[FIC] in my room : part I
posted on 18 Aug 2008 01:06 by zeazand in Fiction, SuJu, WonKyu
.
.
.
in my room
zea*
part I
เคยมีคนบอกมั้ย?
เกลียดอะไร มักจะได้ส่งนั้น
ยิ่งเกลียดมากเท่าไร... มันก็ยิ่งตามหลอกหลอน..อย่างไม่หยุดไม่หย่อน
เสียง ดนตรีท่วงทำนองหวานถูกบรรเลงโดยนักดนตรีเพียงกลุ่มเดียวของงานนี้ ซึ่งทำหน้าที่ขับกล่อมเหล่าบรรดาแขกเหรื่อในงานให้ต่างรู้สึกร่วมไปกับบท เพลงเพลงนี้ด้วย
น้ำเสียงไพเราะทุ้มนุ่มของนักร้องนำ ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ้าของงานกำลังขับกล่อมร้องบทเพลงหวานจับใจ สะกดเหล่าบรรดาผู้ฟังให้หยุดการกระทำทุกอย่าง เพื่อฟังเพลงนี้
ทันทีที่บทเพลงนี้จบลงทั้งนักร้องและนักดนตรีต่างได้รับเสียงปรบมืออย่างมากจากบรรดาแขกเหรื่อทั้งหลาย
นัก ร้องนำของวงก้มศีรษะลงขอบคุณพร้อมทั้งวาดยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะหันไปกล่าวอะไรบางอย่างกับกลุ่มนักดนตรี หรือกลุ่มเพื่อนสนิทของตน แล้วจึงก้าวลงเวทีเลี่ยงออกไปนอกงานดังที่ใจต้องการ
หากแต่มารดาสุดที่รักกลับรั้งตัวเอาไว้เสียนั่น ใบหน้าที่ถูกระบายด้วยรอยยิ้มในตอนแรกกลับถูกแทนที่ด้วยใบหน้าติดจะบึ้งตึงหน่อยๆ
"ลูกรัก จะรีบไปไหน มานี่สิ แม่จะแนะนำให้รู้ัจักกับเพื่อนของแม่"
"ครับ"
คุณนายโจกึ่งลากกึ่งจูงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไปหาเพื่อนสนิทของตน พร้อมทั้งกล่าวทักทาย ก่อนจะแนะนำลูกชาย
"นี่ลูกชายของฉันละ คยูฮยอน สวัสดีป้าเขาสิ"
"ครับ สวัสดีครับ"
เพื่อนสนิทของคุณนายโจหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะพยักหน้ายิ้มรับแล้วพูดคุยกับสองแม่ลูก
แล้วก็นานพอควรล่ะ กว่าที่ผมจะสามารถดึงตัวออกจากการสนทนาของบรรดาคุณหญิงคุณนายได้ เล่นเอาเหนื่อยแทบตาย
พอปลีกตัวออกมาได้ ผมก็รีบพุ่งตัวออกจากตัวงานหรือบริเวณสระน้ำของบ้านผมโดยทันที
คราวนี้ใครจะว่าผมเสียมารยาทหรืออะไรก็เชิญเหอะ
วันนี้ ผมทั้งต้องมากล่าวสวัสดีบรรดาคุณหญิงคุณนายเพื่อนคุณแม่ ทั้งร้องเพลง (อันนี้ผมไม่ว่า เพราะผมยินดี.. ถึงแม้จะไม่ใช่แนวของผมสักเท่าไร เพราะคุณแม่รีเควสมาหรอกน่ะ) แล้วยังต้องมาคอยปั้นยิ้มตลอดทั้งงานอีก
เหอะ ผมเบื่อครับ !
ขาเพรียวพาเจ้าของร่างเข้าสู่ตัวบ้านก่อนจะได้ก้าวขาขึ้นบันไดไป..
