[ ZeA✖ ] :: only u,,..only m'....always together

in my room

zea*

intro part





หากวันนั้นผมไม่ไปที่นั่น...ก็คงดีสินะ..

ผมจะได้ไม่ต้องมาทนเจอหน้านาย..อย่างนี้... ทุกวัน...












เปลือกตาบางกระพริบถี่ๆ ยามต้องแสงแดดที่สอดส่องผ่านผ้าม่านสีอ่อนเข้ามาภายในตัวห้อง เจ้าของเปลืองตาบางขยับกายเล็กน้อย ก่อนจะปิดเปลือกตาลงอย่างคร้านเกียจ

ทั้งที่ยังคงปิดตา หากแต่ฝ่ามือบางยังคงควานหาหมอนข้างใบโปรดมากอดไว้ดังเช่นทุกครั้งไป หากแต่คราวนี้กลับแตะสัมผัสโดนอะไรบางอย่าง 'แปลก' จนเจ้าตัวถึงกับต้องยอมเปิดเปลือกตาขึ้นเพ่งมอง

แล้วคราวนี้ถึงได้ตกใจ ! ตื่นเต็มตา !!

"อ๊ะ" รีบตะครุบเอามือปิดปากตัวเองแทบไม่ทัน เมื่อสิ่งที่อยู่ตรงหน้า หรือจะทุกสิ่งทุกอย่าง ทั้งตัวห้อง ผ้าปูที่นอน เตียง อีกทั้งเฟอร์นิเจอร์หาใช่สิ่งที่อยู่ในห้องของตนไม่ !!

แล้วยิ่งแปลกใจจนอดที่จะไม่ส่งเสียงตกใจได้นั้น ก็คงจะเป็น..

ชายแปลกหน้าที่นอนท่อนบนเปลือยเปล่าข้างกายตนนั่นแหละ !!

นี่เมื่อคืนหนักมากไปขนาดมาโผล่ในห้องคนอื่นได้ขนาดนี้เลยหรอ โอยยย บ้าชะมัดเลย !

ตั้งสติเซ่~ ตั้งสติหน่อย

ตอนนี้อย่ามัวแต่ อึ้ง ! สิ ตอนนี้อย่างเดียวที่ต้องรีบทำคือ หนี !!

จัดการเลิกผ้าห่มที่คลุมร่างตนเองแล้วก็ต้องตกใจ ! อีกรอบ เมื่อพบว่าร่างกายของตนก็เปลือยเปล่า..

แย่เสียยิ่งกว่า ชายแปลกหน้าที่เปลือยแค่ท่อนบนอีก

ให้ตาย !! ทำไงดี ทำไงดี ??

รีบกวาดสายตามองหาเสื้อผ้าของตนไปทั่วห้อง กลับพบแต่ความว่างเปล่า

ใช่สิ ! ยังมีตู้เสื้อผ้าอยู่แท้ๆ ถึงจะไม่ใช่ของตน แต่ก็ขอเหอะนะ

จัดการหยิบผ้าห่มมาพันตัวหลวมๆ ก่อนจะยันตัวลุกขึ้นจากเตียงให้เบาที่สุดแล้วก็ลงไปนั่งกับที่อีกครั้ง

โอย ปวดหัวชะมัด สงสัยเพราะไอ้เจ้าแสบส่งแก้วนั้นให้แน่เลย~ ถึงได้มีสภาพอย่างนี้..

ตัดสินใจค่อยๆ ลุกใหม่อีกรอบ แล้วก็เป็นผลสำเร็จ จากนั้นค่อยๆ ก้าวเท้าตรงไปยังตู้เสื้อผ้าของชายแปลกหน้าคนนั้น ด้วยสภาพโงนเงนเต็มที

คอยดูนะ ถ้ากลับมาสู่สภาพปกติเมื่อไร ไอ้พวกเพื่อนบ้าพวกนั้นต้องตาย !!

มือบางจัดการเปิดตู้เสื้อผ้าด้วยความระมัดระวังไม่ให้เกิดเสียง และให้เงียบที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะฉวยค้นเสื้อผ้าที่อยู่ภายในอย่างเร่งด่วน หยิบเสื้อยืดสีเขียวอ่อนตัวเดียวที่อยู่ข้างใน กับเสื้อผ้าอีกไม่กี่ชิ้นออกมาแล้วจัดการใส่อย่างเร่งด่วน

ไม่ทันจะได้สวมเสื้อก็หันไปเห็นว่าชายคนที่ตนคิดว่ายังหลับอยู่นั้น นั่งมองตนอยู่บนเตียงก่อนแล้ว

เวรแล้ว !!!

หากปากร้องในใจไปก็เปล่าประโยชน์ เมื่อเขาตื่นแล้ว แล้วก็กำลังเดินมาทางนี้แล้ว !

ก้าวเท้าถอยหลังไปได้ก้าวเดียวเขาก็เดินมาประชิดตัวเสียแล้ว

หนำซ้ำ ! ตัวเองยังเสียหลักจากการก้าวถอยหลังล้มลงกับพื้น.. ไม่เป็นท่าเลย ~

สัญญาณบางอย่างในตัวกำลังเตือนให้รู้ว่าอันตรายกำลังเข้ามา !

