[FIC] กิ้ก Part VI
posted on 11 Apr 2008 12:43 by zeazand in Fix, SuJu
- จิ้ม F5 โด้ยยยย -
.
.
Title :: กิ้ก
Couple :: Hangeng x Donghae & Kibum x Kyuhyun
Writer :: ZeA*
Rate :: General
Note :: บอมคยูทั้งตอนอ่าแหละ.. พยายามเขียนอย่างแรง..แต่ก็ได้แค่นี้.. TT^TT~
Part :: 6
คิบอมไม่ได้โกหกทงเฮทุกคำหรอก.. คิบอมพูดโกหกไปแค่ครึ่งคำเอง..
หลังจากที่คิมคิบอมสอบเสร็จเรียบร้อย.. ก็ถูกเพื่อนในกลุ่มเรียกตัวไปทำโปรเจคตัวเบ้งที่เหลืออยู่ไม่ถึง 25%
คยูฮยอนเองก็อยู่กลุ่มเดียวกับคิบอมจึงไม่แปลกที่จะเห็นคนทั้งคู่ทำงานร่วมกันเสมอๆ อย่างเช่นวันนี้.. คิมคิบอมต้องนั่งทำงานโปรเจคตัวใหญ่ตัวสุดท้ายที่จะส่งสำหรับวิชานี้ร่วมกับเพื่อนๆ ในกลุ่มอีก 3 - 4 คนรวมทั้งคยูฮยอนด้วย..
กว่าโปรเจคที่เหลือจะเสร็จสมบูรณ์..เวลาก็ล่วงเลยเข้าไปบ่ายแก่ๆ แล้ว เพื่อนในกลุ่มของคิบอมจึงพากันไปหาไรกินที่ร้านอาหารร้านหนึ่งในห้างสรรพสินค้าแถวๆ มหาลัยเป็นการเลี้ยงฉลองที่ทำโปรเจคตัวเบ้งเสร็จ
หลังจากทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว.. เพื่อนคนอื่นๆ ต่างพากันไปร้องคาราโอเกะกัน หากแต่คิบอมและคยูฮยอนขอแยกตัวไปหาอย่างอื่นทำ..
"คิบอม.. ไปร้านขายเครื่องดนตรีชั้นสองกัน.."
"ครับ.." มือใหญ่กระชับมือนิ่มไว้ มือทั้งสองเกาะกุมกันไม่ปล่อย.. คงเพราะว่าวันนี้ลูกค้าของห้างนี้เยอะอีกแล้ว.. คิมคิบอมจึงไม่อยากให้คลาดกันอีกครั้ง (?)
ประตูกระจกใสถูกเปิดออกด้วยมือใหญ่ๆ ของคิบอม แล้วตามเข้ามาด้วยคยูฮยอนที่เดินกุมมือกัน.. ทันทีที่เข้ามาภายในร้าน มือบางก็ปล่อยมือออกจากมือใหญ่ก้าวเท้าฉิวๆ ตรงไปยังซุ้มเครื่องดนตรีสายอย่างกีตาร์ตัวใหม่เอี่ยมที่ร้านเพิ่งนำมาตั้งโชว์..
คยูฮยอนจ้องมองกีตาร์ตัวสวยที่ทำด้วยไม้สีขาวสะอาดขัดมันเงางามตัวเครื่องถูกแต่งแต้มด้วยลวดลายที่ดูสวยประหลาดตาสำหรับคิมคิบอม.. หากแต่ก็อดยิ้มกับใบหน้าหวานๆ ยามที่ยิ้มเมื่อเจอของถูกใจไม่ได้..
"ชอบเหรอครับ" คยูฮยอนพยักหน้ายกใหญ่จนคิบอมหลุดหัวเราะออกมา.. คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดๆ ก่อนจะหันมามองใบหน้าคมๆ ของคิบอม..
"อย่ามาหัวเราะได้ไหม คิบอม"
"ไม่หัวเราะแล้วครับ.. คยูฮยอน..อยากได้ไหมล่ะ.." คิ้วเรียวข้างหนึ่งถูกยกขึ้นอย่างแปลกใจ นัยน์ตาคมหวานทอดมองคนพูดก่อนจะเบนกลับไปยังกีตาร์ตัวสวยที่วางตั้งโชว์อยู่ตรงหน้า.. ไล่ไปยังป้ายราคาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างๆ กัน แล้วถอดถอนลมหายใจอย่างเสียดายนิดหน่อย..
"อยากสิ.. แต่คงไม่ล่ะ.. มันแพงจะตาย.. นายไม่เห็นหรอ.."
"ผมซื้อให้เอาไหม?" คยูฮยอนมองตาคมๆ ของคนตรงหน้านิ่ง.. ก่อนที่ใบหน้าหวานๆ ของคยูฮยอนจะเปลี่ยนเป็นบูดบึ้ง..
"ไม่ต้องเลย.. คิบอม.. เอาไว้เดี๋ยวฉันค่อยเก็บเงินซื้อเองดีกว่า.." ได้ฟังแล้วคิบอมคลี่ยิ้มจนตาแทบจะปิด..
"ไม่เป็นไรครับ.. ผมอยากซื้อให้.." คยูฮยอนนิ่วหน้ามองคิบอมด้วยสายตาตำหนิ
"บอกแล้วว่าไม่ต้องไง.. ถ้านายจะซื้อให้ฉันนะ เดี๋ยวนายจ่ายค่าสายกีตาร์สายใหม่ให้ฉันละกันนะ" คิบอมพยักหน้ารับเบาๆ ทั้งที่ยิ้มอยู่ก่อนจะถูกมือเรียวดึงให้เดินตรงไปยังซุ้มที่ขายสายกีตาร์..
หลังจากที่คยูฮยอนได้ของตามที่ต้องการแล้ว.. คยูฮยอนก็เอ่ยชวนคิบอมให้ไปขึ้นชั้นสามเพื่อไปรับ PSP เครื่องโปรดที่ถูกส่งซ่อม และวันนี้ก็เป็นวันกำหนดรับของ.. คยูฮยอนจึงถือโอกาสนี้ไปรับของด้วยกันเลย คิดได้ก็กระตุกแขนแข็งแรงของคิบอมให้เดินตามไปยังชั้นสาม..
นัยน์ตาคมหวานของคยูฮยอนกวาดมองบรรดาฝูงแม่บ้านพ่อบ้านเด็กวัยรุ่นที่ต่างพากันยื้อแย่งซื้อชุดว่ายน้ำลดกระหน่ำในวันนี้อย่างท้อใจ..
เหมือนคิบอมจะรู้.. มือใหญ่บีบเบาๆ ลงที่ไหล่เล็ก ก่อนจะยื่นมือไปกอบกุมมือนุ่มแน่น.. ให้ออกเดินฝ่าฝูงชนไปด้วยกัน..
"คิบอมรอข้างนอกแปปนึงนะ.. เดี๋ยวฉันเข้าไปเอาของแป๊ปนึงนะ" คิบอมยิ้มบาง พร้อมกับพยักหน้ารับช้าๆ ทอดสายตามองคยูฮยอนหายเข้าไปในร้านรับซ่อม..