บางอย่างที่อุ่นๆ แนบลงปิดดวงตาของผม ทำเอาผมต้องหยุดก้าว
ไวเท่าความคิด มือเพรียวจัดการแกะมือนุ่มของคนชอบแกล้งออกเอาอย่างเบามือ
"พี่ครับ อย่าเล่นอย่างนี้ได้ไหมครับ ผมเบื่อแล้ว"
คนฟังทำปากยื่นอย่างคนถูกขัดใจ แกล้งทำสะบัดหน้าหนีผู้เป็นน้อง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเง้างอน
"ไอ้เราก็อุตส่าห์รีบกลับมาหาน้องชายที่รัก แต่พอเอาเข้าจริง เขากลับไม่เคยคิดถึงเราเลย มันน่าน้อยใจนัก"
"พี่ครับ ผมก็คิดถึงพี่หรอกน่า แต่เลิกทำตัวอย่างนี้ซักทีเหอะนะ ผมสงสารแฟนพี่"
"โจ คยูฮยอน !!!"
"เฮ้อ~ ผมขอตัวก่อนนะครับ รู้สึกเหนื่อยๆ ยังไงไม่รู้"
"ดะ..เดี๋ยวก่อนสิคยูฮยอน พี่มีเรื่องจะถามเรานะ"
ผมล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนที่จะเอ่ยถามกลับไปทั้งที่ยังหันหลังอยู่
"จะถามอะไรผมละครับ คุณพี่สาว"
"นายไปขอแม่ใช่ไหมว่าถ้าเข้ามหาลัยฯ ได้ นายจะแยกไปอยู่คอนโดฯ คนเดียว... ทำไมล่ะ?"
"อิสระ.."
นี่ล่ะคำตอบสั้นๆ ของผม..สิ่งที่ผมต้องการที่สุด
ผม ละเบื่อแล้วล่ะไอ้การที่ต้องมานอนแกร่วอยู่ในบ้านจะออกไปไหนก็ต้องให้คนขับ รถที่บ้านไปส่ง จะไปเที่ยวเองก็ไม่ได้ ต้องมีคนตามมาคอยคุมแจ (อันที่จริงผมก็เหนื่อยกับการที่ต้องมาคอยวิ่งหนีคนดูแลผมด้วยล่ะนะ เวลาจะหนีเที่ยวน่ะ)
ก็พอเข้าใจหรอกนะครับ ว่าคุณแม่นะห่วงผมมากแค่ไหน แต่ผมโตแล้วนะครับ จบ ม ปลายแล้วด้วย อีกไม่กี่เดือนก็จะต้องเข้าสู่สภาพนักศึกษา แล้วก็จะบรรลุนิติภาวะแล้ว
คุณก็คิดเหมือนผมไหมล่ะครับ?
"ไม่มีทางหรอก.. !!"
ได้ฟังแล้วก็รู้สึกฉุนๆ นิดหน่อยล่ะ ผมหันกลับมา มองใบหน้าหวานที่ติดจะบึ้งๆ ของพี่สาวคนเดียวของผม
"พี่พูดยังกับพี่เป็นแม่ผมงั้นล่ะ"
คนเป็นพี่ยักไหล่นิดๆ เปรยออกมาเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกมา
"แล้วนายจะรู้ว่าที่ไอ้ 'อิสระ' ที่นายอยากได้อยากได้นักหนาน่ะ ถ้าได้มาจริงๆ น่ะนายยังจะต้องการมันอยู่หรือเปล่า"
นัยน์ตาสีดำขลับทอดมองแผ่นหลังบอบบางไปจนสุดสายตา นึกสงสัยกับสิ่งที่ออกมาจากปากพี่สาวของตน
'อิสระ' ที่ผมอยากได้.. ทำไมผมถึงจะไม่อยากได้... แปลก ~
ทันที ที่ประตูห้องนอนปิดงับลงสนิท ขาเพรียวก้าวพาเจ้าของเดินเข้าสู่เตียงนอน ก่อนที่เจ้าของร่างเพรียวจะทิ้งตัวลงนอนแผ่ไปกับเตียงกว้าง ขยับตัวยืดแขนออก ทอดสายตามองเพดานข้างบนอย่างเลื่อนลอย ก่อนที่เปลือกตาวาวจะปิดลงช้าๆ จนในที่สุดเจ้าของร่างเพรียวนั้นหลับไป
แล้วก็ต้องสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อไอ้ความฝันเฮงซวยมันย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง
ร่างเพรียวยันตัวขึ้นนั่ง หอบหายใจถี่ แล้วยกขนเสื้อเชิร์ตสีเข้มของตนขึ้นซับเหงื่อตัวเองเบาๆ
ไอ้ฝันบ้านั่นอีกแล้ว..
