ชายคนสวยของผมมันกระตุกนิดๆ น่ะเวลาพูดถึงพี่ยุนโฮ
"รายนั้นคงอยู่กับแฟนล่ะมั้ง"
แล้วยังน้ำเสียงนี่อีก.. ไม่ใช่ว่าพี่ชายผมจะ...
เฮ้อ ช่างเหอะ อย่ายุ่งเรื่องส่วนตัวเขาเลย ไม่แน่ผมคงคิดมากไปเองล่ะนะ
"เมื่อวานเราร้องเพลงเพราะมากเลยนะ ฟังแล้วพี่ไม่อยากจะขยับตัวทำอะไรเลย หยุดยืนฟังเราร้องเพลงตั้งแต่เพลงแรกยันเพลงสุดท้ายเลยน่ะ"
ผมหัวเราะน้อยๆ พร้อมกับกล่าวขอบคุณสำหรับคำชมของพี่ชาย
เรานั่งคุยกันได้ไม่นาน เสียงโทรศัพท์ของพี่แจจุงก็ดังขึ้น เขาจึงขอตัวออกไปคุยโทรศัพท์ ทิ้งให้ผมนั่งลิ้มรสโกโก้จนกระทั่งหมดแก้ว
นี่ก็นานแล้วน่ะ คุณลุงปาร์คยังไม่มารับผมเสียที
ว่าแล้วก็ยกมือถือขึ้นหมายจะต่อสายหาคุณลุงดังที่ใจต้องการ
'ซีวอน' ไอ้หมอนี่อีกแล้ว..
ก็ ลุกขึ้นยืน ก้าวขาเดินหมายจะออกจากร้านหลังจากที่เช็คบิลแล้ว หากแต่คงเพราะมีอะไรบางอย่างที่เรียกให้สายตาคมๆ นั่นหันเบนมาที่...ผมอีกนั่นล่ะ
รอยยิ้มบางๆ ผลุดขึ้นที่ริมฝีปากคม พร้อมกับลักยิ้มประจำตัว
ยอมรับว่าหมอนี่หล่อน่ะ แต่ผมละเกลียดไอ้ใบหน้ายิ้มๆ ของหมอนี่จริงๆ
ริมฝีปากคมขยับขึ้นลง พอจับใจความได้ว่า
'แล้วเจอกันครับ บายๆ'
แล้วก็ตบท้ายด้วยโบกมือบ๊ายบายผมนี่ล่ะ
โอย.. เครียดครับ !
"อ้าวคยูฮยอนรู้จักเขาด้วยหรอ"
น้ำเสียงนุ่มๆ ของพี่แจจุงเรียกให้ผมสะดุ้งตัวน้อยๆ แล้วหันไปหาร่างผอมบางที่เดินมายืนข้างๆ ผมตั้งแต่เมื่อไรไม่รู้
ผมรีบส่ายหัวไปมาอย่างบ้าคลั่ง ไม่เอาๆ ไม่อยากรู้จักหมอนี่ !!
"อ้าวหรอ.. แล้วทำไมเขาโบกมือให้เราล่ะ"
พี่ชายคนสวยยังคงพูดต่อแล้วยังเอียงคอถามผมอีก
" ไม่รู้ครับ อ้ะ คุณลุงปาร์คมารับแล้วครับ ผมขอตัวก่อนนะครับ นี่ค่าโกโก้ครับ ไปนะ บายๆ ครับ แล้วเจอกันนะครับพี่แจจุง ดูแลตัวเองด้วยล่ะ"
"จ้า แล้วเจอกัน"
ต้องรีบตัดบท ! พี่แจจุงชอบสงสัยนั่นสงสัยนี่ไปเรื่อย ไม่ไหวอ่ะ ไม่เคยโกหกรายนี้ได้เลย หลอกถามนั่นถามนี่ ทำเอาเผลอหลุดปากอ่ะ แย่พอดีคร้าบบบ
เอาล่ะนะ
คราวนี้ผมคงต้องกลับบ้านแล้วล่ะ
วันนี้ผมเหนื่อยมามากแล้ว
งั้นผมขอตัวก่อนนะครับ
บ้ายบายครับ
แล้วเจอกันนะครับ
to be continued...
************************************************************
writer talk :
ช้านล่ะเซ็ง !!
แต่งเป็นชาติแล้วก็ยังน้อยอยู่ดี (ขอโทษอย่างแรงค่า > <)
ใช้เวลาในการแต่งประมาณสองวัน รวมๆ เวลาทั้งสิ้นก็ 4 - 6 ชั่วโมง (หรือมากกว่านั้น)
หวังว่ามันคงจะไม่ทำให้คุณรู้สึกแค้นเคืองใครอีกน่ะ
..
แอบสังเกตไหม?
ว่านอกจากคู่เมนหลักของเรื่องนี้แล้วยังมีอีกหลายคู่
ซึ่ง... ไว้ค่อยมาเขียนดีกว่า ^^ ทายๆ กันไปก่อน (เดาง่ายๆ อยู่แล้ว เพราะไรเตอร์เป็นคนไม่ชอบคิดอะไรซับซ้อนหรอก เล่นง่ายๆ นี่ล่ะ)
อ้ะ !
แล้วก็ที่ถามหากันอ่ะ
เอามาลงแล้วน่ะ
แต่ไม่ได้ลงรายละเอียดน่ะ เพราะไม่แต่ง nc ครับ ^^"
หวังว่าคงเข้าใจ
เพราะไรเตอร์สิ้นคิด มันอยู่ในช่วงเศร้าค่ะ
อีกอย่างไปหกล้มมาด้วยเข่าแตก ศอกแตก เละทั้งตัวเลย (เกี่ยว?)
มันเลยชักเพี้ยนๆ เพราะพวกแอลกอฮอล์ โพวีดีน ละทั้ง ^^"
แฮะๆๆ (หัวเราะแห้งๆ)
โอเคๆ เอ็นจอยค่ะ (หวังว่าคงจะเป็นเช่นนั้นน่ะ)
ปอลอ - ตอนนี้ภาษาไม่ดี เห่ย ตัวละครพูดจาแย่ โปรดให้อภัยกันน่ะ ก็นะมันดึกแล้วไง ไรเตอร์เองก็เบลอหนักน่ะ (อ้างไปเรื่อย)
ตอน หน้าจะขอไปปรับปรุงค่ะ ส่วน 'กิ้ก' นั้นจะรีบปั่นคร้าบบบบบบ~ คือมันต่อไม่ค่อยติดไง สังเกตไหมช่วงหลังๆ มันชักดูทะแม่งๆ น่ะ คาดว่าถ้าต่อไม่คิดอาจจะรีไรท์ครับ T T""
talk ยาวไปมากเลยแฮะ (ไม่มีคนคุยด้วย เลยคุยกับรีดเดอร์แทน)
Tags: fiction, sj, wonkyu4 Comments
เลยเขียนสั้น..มากกกกกกกกกกกกกก
ขอโทษคร้าบบบ
ตอนใหม่พยายามแล้วนะ
(แต่ก็สั้น)
ขอบคุณทุกเม้นท์
'กิ้ก' มะไรจะเขียนได้ T T
ปล ทำไมคยูฮยอนชอบโวยวาย? (เพราะไรเตอร์มันชอบโวยวาย)
#1 By ★-Ž-E-A彡 on 2008-09-06 16:45