คิดอะไรเรื่อยเปื่อย.. กว่าจะรู้ตัวเองก็พบว่าตัวเองอยู่ที่หน้าร้านเครื่องประดับร้านที่ทงเฮชอบมาซื้อบ่อยๆ เสียแล้ว.. ไม่รู้จริงๆ ว่าอะไรทำให้มาหยุดอยู่ที่นี่..
คิบอมหัวเราะขื่นสมเพชตัวเอง.. นัยน์ตาคมทอดมองเข้าไปภายในร้าน.. ตรงส่วนที่ทงเฮชอบเข้าไปมากที่สุด.. แต่แล้วก็ต้องสะดุดกึก !!
ทงเฮ..
ทำไมถึงอยู่ที่นี่ได้? จะทำยังไงดี..
นัยน์ตาคมฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด พยายามคิดหาทางหนีทีไล่.. ที่ทำได้ตอนนี้คงเป็นรีบหันหลังกลับเดินไปยังร้านซ่อมเกมส์ของคยูฮยอนเสียคงจะดีที่สุด..
ขาวยาวๆ พาร่างสูงกลับมายังร้านซ่อมเกมส์ที่คยูฮยอนออกมาพอดิบพอดี..
คยูฮยอนที่กำลังอมยิ้มกอดเครื่องเล่นเกมสุดหวงอย่าง PSP ไว้แนบอก.. พอออกมาเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ดูตื่นๆ แล้วก็เป็นอันต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย.. รีบก้าวเท้าตรงไปหาร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหาตนเช่นกัน..
มือบางยกขึ้นไล้ไปยังแก้มเนียนแบบผู้ชายที่ดูแลตัวเองดีของคิบอม.. แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง..
"เป็นอะไรหรอคิบอม.. เกิดอะไรขึ้นหรอ.. บอกฉันมาสิ.." คิบอมวาดยิ้มบางๆ แทนคำตอบ.. เลื่อนมือแกร่งขึ้นทาบทันมือนุ่มที่ทาบวางบนแก้มตัวเอง บีบคลึงเบาๆ ก่อนจะดึงมาแตะริมฝีปากร้อน..
คยูฮยอนมองคนดื้อเงียบ เนียน..ไม่ยอมตอบ.. ยิ่งเห็นตนเงียบ.. คิบอมยิ่งเอาใหญ่ มือเรียวชักกลับเข้าตัว.. มองคนตัวสูงตาเขียว..
"คิบอม.. บอกมาเลยนะ.. มีอะไรเกิดขึ้น.. บอกมา" คิบอมมองนัยน์ตาสวยตรงหน้า.. แล้วก็ต้องอ่อนใจทุกข์ที.. ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะชนะนัยต์ตาคู่นี้ได้..
คิบอมระบายลมหายใจทิ้งเบาๆ ดึงมือนุ่มนิ่มกลับมาไว้ครอบครอง.. ก่อนที่จะสบเข้ากับสายตาออดอ้อนแกมบังคับของคยูฮยอน... แล้วเปิดปากพูดเสียงอ่อน..
"คยูฮยอนครับ.. ตะกี้ผมออกไปเดินเล่นระหว่างรอคุณแล้ว.." คิบอมมองตาสวยๆ ของคนน่ารักตรงหน้า.. แล้วพูดต่อ..
"แล้วผมก็เจอทงเฮ.." ใบหน้าหวานเริ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อยกับสิ่งที่พ่นออกมาจากริมฝีปากหนา.. หากแต่ก็ยังนิ่งรับฟังต่อไปโดยดี..
"แต่เขาไม่เห็นผมหรอกนะ.. พอดีเขาก้มหน้าอยู่.." ได้เห็นริมฝีปากสีสวยวาดยิ้ม คิบอมก็โล่งอก.. ไม่มีสักครั้ง..ที่คยูฮยอนจะโกรธเขาเลย..
"แน่ใจนะคิบอม.. ว่าทงเฮไม่เห็นนาย" คิบอมพยักหน้าทั้งๆ ที่ยิ้มจนแก้มแทบปริ.. ก่อนที่คิบอมจะเปลี่ยนเรื่องคุย..
"PSP ของคุณมันเป็นไรหรอครับ อะไรเสีย.." ได้ฟังคิบอมพูด คยูฮยอนก็นึกได้ มือบางหยิบเครื่อง PSP slim เครื่องโปรดสีเขียวสดใสมาอวดคนตรงหน้า..
"ฉันทำตกน่ะ.. พอเปิดมาเล่น crisis core อ่ะ เครื่องมันรวนๆ แล้วก็ภาพมันก็เละ แล้วก็สีเพี้ยนๆ ชอบกล.." คิบอมรับเครื่องเล่นเกมส์ชอบหวงของคนน่ารักมาพลิกๆ ดู..
"แล้วตอนนี้เล่นได้ปกติยังครับ.." คยูฮยอนขยับมายืนข้างๆ คิบอมมองจอภาพของเครื่องเล่นเกมส์เครื่องโปรด
"ยังไม่ได้ลองเลย.. คิบอมลองเปิดเล่นสิ" คิบอมพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเปิดสวิตซ์เครื่องลองเล่น.. แล้วก็ปรากฏว่าเล่นได้ปกติตามที่คยูฮยอนมั่นใจ.. ริมฝีปากบางผลุดยิ้มพึงพอใจกับเครื่องเล่นเกมส์ที่อยู่ในมือใหญ่ของคิบอม..
หลังจากนั้นคิบอมจึงชวนคยูฮยอนไปร้านหนังสือชั้นหนึ่ง.. ซื้อแม็กกาซีนที่เพิ่งออกใหม่วันนี้.. ส่วนคยูฮยอนนั้นกำลังวนเวียนอยู่ที่มุมหนังสืออ่านเล่น กะว่าจะหาไปอ่านแก้เซ็งซะหน่อย..
เมื่อคิบอมจัดการหยิบแม็กกาซีนเล่มดังกล่าวได้แล้วก็เดินกลับไปหาร่างโปร่งบางที่อยู่มุมเดิมตั้งแต่เข้ามา.. ขายาวพาร่างสูงตรงไปยังมุมหนังสืออ่านเล่นที่เห็นคยูฮยอนกำลังพลิกเปิดหนังสือ ก่อนจะหันไปตามเสียงเรียกอันคุ้นเคยในความคิดของคิบอม..
"คยูฮยอน.. ใช่คยูฮยอนหรือเปล่า.."
ขายาวที่กำลังก้าวกลับหยุดเอาเสียดื้อๆ เม็ดเหงื่อเริ่มผลุดพรายทั้งๆ ที่ร้านหนังสือร้านนี้เปิดแอร์เย็นฉ่ำ.. นัยน์ตาคมทอดมองภาพเบื้องหน้าอย่างตกใจปนฉงนใจ..