ทำไมต้องฝันถึงไอ้เรื่องน่าอัปยศนั่นด้วยว่ะ
ทั้งๆ ที่ลืมๆ ไปได้แล้วแท้ๆ ให้ตายเหอะ !
ร่างเพรียวจัดการลุกขึ้นยืนก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตออกแล้วจัดการถอดเสื้อออก แล้วก้าวเข้าสู่ห้องน้ำ
"คยูฮยอน !"
"ครับ"
รอย ยิ้มพึงพอใจถูกวาดออกมาทันทีที่ก้าวเข้าสู่ตัวร้านอาหารสไตล์อิตาเลี่ยน การตกแต่งที่สวยงาม กลิ่นเครื่องเทศที่หอมชวนให้ลิ้มรส สิ่งใดไหนจะเท่าคนตรงหน้าผม
'ปาร์ค มีอา' แฟนสาวคนล่าสุดของผม
ขา เพรียวทั้งสองก้าวพาร่างเจ้าของเดินเข้าสู่โต๊ะตัวริมสุดของร้าน ก่อนที่เจ้าตัวจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ แล้วยื่นมือไปบีบมือเล็กที่วางบนโต๊ะอยู่แล้วเบาๆ
"มารอนานหรือยังครับ?"
"ไม่นานหรอกค่ะ"
ริมฝีปากสีหวานตอบคำถามแล้วก็วาดยิ้มน่ารักส่งให้ผม เห็นแล้ว~.. รู้สึกดีจริงๆ
ก็นะ.. แฟนผมน่ารักนี่ครับ !~
"คยูฮยอน มีอาอยากดูหนัง~"
ผมยิ้มจนตาปิดกับท่าทีน่ารักๆ อ้อนๆ ของแฟนของผม ก็งี้ล่ะ แฟนผมน่ารัก~
"ครับ จะดูเรื่องอะไรดีล่ะ"
"ดูเรื่อง.... อ๊ะ ! ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ"
หญิงสาวรีบกล่าวขอโทษขอโพยชายหนุ่มที่ตนเดินไปชนเองยกใหญ่
หากแต่.. ชายหนุ่มที่ถูกหญิงสาวชนหาได้สนใจไม่
คงเพราะ.. เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดให้สายตาสองคู่ได้มาสบกัน
รอยยิ้มบางๆ ที่ผลุดขึ้นบนริมฝีปากคมของเขาคนนั้น...
ผมมองคนตรงหน้าตาค้าง
ให้ตายเหอะ ! เกาหลีมีห้างกี่ห้างวะ ทำไมต้องมาเจอกันได้อีกวะเนี่ย !!
"สวัสดีครับ คยูฮยอน"
น้ำเสียงทุ้มนุ่มส่งผ่านออกมากระทบโสตประสาทของผม หากแต่ไม่ได้สำคัญเท่า..ไอ้ที่ออกมาจากในคำต่อไป.. หากแต่ไม่มีเสียง... 'ที่รัก'
"คยูฮยอนๆๆๆ คนรู้จักหรอ"
"เอ่อ.."