ทันทีที่ร่างสูงก้าวเข้ามาถึงตัว มือใหญ่จัดการแตะเบาๆ ลงที่ใหล่บาง เอ่ยถามด้วยน้ำเสียงติดจะแหบไปหน่อยของคนเพิ่งตื่น

"ยังปวดหัวอยู่ไหม? ไปนอนต่อก็ได้นะ"

คิ้วเรียวกระตุกวูบ หากแต่ยังคงนิ่งไม่ตอบ

"เฮ้อ~ ถามก็ไม่ตอบ นี่เราพูดได้หรือเปล่าเนี่ย"

ชายตรงหน้าถอนหายใจออกมาเบาๆ พร้อมกับบ่นคนเดียวได้สักพัก ก่อนจะเอ่ยถามอีกครั้ง

หากแต่ก็ยังได้รับ.. ความเงียบตอบกลับมาเช่นเคย

ร่างโปร่งบางก้มหน้าลง อีกทั้งยังไม่ยอมตอบคำถามใดๆ เห็นแล้วอดไม่ได้ที่ชายตรงหน้าจะยกมือขึ้นแตะแผ่วเบาลงที่หน้าผากใส ทำเอาคนถูกแตะสะดุ้งตัวใหญ่

พอได้ยินเสียงหัวเราะเบาๆ ดวงตากลมสีดำขลับกลับตวัดขึ้นมองคนตรงหน้าอย่างลืมตัว

ยิ่งมองใกล้ๆ อย่างนี้ ก็เพิ่งสังเกตว่าชายตรงหน้าคนนี้มีใบหน้าหล่อเหลาเพียงใด ดวงตาคม คิ้วเข้มๆ จมูกโด่ง ริมฝีปากหยักแย้มยิ้ม อีกทั้งยังประดับไปด้วยลักยิ้มสองข้าง

คงเพราะว่าจ้องใบหน้าคมตรงหน้านานไป ถึงได้ถูกคนตรงหน้าถือวิสาสะพยายามช่วยจะสวมเสื้อให้ พอรู้ตัว มือบางก็รีบปัดป้องมือใหญ่ที่พยายามจะช่วยสวมเสื้อให้ ก่อนจะฉวยคว้าหยิบเสื้อจากมือหนามาใส่อย่างรีบร้อน

"เสื้อผ้าของคุณ ผมเอาไปซักให้นะ ไม่ต้องห่วงว่าผมเอาไปทิ้งที่ไหน"

ใบหน้าขาวเหลือบขึ้นมองใบหน้าคมเล็กน้อยก่อนจะก้มลงเช่นเดิม

"เฮ้~ คุณ พูดได้ไหมครับ? ผมหวังว่าคนที่ผมคุยด้วยอยู่นี่นานสองนานจะไม่ใช่คนใบ้นะครับ"

น้ำเสียงทุ้มๆ ตรงหน้าเอ่ยด้วยน้ำเสียงกวนๆ ทำเอาคนฟังเริ่มจะฉุน จึงได้เอ่ยตอบกลับไป

"ก็ใช่นะสิ ผมไม่ใช่คนใบ้"

"ครับ ผมเชื่อแล้ว"

เจ้าของเสียงทุ้มเอ่ยยิ้มๆ ก่อนจะลุกขึ้นยืน พร้อมทั้งยังยื่นมือส่งให้คนที่ยังอยู่ที่พื้น หากแต่กลับได้รับการตอบรับเป็นการปัดมือทิ้ง แล้วเจ้าตัวลุกขึ้นยืนเอง..อย่างทุลักทุเล

"ที่นี่ที่ไหน"

"คอนโดใกล้ๆ มหาลัย kkk ครับ ว่าแต่คุณหิวอะไรไหม กินอะไรก่อนไหม ผมมี..."

"ผมจะกลับบ้าน"

"ว้า~ ไม่เอาน่า อย่าเพิ่งกลับเลย ผมว่าคุณกลับไปตอนนี้ พ่อแม่คุณคงตกใจแย่ที่คุณกลับบ้านสภาพยังงี้"

"ยังไง?"

ชายตรงหน้าเค่นยิ้ม ก่อนจะตอบ

"น้ำท่ายังไม่ทันได้อาบ แถมยังกลิ่นเหล้าหึ่งออกอย่างนี้ พ่อแม่คุณไม่ว่าหรอไง?"

ได้แต่กัดปากตัวเอง.. ก็จริงอย่างที่เขาบอก แต่เรื่องอะไรที่จะต้องมาอยู่ในห้องของใครไม่รู้จักด้วย

แล้วอีกอย่างเมื่อคืนเขาทำอะไรเราไปหรือเปล่า เราก็ไม่รู้เลย

ถึงจะเป็นผู้ชายด้วยกันก็เหอะนะ แต่ไอ้การจะมานอนด้วยกันยังงี้.....

"คุณ คุณ.. เฮ้ๆ ไปนอนพักก่อนไหม?"

"ไม่เป็นไร ว่าแต่เมื่อคืน...."

"ว่าแต่คุณช่วยแนะนำตัวก่อนได้ไหมครับ?"

"นายชื่ออะไรล่ะ"

"ก็ได้ครับ.. ผมชเว ซีวอน ตาคุณแล้วนะ ชื่ออะไรครับ"

"คยูฮยอน.. ทีนี้คุณจะบอกผมได้หรือยังว่าเมื่อคืน..."

.

.

.

.


the story has just begin~

zee ya

let's me in next chapter~ ^^





PS handong project is in writin' plzz wait ~ haha thx for comment~ love ya~~~