"ครับ.. ทงเฮมาซื้อหนังสือเหรอครับ" คนตัวเล็กยิ้มบางๆ พยักหน้าพร้อมกับเอ่ยตอบ
"ใช่ๆ มาซื้อหนังสือที่เล็งๆ ไว้น่ะ.." ทงเฮวาดยิ้ม ก่อนจะไล่สายตาไปตามสันหนังสือไปทีละชั้นๆ แล้วจึงหยิบเลือกหนังสือเล่มบางปกสีฟ้าออกมา พร้อมกับคลี่ยิ้มดีใจส่งให้กับหนังสือเล่มบาง แล้วส่งยิ้มเลยไปยังร่างโปร่งที่ยืนมองตนอยู่เงียบๆ
"เจอแล้วล่ะ.. คยูฮยอนมองหาเล่มไหนไว้เปล่า.. ถ้ายัง.. ให้ผมช่วยแนะนำเอาไหม?" คยูฮยอนยิ้มขอบคุณทงเฮ แต่กล่าวปฏิเสธไป ไล่สายตาจากใบหน้าหวานใสไปยังร่างสูงที่อยู่ไกลออกไปนิดหน่อย.. คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดๆ พยายามส่งซิกส์ทางสายตาให้คิบอมหลบฉากไปก่อน..
ทงเฮมองคยูฮยอนทำสายตาแปลกๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหันหลังไปมองตามสายตาของคยูฮยอน.. หากแต่.. กลับพบแต่ความว่างเปล่า.. มือขาวยกขึ้นเกาศีรษะตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขอตัวก่อน..
คิบอมลอบถอนหายใจโล่งอกเมื่อทงเฮเดินตรงไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์ แล้วออกจากร้านหนังสือไปโดยไม่ลืมที่จะหันมาส่งยิ้มให้คยูฮยอน..
ร่างสูงผลุดลุกยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะเดินกลับไปหาร่างโปร่งที่ยืนอมยิ้มอยู่..
ทันทีที่ร่างสูงเดินมาถึง.. คยูฮยอนก็อดไม่ได้ที่จะแซวยิ้มๆ
"คิบอม.. แค่เห็นทงเฮเนี่ย.. เหงื่อแตกเชียวนะ.." คิบอมไม่ได้ตอบอะไร มองคนตรงหน้านิ่ง.. ก่อนที่ริมฝีปากคมจะเอ่ยถามสิ่งที่สงสัย
"คยูรู้จักทงเฮหรือครับ.."
"อื้อ.. เพิ่งรู้จักกันเมื่อเช้าน่ะ.."
"ครับ.." มือขาวๆ ยกขึ้นดึงแก้มของคิบอมอีกครั้ง.. เมื่อเห็นคิบอมตอบรับแล้วก็.. เงียบ..
"นี่ไม่คิดจะถามเลยหรอว่ารู้จักกันยังไง" คิบอมส่ายหน้าช้าๆ เห็นแล้วคยูฮยอนก็ยิ่งไม่พอใจ.. มือขาวอีกข้างจัดการดึงแก้มของคิบอมอีกข้าง..
"ก็ฉันอยากบอกนี่.. ฮึ !..คิบอม.. แย่ชะมัดเลย.." คยูฮยอนสะบัดหน้าหนี มือขาวๆ ปล่อยออกก่อนจะหยิบหนังสือเล่มที่เลือกไว้ตรงไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์..
คิบอมเกาศีรษะตัวเองเบาๆ อย่างไม่เข้าใจ.. นี่ตกลงผมผิดอีกใช่ไหม.. ที่ไม่ซักคยูฮยอนต่อน่ะ..
ขายาวก้าวยาวๆ ตรงไปยังเคาเตอร์วางแม็กกาซีนในมือลงบนเคาเตอร์ ข้างๆ หนังสือเล่มสีเขียวของคยูฮยอน..
"จ่ายรวมกันครับ.."
คยูฮยอนมองคิบอมดุๆ แล้วเดินผละออกมานอกร้าน.. คิบอมจ่ายเงินเสร็จก็รีบก้าวเท้าเร็วๆ ตรงไปคว้าข้อมือนุ่มของคยูฮยอนไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่คยูฮยอนจะลงบันไดเลื่อนไป..
มือขาวของคยูฮยอนทั้งสะบัด ทั้งกระชากกลับเข้าหาตัว.. ยิ่งเห็นคยูฮยอนงอนอย่างนี้แล้ว.. ก็ยิ่งทำให้คิบอมปวดใจ..
"ขอโทษครับ.."
คำขอโทษของคิบอม..
กี่ครั้งกันแล้วที่คิบอมเอ่ยขอโทษคยูฮยอนอย่างงี้..
เรื่องไม่เป็นเรื่อง.. นายยังมางอนคิบอมอีกนะ.. คยูฮยอน..
ผมลอบมองหน้านิ่งๆ ของคนตรงหน้า.. หากแต่ดวงตาคมๆ นั่นกลับไม่นิ่งเลยสักนิด.. มันกลับซ่อนประกายเจ็บปวดอยู่ไว้อยู่ภายใต้ใบหน้านิ่งๆ นี้..
คยูฮยอนคนนี้รู้.. คิมคิบอมเป็นคนแสดงความรู้สึกไม่ค่อยเก่ง.. เป็นคนพูดน้อย.. เป็นคนเอาใจใครไม่เป็น..
หากแต่เมื่อคิบอมอยู่กับคยูฮยอน.. คิบอมกลับยอมโอนอ่อนยอมให้คยูฮยอน..ทุกๆ อย่าง.. ยกเว้นก็แต่เรื่องแฟน..
คิดมากอีกแล้ว.. โจคยูฮยอนงี่เง่าที่สุด.. แฟนก็อยู่ส่วนแฟนสิ.. ตอนนี้ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับคิบอมสำคัญที่สุด !
"คิบอม.. ไปกินติมกัน"
คิบอมเงยหน้าจากข้อมือของผมขึ้นมาแล้ววาดยิ้มบางๆ ปล่อยมือจากข้อมือผม เปลี่ยนมาเป็นกุมมือผม..
..มือของคิบอมอบอุ่น..
สุขใจที่ได้รับความอบอุ่นจากมือของคิบอมอีกครั้ง..
..รอยยิ้มของคิบอมอ่อนโยน..
รุ้สึกอุ่นใจที่ได้รับรอยยิ้มนี้..
..น้ำเสียงทุ้มๆ ของคิบอมนั้น.. น่าฟัง..
ยินดีทุกครั้งที่ได้พูดคุย และรับฟังทุกอย่างจากริมฝีปากคมของคิบอม..
คิบอมพาคยูฮยอนมาหยุดอยู่ที่ร้านไอศกรีมที่อยู่ในบริเวณเดียวกับโรงหนังเมื่อครั้งที่เคยมาดูหนังด้วยกัน
ร่างสองร่างก้าวเท้าช้าๆ ตรงไปยังที่นั่งสำหรับสองคนที่อยู่ด้านในของร้าน.. หลังจากที่ทั้งสองนั่งลงเรียบร้อย พนักงานสาวก็เดินมารับออร์เดอร์ คยูฮยอนก็สั่งไอศกรีมไปถ้วยนึง.. ส่วนคิบอมสั่งแค่กาแฟเย็นๆ แก้วเดียวก็พอ..