ผมไม่ทันได้ตอบอะไร ก็ถูกชายตรงหน้าแย่งตอบเสียแล้ว
"ครับ รู้จักกันดีซะด้วย"
"อ๋ออ~ "
มีอาลากเสียงใส ก่อนจะได้พูดอะไร ก็มีเสียงอีกเสียงดังขึ้น
"เฮ้ย ไอ้คุณซีวอน มึงจะไปดูหนังไหมครับ? หนังจะฉายแล้วเว้ย"
"เออๆ มึงไปก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไป"
ซีวอนหันไปตอบเพื่อน ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาใกล้ตัวผม แล้วพูดเสียงเบาพอให้ได้ยินสองคน
"นี่ภรรยาผม แอบไปมีคนอื่นแล้วหรอครับ ผมเสียใจนะ... ฮ่าๆ ไปนะ แล้วเจอกันครับ.."
"ฮึ่ย ! "
ผมยืนนิ่ง กัดฟันกรอด มองแผ่นหลังกว้างนั่นจนหายเข้าไปในตัวโรงหนัง
ประสาทเสียจริงๆ มาเที่ยวกับแฟนสุดน่ารักของผมทั้งที ทำไมต้องมาเจอไอ้หมอนี่ด้วยว่ะ
เสียอารมณ์ !! ใครเป็นภรรยาแกวะ !
"คยูฮยอนๆๆๆ นี่ได้ยินมีอาไหม?"
"อ่ะ ครับ ได้ยินครับ ป่ะ ไปซื้อตั๋วเถอะ"
"ค่ะ"
ว่าแล้วมือนุ่มก็มากอบกุมดึงมือของผมให้ตามเข้าไป
เฮ้อ~
ค่อยยังชั่วหน่อยน่า.. อย่างน้อยแฟนผมก็ช่วยให้ผมรู้สึกขึ้นได้บ้างเหอะ
ก็บอกแล้ว.. แฟนผมน่ารัก~
เอาล่ะ ไปดูหนังดีกว่า..
แล้วคุณล่ะไปดูด้วยกันไหมครับ?!
.
.
.
.
.
ผมว่าอย่าดีกว่านะ !
เดี๋ยวผมอดสวีทกับแฟนของผมพอดี
to be continued...
+++++++++++++++++++++++++++++++++
สวัสดีกันยามดึก ตีหนึ่งโดนประมาณ
นั่งเทียนเขียนจนจบตอน = ='' เป็นตอนที่ไร้สาระพอควร
แล้วอีกอย่าง เขียนเน่ามากกกกกกก
สภาพไรต์เตอร์ก็อย่างที่อิโมชั่นนั่นอ่ะ 'หมีแพนด้า'
เขียนจบตอนนี้ไม่รู้ว่า.. รีดเดอร์จะเกิดความรู้สึก เอิ่ม... หมั่นไส้ รึเปล่านะ
(เขียนเองรู้สึกเอง)
ไว้เจอกันตอนหน้า
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ T___________T~
ขอโทษที่เลวไม่เคยเม้นท์ให้ใครเล้ยยยย ติดหนี้เยอะ
ปล ไรต์เตอร์ไม่เคยพูดคำหยาบเท่าไร ไม่สามารถให้ตัวละครพูดหยาบๆ ให้สมบทสมบาทได้ ขออภัยล่วงหน้า
ปล2 ตอนต่อไปมันจะดีกว่านี้ (หวังว่า) เพราะคงไม่มี... (?) อีกแล้ว
zea*
part I
เคยมีคนบอกมั้ย?