"คิบอมไม่กินติมด้วยกันล่ะ.." คยูฮยอนเงยหน้าจากถ้วยไอศกรีมของตนขึ้นถามเจ้าของใบหน้าคมที่นั่งอมยิ้มมองตนอยู่ก่อนแล้ว.. คิบอมส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะก้มลงลิ้มรสกาแฟเย็นๆ ผ่านทางหลอดสีเข้ม..
คยูฮยอนมองหน้าคิบอมแล้วก็อารมณ์บูดอีกครั้ง.. ใบหน้าหวานตอนนี้บึ้งตึงอีกแล้ว.. คิบอมเห็นแล้วก็อ่อนใจ.. ทุกครั้งไป~
"ทานก็ได้ครับ.." คยูฮยอนยิ้ม.. เลื่อนถ้วยไอศกรีมที่พร่องไปแค่นิดเดียว ส่งให้คิบอมที่นั่งตรงข้าม.. หากแต่คิบอมกลับผลักถ้วยกลับ.. คิ้วเรียวๆ ขมวดเข้าหากันนิดหน่อย... เอ่ยถามคิบอม..
"ทำไมล่ะ.. ไหนบอกว่าจะทานไง..." คิบอมยิ้มบาง..
"คยูฮยอนป้อนหน่อยสิ.." ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อนิดหน่อย.. กวาดตามองไปทั่วร้าน.. แล้วก็ต้องหันกลับมาให้เจ้าของเสียง..
"ไม่ต้องอายหรอกน่า.. ตอนเราอยู่ด้วยกัน.. คยูก็ป้อนผมอยู่แล้วนี่.." คยูฮยอนเขวี้ยงค้อนส่งให้คนตรงหน้าที่ตอนนี้ชักจะเริ่มอยู่ไม่สุข..
"คิบอม..บ้า.."
"เร็วๆ ครับ.. เดี๋ยวไอติมก็ละลายหมดหรอก.." คยูฮยอนมองคนตรงหน้าดุๆ ใช้ช้อนตักไอศกรีมคำเล็กๆ ยื่นส่งให้คนตรงหน้า.. ริมฝีปากคมยกยิ้ม..ก่อนที่จะอ้าปากรับไอศกรีม..
หากแต่คยูฮยอนกลับดึงช้อนกลับเข้าหาตัว.. มองหน้าคมขันๆ อ้าปากทานไอศกรีมในช้อนเสียเอง.. ก่อนจะตักคำใหม่ส่งให้เจ้าของใบหน้าคมที่กำลังเริ่มบูด..
มือหนาจับล็อคข้อมือบางของคนชอบแกล้ง.. อ้าปากงับช้อนเล็กๆ..ลิ้มรสไอศกรีม..รสขมๆ ของช็อกโกแลตชิบ..กับรสหวานหอมของวานิลลา..
ดวงตาคมมองนัยน์ตาใส ตาเชื่อม.. แลบลิ้นเลียริมฝีปากบน ก่อนจะพยักเพยิดให้คยูฮยอนตักคำต่อไปป้อน..
จนคยูฮยอนอดที่จะบ่นอุบไม่ได้.. หากแต่มือขาวๆ ก็ยังทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่อง..
"คิบอม.. อย่าแต่ใจตัวเองชะมัด.."
นาฬิกาข้อมือเรือนเก๋เครื่องประดับชิ้นเดียวบนข้อมือบางของคยูฮยอนตีบอกเวลา.. ห้าโมงเย็นแล้ว..
หลังจากที่คยูฮยอนทานไอศกรีมเสร็จก็ลากคิบอมเข้าซูปเปอร์ไปซื้อข้าวของเครื่องใช้.. อาหารสด.. มาเก็บไว้หน่อย.. เพราะว่าที่บ้านไม่เหลืออะไรแล้ว..
มือใหญ่ๆ ทั้งสองข้างของร่างสูงข้างกาย ถูกใช้ยกข้าวของสัมภาระต่างๆ ที่คนน่ารักขุนซื้อมาจากห้างชนิดที่ว่าคงไม่ต้องเข้าห้างอีกเป็นเดือนก็ยังไหว..
มือขาวไขกุญแจที่ประตูรั้วของบ้านเปิดเข้าไป โดยไม่ลืมที่จะเชื้อเชิญแขกคนสำคัญเข้าบ้านด้วย..
คิบอมไม่ได้เข้ามาเยี่ยมบ้านคยูฮยอนบ่อยนัก.. แต่เข้ามาทีไรก็พบกับการตกแต่งที่แสดงความเป็นตัวของตัวเองออกมาได้เด่นชัด.. ไม่ว่ายังไง..คยูฮยอนก็ยังเป็นคยูฮยอนคนเดิม..
มือใหญ่วางถุงใหญ่ๆ 3 - 4 ถุงลงบนโต๊ะรับแขกหน้าบ้านก่อนที่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่มที่ตั้งอยู่กลางบ้าน..
"อ่ะ.. น้ำ.." คิบอมยิ้มขอบคุณก่อนจะยื่นมือไปรับแก้วน้ำโดยยังไม่ลืมที่จะจับมือบางของคยูฮยอนด้วย..
คยูฮยอนย่นจมูกนิดๆ แต่ก็ยอมปล่อยให้คิบอมเอาแต่ใจ.. แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ กัน.. เอนศีรษะลงพิงไหล่ลาดของคิบอม.. ทอดสายตามองเสี้ยวหน้าคม ของคิบอมที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มจางๆ
ถ้าถามว่าเสียดายไหม.. ที่เราสองคนต่างคนต่างมีแฟนกันแล้ว..
ตอบได้เลย.. คำเดียวครับ..
ไม่เสียดายเลยสักนิด..
เพราะการที่เราต่างคนต่างมีแฟนนี่หล่ะครับ.. ถึงทำให้เราได้เข้าใจกัน.. และได้เป็นอยู่อย่างนี้..
อย่าถามเลยว่า.. เพราะอะไร.. มันไม่รู้ว่าจะเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดได้อย่างไรดี..
รู้เพียงแค่ว่า.. ตอนนี้มีแค่เราก็เพียงพอแล้ว..
"คยูฮยอน.."
"........"
"ผมรักคุณนะ.."
"......."
"รักผมไหม.."
"....รัก..." ถ้อยคำเบาบางลอยหายไปกับความเงียบที่ตีกรอบล้อมรอบห้องรับแขกห้องนี้.. คยูฮยอนยิ้มบางๆ กับตัวเอง.. ไม่รู้ว่าทำไมเวลาอยู่กับคิบอมถึงได้อุ่นใจอย่างนี้.. ขอแค่ได้อยู่ข้างคิบอมก็พอ..