เกลียดอะไร มักจะได้ส่งนั้น
ยิ่งเกลียดมากเท่าไร... มันก็ยิ่งตามหลอกหลอน..อย่างไม่หยุดไม่หย่อน
เสียง ดนตรีท่วงทำนองหวานถูกบรรเลงโดยนักดนตรีเพียงกลุ่มเดียวของงานนี้ ซึ่งทำหน้าที่ขับกล่อมเหล่าบรรดาแขกเหรื่อในงานให้ต่างรู้สึกร่วมไปกับบท เพลงเพลงนี้ด้วย
น้ำเสียงไพเราะทุ้มนุ่มของนักร้องนำ ซึ่งเป็นหนึ่งในเจ้าของงานกำลังขับกล่อมร้องบทเพลงหวานจับใจ สะกดเหล่าบรรดาผู้ฟังให้หยุดการกระทำทุกอย่าง เพื่อฟังเพลงนี้
ทันทีที่บทเพลงนี้จบลงทั้งนักร้องและนักดนตรีต่างได้รับเสียงปรบมืออย่างมากจากบรรดาแขกเหรื่อทั้งหลาย
นัก ร้องนำของวงก้มศีรษะลงขอบคุณพร้อมทั้งวาดยิ้มพึงพอใจ ก่อนจะหันไปกล่าวอะไรบางอย่างกับกลุ่มนักดนตรี หรือกลุ่มเพื่อนสนิทของตน แล้วจึงก้าวลงเวทีเลี่ยงออกไปนอกงานดังที่ใจต้องการ
หากแต่มารดาสุดที่รักกลับรั้งตัวเอาไว้เสียนั่น ใบหน้าที่ถูกระบายด้วยรอยยิ้มในตอนแรกกลับถูกแทนที่ด้วยใบหน้าติดจะบึ้งตึงหน่อยๆ
"ลูกรัก จะรีบไปไหน มานี่สิ แม่จะแนะนำให้รู้ัจักกับเพื่อนของแม่"
"ครับ"
คุณนายโจกึ่งลากกึ่งจูงลูกชายหัวแก้วหัวแหวนไปหาเพื่อนสนิทของตน พร้อมทั้งกล่าวทักทาย ก่อนจะแนะนำลูกชาย
"นี่ลูกชายของฉันละ คยูฮยอน สวัสดีป้าเขาสิ"
"ครับ สวัสดีครับ"
เพื่อนสนิทของคุณนายโจหัวเราะน้อยๆ ก่อนจะพยักหน้ายิ้มรับแล้วพูดคุยกับสองแม่ลูก
แล้วก็นานพอควรล่ะ กว่าที่ผมจะสามารถดึงตัวออกจากการสนทนาของบรรดาคุณหญิงคุณนายได้ เล่นเอาเหนื่อยแทบตาย
พอปลีกตัวออกมาได้ ผมก็รีบพุ่งตัวออกจากตัวงานหรือบริเวณสระน้ำของบ้านผมโดยทันที
คราวนี้ใครจะว่าผมเสียมารยาทหรืออะไรก็เชิญเหอะ
วันนี้ ผมทั้งต้องมากล่าวสวัสดีบรรดาคุณหญิงคุณนายเพื่อนคุณแม่ ทั้งร้องเพลง (อันนี้ผมไม่ว่า เพราะผมยินดี.. ถึงแม้จะไม่ใช่แนวของผมสักเท่าไร เพราะคุณแม่รีเควสมาหรอกน่ะ) แล้วยังต้องมาคอยปั้นยิ้มตลอดทั้งงานอีก
เหอะ ผมเบื่อครับ !
ขาเพรียวพาเจ้าของร่างเข้าสู่ตัวบ้านก่อนจะได้ก้าวขาขึ้นบันไดไป..
บางอย่างที่อุ่นๆ แนบลงปิดดวงตาของผม ทำเอาผมต้องหยุดก้าว
ไวเท่าความคิด มือเพรียวจัดการแกะมือนุ่มของคนชอบแกล้งออกเอาอย่างเบามือ
"พี่ครับ อย่าเล่นอย่างนี้ได้ไหมครับ ผมเบื่อแล้ว"
คนฟังทำปากยื่นอย่างคนถูกขัดใจ แกล้งทำสะบัดหน้าหนีผู้เป็นน้อง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงเง้างอน
"ไอ้เราก็อุตส่าห์รีบกลับมาหาน้องชายที่รัก แต่พอเอาเข้าจริง เขากลับไม่เคยคิดถึงเราเลย มันน่าน้อยใจนัก"
"พี่ครับ ผมก็คิดถึงพี่หรอกน่า แต่เลิกทำตัวอย่างนี้ซักทีเหอะนะ ผมสงสารแฟนพี่"
"โจ คยูฮยอน !!!"
"เฮ้อ~ ผมขอตัวก่อนนะครับ รู้สึกเหนื่อยๆ ยังไงไม่รู้"
"ดะ..เดี๋ยวก่อนสิคยูฮยอน พี่มีเรื่องจะถามเรานะ"
ผมล้วงมือข้างหนึ่งเข้าไปในกระเป๋ากางเกงก่อนที่จะเอ่ยถามกลับไปทั้งที่ยังหันหลังอยู่
"จะถามอะไรผมละครับ คุณพี่สาว"
"นายไปขอแม่ใช่ไหมว่าถ้าเข้ามหาลัยฯ ได้ นายจะแยกไปอยู่คอนโดฯ คนเดียว... ทำไมล่ะ?"
"อิสระ.."
นี่ล่ะคำตอบสั้นๆ ของผม..สิ่งที่ผมต้องการที่สุด
ผม ละเบื่อแล้วล่ะไอ้การที่ต้องมานอนแกร่วอยู่ในบ้านจะออกไปไหนก็ต้องให้คนขับ รถที่บ้านไปส่ง จะไปเที่ยวเองก็ไม่ได้ ต้องมีคนตามมาคอยคุมแจ (อันที่จริงผมก็เหนื่อยกับการที่ต้องมาคอยวิ่งหนีคนดูแลผมด้วยล่ะนะ เวลาจะหนีเที่ยวน่ะ)
ก็พอเข้าใจหรอกนะครับ ว่าคุณแม่นะห่วงผมมากแค่ไหน แต่ผมโตแล้วนะครับ จบ ม ปลายแล้วด้วย อีกไม่กี่เดือนก็จะต้องเข้าสู่สภาพนักศึกษา แล้วก็จะบรรลุนิติภาวะแล้ว
คุณก็คิดเหมือนผมไหมล่ะครับ?
"ไม่มีทางหรอก.. !!"
ได้ฟังแล้วก็รู้สึกฉุนๆ นิดหน่อยล่ะ ผมหันกลับมา มองใบหน้าหวานที่ติดจะบึ้งๆ ของพี่สาวคนเดียวของผม
"พี่พูดยังกับพี่เป็นแม่ผมงั้นล่ะ"
คนเป็นพี่ยักไหล่นิดๆ เปรยออกมาเบาๆ ก่อนจะหันหลังเดินออกมา
"แล้วนายจะรู้ว่าที่ไอ้ 'อิสระ' ที่นายอยากได้อยากได้นักหนาน่ะ ถ้าได้มาจริงๆ น่ะนายยังจะต้องการมันอยู่หรือเปล่า"
นัยน์ตาสีดำขลับทอดมองแผ่นหลังบอบบางไปจนสุดสายตา นึกสงสัยกับสิ่งที่ออกมาจากปากพี่สาวของตน
'อิสระ' ที่ผมอยากได้.. ทำไมผมถึงจะไม่อยากได้... แปลก ~
ทันที ที่ประตูห้องนอนปิดงับลงสนิท ขาเพรียวก้าวพาเจ้าของเดินเข้าสู่เตียงนอน ก่อนที่เจ้าของร่างเพรียวจะทิ้งตัวลงนอนแผ่ไปกับเตียงกว้าง ขยับตัวยืดแขนออก ทอดสายตามองเพดานข้างบนอย่างเลื่อนลอย ก่อนที่เปลือกตาวาวจะปิดลงช้าๆ จนในที่สุดเจ้าของร่างเพรียวนั้นหลับไป
แล้วก็ต้องสะดุ้งตัวตื่นขึ้นมาอีกครั้ง เมื่อไอ้ความฝันเฮงซวยมันย้อนกลับเข้ามาอีกครั้ง
ร่างเพรียวยันตัวขึ้นนั่ง หอบหายใจถี่ แล้วยกขนเสื้อเชิร์ตสีเข้มของตนขึ้นซับเหงื่อตัวเองเบาๆ
ไอ้ฝันบ้านั่นอีกแล้ว..