เสียงเมสเสจดึงขึ้นเรียกเปลือกตาที่กำลังจะงับปิดลงให้เปิดขึ้นต่อสู้กับแสงสว่างของหลอดไฟฟ้าที่สาดเข้าตาผม.. ผมค่อยๆ ยกศีรษะตัวเองออกจากไหล่ลาดของคิบอม.. แล้วสะบัดไปมาไล่ความรุ้สึกง่วง.. ก่อนจะควานหาโทรศัพท์มือถือเครื่องสีขาวที่นอนอยู่ในเป้ใบโปรดของผม
นิ้วเรียวกดเปิดดูเมสเสจที่ส่งเข้ามาใหม่.. พลันใบหน้าหวานๆ กลับดูวูบลง.. ครับ.. เมสเสจจากฮันฮยอง.. ผมไม่ได้เสียใจหรือเบื่อเซ็งอะไรฮันฮยองนะ.. ผมน่ะรักฮันฮยองนะ..
'คยูฮยอน.. เย็นนี้ไปกินข้าวบ้านพี่ไหม?'
อา.. ฮันฮยองชวนแล้ว.. จะปฏิเสธก็ไม่ดี.. วันนี้ยังไม่เจอหน้ากันเลย..
ผมหันไปมองใบหน้าคมๆ ของคิบอมที่นั่งติดกันอย่างขอโทษ.. หากแต่คิบอมกลับไม่มีทีท่าเศร้าใดๆ กลับยิ้มบางๆ พยักหน้าอย่างเข้าใจ.. ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยที่ยังมองมาที่ผมอยู่..
นัยน์ตาคมหวานสบเข้ากับนัยน์ตาคมแต่อบอุ่นของคิบอม.. แล้วลุกขึ้นยืนบ้าง.. ขาเรียวก้าวตรงไปประชิดร่างสูงของคิบอม.. คิบอมก็รู้ดีอ้าแขนรับร่างโปร่งบางเข้าฝังตัวลงในอกอุ่น..
อบอุ่น..
อกของคิบอมอุ่นที่สุด.... ยังงั้นเหรอ..?
แล้วฮันฮยองเล่า.. นายลืมไปแล้วเหรอ... โจคยูฮยอน..
.
.
.
.
คิบอมกลับบ้านไปแล้ว.. นัยน์ตาคมหวานทอดมองแผ่นหลังกว้างไปจนสุดสายตา.. ก่อนที่จะกลับหันเดินเข้าบ้านตัวเอง..
เสียงโทรทัศน์ที่เปิดค้าง..ยังดังอยู่.. ร่างโปร่งบางทิ้งตัวลงนั่งลงที่โซฟาตัวเดิม.. มือขาวคว้าหยิบเอารีโมทคอนโทรลขึ้นกดปิดสวิตซ์โทรทัศน์.. เปลือกตาใสอันหนักอึ้งค่อยปิดลงช้าๆ หลังจากที่ส่งข้อความกลับไปหาคนรักว่า.. ตกลง เดี๋ยวจะออกไปหาที่บ้าน..
ร่างโปร่งบางเปลี่ยนอริยาบทจากท่านั่งมาเป็นท่านอน ขาขาวที่อยู่ภายใต้กางเกงยีนตัวโคร่งเหยียดไปจนสุดโซฟา.. มือขาวข้างนึงยกขึ้นพาดวางลงที่หน้าผากเนียน..
เมื่อวาน.. วันนี้.. พรุ่งนี้..
ฮันฮยอง.. คิบอม.. และ... ทงเฮ..
เรายังจะคบกันอย่างนี้ตลอดไป.. ใช่ไหม? คิบอม..
ถึงคิบอมจะไม่ตอบ.. ผมก็ยืนกราน.. ที่จะคบกับเขาต่ออยู่ดี..
ถ้าความลับเรื่องที่เราคบกันแตกออกมา.. ผมกับคิบอม.. ผมกับฮันฮยอง.. คิบอมกับทงเฮ..
ทุกคนจะเป็นอย่างไร.. เราควร..จะทำอย่างไรดี.. วันนี้ก็เห็นแล้วนี่.. เฉียดตายหลายต่อหลายครั้ง..
ที่ผมแสดงสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนใดๆ กับคิบอมนั่น.. ไม่ใช่ผม ไม่รู้สึกอะไร ไม่ใช่ผมไม่สนใจนะ..
มันก็ต้องรู้สึกอยู่แล้วสิ.. ผมก็เป็นคนนะ.. มีเลือด.. มีเนื้อ.. มีหัวใจ..
หากแต่เพื่อคิบอมจะได้สบายใจ.. ผมเลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจ.. นิ่งเฉย.. ยิ้มรับ..
นี่คงเป็นอีกสิ่งที่ผมอยากทำให้คิบอมไม่หนักใจ.. ใช่ไหมครับ..?
เสียงริงโทนจังหวะคุ้นหูเพลงคุ้นเคยดังเข้ามาในโสตประสาท.. ร่างโปร่งที่ทอดตัวนอนสะดุ้งตัวน้อยๆ มือขาวกวาดหามือถือเครื่องบางสะเปะสะปะทั้งๆ ที่ไม่ได้ลืมตา..
"สวัสดีครับ.."
'คยูฮยอน..'
"อะ..เอ่อ.. ฮันฮยอง.." เปิดตาหนักเปิดขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงของปลายสาย.. ร่างโปร่งลุกขึ้นบิดขี้เกียจนิดๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูบ้านมองหาร่างสูงที่คุ้นเคยกำลังไขกุญแจรั้วบ้านเข้ามาในตัวบ้าน..
"คยูฮยอน.. หวัดดีครับ.. คิดถึงจัง.." ไม่ทันไร ก็ถูกแขนแข็งแรงวาดวงแขนโอบกอดร่างบางเข้าแนบอก.. ศีรษะเล็กวางลงแนบอกแกร่งๆ ของฮันคยอง.. มือขาวยกขึ้นกอดตอบคนรักเบา..
อบอุ่น..
หากแต่ให้ความรู้สึกไม่เหมือนกับคิบอม.. ไม่เหมือนเลยสักนิด..
อบอุ่น.. และอ่อนโยน..
ฮยองกอดผมเหมือนกับทุกครั้งที่เรากอดกัน.. หากแต่ครั้งนี้.. ผมกลับรู้สึกว่า อ้อมกอดของฮยอง.. แปลกไป...
นี่ผมคงคิดมากไปแน่ๆ
ซี..
=_________________=|||
จบเสียทีแฮะ บอมคยู ทรมานกับการเขียนตอนนี้มากมากรุย..
ทำไมฟะ.. มันก็น่าจะง่ายนี่.. ทำไมยิ่งเขียนยิ่งยากง่ะ
สงสัย Lv ลดอีกแน่ๆ เลย
เดี่ยวไปเก็บ Lv ต่อนะ..
ถ้าตอนต่อไปเขียนไม่ทันก็หลัง 26 นู่นเลย...
แต่ช่างเหอะ.. มีคนรอสักกี่คนเชียว -___-''||
ขอบคุณที่เม้นท์นะก้าบบ บ บ บ บบบ
เม้นท์ตอนนี้ด่าเลยกะได้นะ.. เขียนไม่ออกชอบกล
รักคนอ่าน.. ^^
Couple :: Hangeng x Donghae & Kibum x Kyuhyun
Writer :: ZeA*
Rate :: General
Note :: บอมคยูทั้งตอนอ่าแหละ.. พยายามเขียนอย่างแรง..แต่ก็ได้แค่นี้.. TT^TT~
Part :: 6
คิบอมไม่ได้โกหกทงเฮทุกคำหรอก.. คิบอมพูดโกหกไปแค่ครึ่งคำเอง..
หลังจากที่คิมคิบอมสอบเสร็จเรียบร้อย.. ก็ถูกเพื่อนในกลุ่มเรียกตัวไปทำโปรเจคตัวเบ้งที่เหลืออยู่ไม่ถึง 25%
คยูฮยอนเองก็อยู่กลุ่มเดียวกับคิบอมจึงไม่แปลกที่จะเห็นคนทั้งคู่ทำงานร่วมกันเสมอๆ อย่างเช่นวันนี้.. คิมคิบอมต้องนั่งทำงานโปรเจคตัวใหญ่ตัวสุดท้ายที่จะส่งสำหรับวิชานี้ร่วมกับเพื่อนๆ ในกลุ่มอีก 3 - 4 คนรวมทั้งคยูฮยอนด้วย..
กว่าโปรเจคที่เหลือจะเสร็จสมบูรณ์..เวลาก็ล่วงเลยเข้าไปบ่ายแก่ๆ แล้ว เพื่อนในกลุ่มของคิบอมจึงพากันไปหาไรกินที่ร้านอาหารร้านหนึ่งในห้างสรรพสินค้าแถวๆ มหาลัยเป็นการเลี้ยงฉลองที่ทำโปรเจคตัวเบ้งเสร็จ
หลังจากทานอาหารกันเรียบร้อยแล้ว.. เพื่อนคนอื่นๆ ต่างพากันไปร้องคาราโอเกะกัน หากแต่คิบอมและคยูฮยอนขอแยกตัวไปหาอย่างอื่นทำ..
"คิบอม.. ไปร้านขายเครื่องดนตรีชั้นสองกัน.."
"ครับ.." มือใหญ่กระชับมือนิ่มไว้ มือทั้งสองเกาะกุมกันไม่ปล่อย.. คงเพราะว่าวันนี้ลูกค้าของห้างนี้เยอะอีกแล้ว.. คิมคิบอมจึงไม่อยากให้คลาดกันอีกครั้ง (?)
ประตูกระจกใสถูกเปิดออกด้วยมือใหญ่ๆ ของคิบอม แล้วตามเข้ามาด้วยคยูฮยอนที่เดินกุมมือกัน.. ทันทีที่เข้ามาภายในร้าน มือบางก็ปล่อยมือออกจากมือใหญ่ก้าวเท้าฉิวๆ ตรงไปยังซุ้มเครื่องดนตรีสายอย่างกีตาร์ตัวใหม่เอี่ยมที่ร้านเพิ่งนำมาตั้งโชว์..
คยูฮยอนจ้องมองกีตาร์ตัวสวยที่ทำด้วยไม้สีขาวสะอาดขัดมันเงางามตัวเครื่องถูกแต่งแต้มด้วยลวดลายที่ดูสวยประหลาดตาสำหรับคิมคิบอม.. หากแต่ก็อดยิ้มกับใบหน้าหวานๆ ยามที่ยิ้มเมื่อเจอของถูกใจไม่ได้..
"ชอบเหรอครับ" คยูฮยอนพยักหน้ายกใหญ่จนคิบอมหลุดหัวเราะออกมา.. คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดๆ ก่อนจะหันมามองใบหน้าคมๆ ของคิบอม..
"อย่ามาหัวเราะได้ไหม คิบอม"
"ไม่หัวเราะแล้วครับ.. คยูฮยอน..อยากได้ไหมล่ะ.." คิ้วเรียวข้างหนึ่งถูกยกขึ้นอย่างแปลกใจ นัยน์ตาคมหวานทอดมองคนพูดก่อนจะเบนกลับไปยังกีตาร์ตัวสวยที่วางตั้งโชว์อยู่ตรงหน้า.. ไล่ไปยังป้ายราคาตัวใหญ่ที่ตั้งอยู่ข้างๆ กัน แล้วถอดถอนลมหายใจอย่างเสียดายนิดหน่อย..
"อยากสิ.. แต่คงไม่ล่ะ.. มันแพงจะตาย.. นายไม่เห็นหรอ.."
"ผมซื้อให้เอาไหม?" คยูฮยอนมองตาคมๆ ของคนตรงหน้านิ่ง.. ก่อนที่ใบหน้าหวานๆ ของคยูฮยอนจะเปลี่ยนเป็นบูดบึ้ง..
"ไม่ต้องเลย.. คิบอม.. เอาไว้เดี๋ยวฉันค่อยเก็บเงินซื้อเองดีกว่า.." ได้ฟังแล้วคิบอมคลี่ยิ้มจนตาแทบจะปิด..
"ไม่เป็นไรครับ.. ผมอยากซื้อให้.." คยูฮยอนนิ่วหน้ามองคิบอมด้วยสายตาตำหนิ
"บอกแล้วว่าไม่ต้องไง.. ถ้านายจะซื้อให้ฉันนะ เดี๋ยวนายจ่ายค่าสายกีตาร์สายใหม่ให้ฉันละกันนะ" คิบอมพยักหน้ารับเบาๆ ทั้งที่ยิ้มอยู่ก่อนจะถูกมือเรียวดึงให้เดินตรงไปยังซุ้มที่ขายสายกีตาร์..
หลังจากที่คยูฮยอนได้ของตามที่ต้องการแล้ว.. คยูฮยอนก็เอ่ยชวนคิบอมให้ไปขึ้นชั้นสามเพื่อไปรับ PSP เครื่องโปรดที่ถูกส่งซ่อม และวันนี้ก็เป็นวันกำหนดรับของ.. คยูฮยอนจึงถือโอกาสนี้ไปรับของด้วยกันเลย คิดได้ก็กระตุกแขนแข็งแรงของคิบอมให้เดินตามไปยังชั้นสาม..
นัยน์ตาคมหวานของคยูฮยอนกวาดมองบรรดาฝูงแม่บ้านพ่อบ้านเด็กวัยรุ่นที่ต่างพากันยื้อแย่งซื้อชุดว่ายน้ำลดกระหน่ำในวันนี้อย่างท้อใจ..
เหมือนคิบอมจะรู้.. มือใหญ่บีบเบาๆ ลงที่ไหล่เล็ก ก่อนจะยื่นมือไปกอบกุมมือนุ่มแน่น.. ให้ออกเดินฝ่าฝูงชนไปด้วยกัน..