ทำไมต้องฝันถึงไอ้เรื่องน่าอัปยศนั่นด้วยว่ะ
ทั้งๆ ที่ลืมๆ ไปได้แล้วแท้ๆ ให้ตายเหอะ !
ร่างเพรียวจัดการลุกขึ้นยืนก่อนจะปลดกระดุมเสื้อเชิร์ตออกแล้วจัดการถอดเสื้อออก แล้วก้าวเข้าสู่ห้องน้ำ
"คยูฮยอน !"
"ครับ"
รอย ยิ้มพึงพอใจถูกวาดออกมาทันทีที่ก้าวเข้าสู่ตัวร้านอาหารสไตล์อิตาเลี่ยน การตกแต่งที่สวยงาม กลิ่นเครื่องเทศที่หอมชวนให้ลิ้มรส สิ่งใดไหนจะเท่าคนตรงหน้าผม
'ปาร์ค มีอา' แฟนสาวคนล่าสุดของผม
ขา เพรียวทั้งสองก้าวพาร่างเจ้าของเดินเข้าสู่โต๊ะตัวริมสุดของร้าน ก่อนที่เจ้าตัวจะทิ้งตัวลงนั่งบนเก้าอี้ แล้วยื่นมือไปบีบมือเล็กที่วางบนโต๊ะอยู่แล้วเบาๆ
"มารอนานหรือยังครับ?"
"ไม่นานหรอกค่ะ"
ริมฝีปากสีหวานตอบคำถามแล้วก็วาดยิ้มน่ารักส่งให้ผม เห็นแล้ว~.. รู้สึกดีจริงๆ
ก็นะ.. แฟนผมน่ารักนี่ครับ !~
"คยูฮยอน มีอาอยากดูหนัง~"
ผมยิ้มจนตาปิดกับท่าทีน่ารักๆ อ้อนๆ ของแฟนของผม ก็งี้ล่ะ แฟนผมน่ารัก~
"ครับ จะดูเรื่องอะไรดีล่ะ"
"ดูเรื่อง.... อ๊ะ ! ขอโทษค่ะ ขอโทษนะคะ"
หญิงสาวรีบกล่าวขอโทษขอโพยชายหนุ่มที่ตนเดินไปชนเองยกใหญ่
หากแต่.. ชายหนุ่มที่ถูกหญิงสาวชนหาได้สนใจไม่
คงเพราะ.. เหมือนมีอะไรบางอย่างที่ดึงดูดให้สายตาสองคู่ได้มาสบกัน
รอยยิ้มบางๆ ที่ผลุดขึ้นบนริมฝีปากคมของเขาคนนั้น...
ผมมองคนตรงหน้าตาค้าง
ให้ตายเหอะ ! เกาหลีมีห้างกี่ห้างวะ ทำไมต้องมาเจอกันได้อีกวะเนี่ย !!
"สวัสดีครับ คยูฮยอน"
น้ำเสียงทุ้มนุ่มส่งผ่านออกมากระทบโสตประสาทของผม หากแต่ไม่ได้สำคัญเท่า..ไอ้ที่ออกมาจากในคำต่อไป.. หากแต่ไม่มีเสียง... 'ที่รัก'
"คยูฮยอนๆๆๆ คนรู้จักหรอ"
"เอ่อ.."