"คิบอมรอข้างนอกแปปนึงนะ.. เดี๋ยวฉันเข้าไปเอาของแป๊ปนึงนะ" คิบอมยิ้มบาง พร้อมกับพยักหน้ารับช้าๆ ทอดสายตามองคยูฮยอนหายเข้าไปในร้านรับซ่อม..
คิดอะไรเรื่อยเปื่อย.. กว่าจะรู้ตัวเองก็พบว่าตัวเองอยู่ที่หน้าร้านเครื่องประดับร้านที่ทงเฮชอบมาซื้อบ่อยๆ เสียแล้ว.. ไม่รู้จริงๆ ว่าอะไรทำให้มาหยุดอยู่ที่นี่..
คิบอมหัวเราะขื่นสมเพชตัวเอง.. นัยน์ตาคมทอดมองเข้าไปภายในร้าน.. ตรงส่วนที่ทงเฮชอบเข้าไปมากที่สุด.. แต่แล้วก็ต้องสะดุดกึก !!
ทงเฮ..
ทำไมถึงอยู่ที่นี่ได้? จะทำยังไงดี..
นัยน์ตาคมฉายแววกังวลอย่างปิดไม่มิด พยายามคิดหาทางหนีทีไล่.. ที่ทำได้ตอนนี้คงเป็นรีบหันหลังกลับเดินไปยังร้านซ่อมเกมส์ของคยูฮยอนเสียคงจะดีที่สุด..
ขาวยาวๆ พาร่างสูงกลับมายังร้านซ่อมเกมส์ที่คยูฮยอนออกมาพอดิบพอดี..
คยูฮยอนที่กำลังอมยิ้มกอดเครื่องเล่นเกมสุดหวงอย่าง PSP ไว้แนบอก.. พอออกมาเห็นใบหน้าหล่อเหลาที่ดูตื่นๆ แล้วก็เป็นอันต้องเลิกคิ้วขึ้นอย่างสงสัย.. รีบก้าวเท้าตรงไปหาร่างสูงที่กำลังเดินเข้ามาหาตนเช่นกัน..
มือบางยกขึ้นไล้ไปยังแก้มเนียนแบบผู้ชายที่ดูแลตัวเองดีของคิบอม.. แล้วเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงเป็นห่วง..
"เป็นอะไรหรอคิบอม.. เกิดอะไรขึ้นหรอ.. บอกฉันมาสิ.." คิบอมวาดยิ้มบางๆ แทนคำตอบ.. เลื่อนมือแกร่งขึ้นทาบทันมือนุ่มที่ทาบวางบนแก้มตัวเอง บีบคลึงเบาๆ ก่อนจะดึงมาแตะริมฝีปากร้อน..
คยูฮยอนมองคนดื้อเงียบ เนียน..ไม่ยอมตอบ.. ยิ่งเห็นตนเงียบ.. คิบอมยิ่งเอาใหญ่ มือเรียวชักกลับเข้าตัว.. มองคนตัวสูงตาเขียว..
"คิบอม.. บอกมาเลยนะ.. มีอะไรเกิดขึ้น.. บอกมา" คิบอมมองนัยน์ตาสวยตรงหน้า.. แล้วก็ต้องอ่อนใจทุกข์ที.. ไม่เคยเลยสักครั้งที่จะชนะนัยต์ตาคู่นี้ได้..
คิบอมระบายลมหายใจทิ้งเบาๆ ดึงมือนุ่มนิ่มกลับมาไว้ครอบครอง.. ก่อนที่จะสบเข้ากับสายตาออดอ้อนแกมบังคับของคยูฮยอน... แล้วเปิดปากพูดเสียงอ่อน..
"คยูฮยอนครับ.. ตะกี้ผมออกไปเดินเล่นระหว่างรอคุณแล้ว.." คิบอมมองตาสวยๆ ของคนน่ารักตรงหน้า.. แล้วพูดต่อ..
"แล้วผมก็เจอทงเฮ.." ใบหน้าหวานเริ่มบิดเบี้ยวเล็กน้อยกับสิ่งที่พ่นออกมาจากริมฝีปากหนา.. หากแต่ก็ยังนิ่งรับฟังต่อไปโดยดี..
"แต่เขาไม่เห็นผมหรอกนะ.. พอดีเขาก้มหน้าอยู่.." ได้เห็นริมฝีปากสีสวยวาดยิ้ม คิบอมก็โล่งอก.. ไม่มีสักครั้ง..ที่คยูฮยอนจะโกรธเขาเลย..
"แน่ใจนะคิบอม.. ว่าทงเฮไม่เห็นนาย" คิบอมพยักหน้าทั้งๆ ที่ยิ้มจนแก้มแทบปริ.. ก่อนที่คิบอมจะเปลี่ยนเรื่องคุย..
"PSP ของคุณมันเป็นไรหรอครับ อะไรเสีย.." ได้ฟังคิบอมพูด คยูฮยอนก็นึกได้ มือบางหยิบเครื่อง PSP slim เครื่องโปรดสีเขียวสดใสมาอวดคนตรงหน้า..
"ฉันทำตกน่ะ.. พอเปิดมาเล่น crisis core อ่ะ เครื่องมันรวนๆ แล้วก็ภาพมันก็เละ แล้วก็สีเพี้ยนๆ ชอบกล.." คิบอมรับเครื่องเล่นเกมส์ชอบหวงของคนน่ารักมาพลิกๆ ดู..
"แล้วตอนนี้เล่นได้ปกติยังครับ.." คยูฮยอนขยับมายืนข้างๆ คิบอมมองจอภาพของเครื่องเล่นเกมส์เครื่องโปรด
"ยังไม่ได้ลองเลย.. คิบอมลองเปิดเล่นสิ" คิบอมพยักหน้ายิ้มๆ ก่อนจะเปิดสวิตซ์เครื่องลองเล่น.. แล้วก็ปรากฏว่าเล่นได้ปกติตามที่คยูฮยอนมั่นใจ.. ริมฝีปากบางผลุดยิ้มพึงพอใจกับเครื่องเล่นเกมส์ที่อยู่ในมือใหญ่ของคิบอม..
หลังจากนั้นคิบอมจึงชวนคยูฮยอนไปร้านหนังสือชั้นหนึ่ง.. ซื้อแม็กกาซีนที่เพิ่งออกใหม่วันนี้.. ส่วนคยูฮยอนนั้นกำลังวนเวียนอยู่ที่มุมหนังสืออ่านเล่น กะว่าจะหาไปอ่านแก้เซ็งซะหน่อย..
เมื่อคิบอมจัดการหยิบแม็กกาซีนเล่มดังกล่าวได้แล้วก็เดินกลับไปหาร่างโปร่งบางที่อยู่มุมเดิมตั้งแต่เข้ามา.. ขายาวพาร่างสูงตรงไปยังมุมหนังสืออ่านเล่นที่เห็นคยูฮยอนกำลังพลิกเปิดหนังสือ ก่อนจะหันไปตามเสียงเรียกอันคุ้นเคยในความคิดของคิบอม..