ผมไม่ทันได้ตอบอะไร ก็ถูกชายตรงหน้าแย่งตอบเสียแล้ว
"ครับ รู้จักกันดีซะด้วย"
"อ๋ออ~ "
มีอาลากเสียงใส ก่อนจะได้พูดอะไร ก็มีเสียงอีกเสียงดังขึ้น
"เฮ้ย ไอ้คุณซีวอน มึงจะไปดูหนังไหมครับ? หนังจะฉายแล้วเว้ย"
"เออๆ มึงไปก่อนเลย เดี๋ยวกูตามไป"
ซีวอนหันไปตอบเพื่อน ก่อนจะก้าวเดินเข้ามาใกล้ตัวผม แล้วพูดเสียงเบาพอให้ได้ยินสองคน
"นี่ภรรยาผม แอบไปมีคนอื่นแล้วหรอครับ ผมเสียใจนะ... ฮ่าๆ ไปนะ แล้วเจอกันครับ.."
"ฮึ่ย ! "
ผมยืนนิ่ง กัดฟันกรอด มองแผ่นหลังกว้างนั่นจนหายเข้าไปในตัวโรงหนัง
ประสาทเสียจริงๆ มาเที่ยวกับแฟนสุดน่ารักของผมทั้งที ทำไมต้องมาเจอไอ้หมอนี่ด้วยว่ะ
เสียอารมณ์ !! ใครเป็นภรรยาแกวะ !
"คยูฮยอนๆๆๆ นี่ได้ยินมีอาไหม?"
"อ่ะ ครับ ได้ยินครับ ป่ะ ไปซื้อตั๋วเถอะ"
"ค่ะ"
ว่าแล้วมือนุ่มก็มากอบกุมดึงมือของผมให้ตามเข้าไป
เฮ้อ~
ค่อยยังชั่วหน่อยน่า.. อย่างน้อยแฟนผมก็ช่วยให้ผมรู้สึกขึ้นได้บ้างเหอะ
ก็บอกแล้ว.. แฟนผมน่ารัก~
เอาล่ะ ไปดูหนังดีกว่า..
แล้วคุณล่ะไปดูด้วยกันไหมครับ?!
.
.
.
.
.
ผมว่าอย่าดีกว่านะ !
เดี๋ยวผมอดสวีทกับแฟนของผมพอดี
to be continued...
+++++++++++++++++++++++++++++++++
สวัสดีกันยามดึก ตีหนึ่งโดนประมาณ
นั่งเทียนเขียนจนจบตอน = ='' เป็นตอนที่ไร้สาระพอควร
แล้วอีกอย่าง เขียนเน่ามากกกกกกก
สภาพไรต์เตอร์ก็อย่างที่อิโมชั่นนั่นอ่ะ 'หมีแพนด้า'
เขียนจบตอนนี้ไม่รู้ว่า.. รีดเดอร์จะเกิดความรู้สึก เอิ่ม... หมั่นไส้ รึเปล่านะ
(เขียนเองรู้สึกเอง)
ไว้เจอกันตอนหน้า
ขอบคุณสำหรับคอมเม้นท์นะคะ T___________T~
ขอโทษที่เลวไม่เคยเม้นท์ให้ใครเล้ยยยย ติดหนี้เยอะ
ปล ไรต์เตอร์ไม่เคยพูดคำหยาบเท่าไร ไม่สามารถให้ตัวละครพูดหยาบๆ ให้สมบทสมบาทได้ ขออภัยล่วงหน้า
ปล2 ตอนต่อไปมันจะดีกว่านี้ (หวังว่า) เพราะคงไม่มี... (?) อีกแล้ว
ปล3 อยากเขียนฮันด๊องๆๆๆๆๆๆๆๆๆๆ อ๊างงงงงงง คิดถึง~ (โม้สิ แกยังไม่ทันเขียนไรเลยนะ)
Tags: fiction, sj, wonkyu4 Comments
thx 4 all comments ka~
see ya~
#1 By ★-Ž-E-A彡 on 2008-08-18 01:12