"คยูฮยอน.. ใช่คยูฮยอนหรือเปล่า.."
ขายาวที่กำลังก้าวกลับหยุดเอาเสียดื้อๆ เม็ดเหงื่อเริ่มผลุดพรายทั้งๆ ที่ร้านหนังสือร้านนี้เปิดแอร์เย็นฉ่ำ.. นัยน์ตาคมทอดมองภาพเบื้องหน้าอย่างตกใจปนฉงนใจ..
"ครับ.. ทงเฮมาซื้อหนังสือเหรอครับ" คนตัวเล็กยิ้มบางๆ พยักหน้าพร้อมกับเอ่ยตอบ
"ใช่ๆ มาซื้อหนังสือที่เล็งๆ ไว้น่ะ.." ทงเฮวาดยิ้ม ก่อนจะไล่สายตาไปตามสันหนังสือไปทีละชั้นๆ แล้วจึงหยิบเลือกหนังสือเล่มบางปกสีฟ้าออกมา พร้อมกับคลี่ยิ้มดีใจส่งให้กับหนังสือเล่มบาง แล้วส่งยิ้มเลยไปยังร่างโปร่งที่ยืนมองตนอยู่เงียบๆ
"เจอแล้วล่ะ.. คยูฮยอนมองหาเล่มไหนไว้เปล่า.. ถ้ายัง.. ให้ผมช่วยแนะนำเอาไหม?" คยูฮยอนยิ้มขอบคุณทงเฮ แต่กล่าวปฏิเสธไป ไล่สายตาจากใบหน้าหวานใสไปยังร่างสูงที่อยู่ไกลออกไปนิดหน่อย.. คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันนิดๆ พยายามส่งซิกส์ทางสายตาให้คิบอมหลบฉากไปก่อน..
ทงเฮมองคยูฮยอนทำสายตาแปลกๆ ก็อดไม่ได้ที่จะหันหลังไปมองตามสายตาของคยูฮยอน.. หากแต่.. กลับพบแต่ความว่างเปล่า.. มือขาวยกขึ้นเกาศีรษะตัวเองเบาๆ ก่อนจะเอ่ยขอตัวก่อน..
คิบอมลอบถอนหายใจโล่งอกเมื่อทงเฮเดินตรงไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์ แล้วออกจากร้านหนังสือไปโดยไม่ลืมที่จะหันมาส่งยิ้มให้คยูฮยอน..
ร่างสูงผลุดลุกยืนขึ้นเต็มความสูง ก่อนจะเดินกลับไปหาร่างโปร่งที่ยืนอมยิ้มอยู่..
ทันทีที่ร่างสูงเดินมาถึง.. คยูฮยอนก็อดไม่ได้ที่จะแซวยิ้มๆ
"คิบอม.. แค่เห็นทงเฮเนี่ย.. เหงื่อแตกเชียวนะ.." คิบอมไม่ได้ตอบอะไร มองคนตรงหน้านิ่ง.. ก่อนที่ริมฝีปากคมจะเอ่ยถามสิ่งที่สงสัย
"คยูรู้จักทงเฮหรือครับ.."
"อื้อ.. เพิ่งรู้จักกันเมื่อเช้าน่ะ.."
"ครับ.." มือขาวๆ ยกขึ้นดึงแก้มของคิบอมอีกครั้ง.. เมื่อเห็นคิบอมตอบรับแล้วก็.. เงียบ..
"นี่ไม่คิดจะถามเลยหรอว่ารู้จักกันยังไง" คิบอมส่ายหน้าช้าๆ เห็นแล้วคยูฮยอนก็ยิ่งไม่พอใจ.. มือขาวอีกข้างจัดการดึงแก้มของคิบอมอีกข้าง..
"ก็ฉันอยากบอกนี่.. ฮึ !..คิบอม.. แย่ชะมัดเลย.." คยูฮยอนสะบัดหน้าหนี มือขาวๆ ปล่อยออกก่อนจะหยิบหนังสือเล่มที่เลือกไว้ตรงไปจ่ายเงินที่เคาเตอร์..
คิบอมเกาศีรษะตัวเองเบาๆ อย่างไม่เข้าใจ.. นี่ตกลงผมผิดอีกใช่ไหม.. ที่ไม่ซักคยูฮยอนต่อน่ะ..
ขายาวก้าวยาวๆ ตรงไปยังเคาเตอร์วางแม็กกาซีนในมือลงบนเคาเตอร์ ข้างๆ หนังสือเล่มสีเขียวของคยูฮยอน..
"จ่ายรวมกันครับ.."
คยูฮยอนมองคิบอมดุๆ แล้วเดินผละออกมานอกร้าน.. คิบอมจ่ายเงินเสร็จก็รีบก้าวเท้าเร็วๆ ตรงไปคว้าข้อมือนุ่มของคยูฮยอนไว้ได้ทันท่วงที ก่อนที่คยูฮยอนจะลงบันไดเลื่อนไป..
มือขาวของคยูฮยอนทั้งสะบัด ทั้งกระชากกลับเข้าหาตัว.. ยิ่งเห็นคยูฮยอนงอนอย่างนี้แล้ว.. ก็ยิ่งทำให้คิบอมปวดใจ..
"ขอโทษครับ.."
คำขอโทษของคิบอม..
กี่ครั้งกันแล้วที่คิบอมเอ่ยขอโทษคยูฮยอนอย่างงี้..
เรื่องไม่เป็นเรื่อง.. นายยังมางอนคิบอมอีกนะ.. คยูฮยอน..
ผมลอบมองหน้านิ่งๆ ของคนตรงหน้า.. หากแต่ดวงตาคมๆ นั่นกลับไม่นิ่งเลยสักนิด.. มันกลับซ่อนประกายเจ็บปวดอยู่ไว้อยู่ภายใต้ใบหน้านิ่งๆ นี้..
คยูฮยอนคนนี้รู้.. คิมคิบอมเป็นคนแสดงความรู้สึกไม่ค่อยเก่ง.. เป็นคนพูดน้อย.. เป็นคนเอาใจใครไม่เป็น..
หากแต่เมื่อคิบอมอยู่กับคยูฮยอน.. คิบอมกลับยอมโอนอ่อนยอมให้คยูฮยอน..ทุกๆ อย่าง.. ยกเว้นก็แต่เรื่องแฟน..
คิดมากอีกแล้ว.. โจคยูฮยอนงี่เง่าที่สุด.. แฟนก็อยู่ส่วนแฟนสิ.. ตอนนี้ช่วงเวลาที่ได้อยู่กับคิบอมสำคัญที่สุด !
"คิบอม.. ไปกินติมกัน"
คิบอมเงยหน้าจากข้อมือของผมขึ้นมาแล้ววาดยิ้มบางๆ ปล่อยมือจากข้อมือผม เปลี่ยนมาเป็นกุมมือผม..
..มือของคิบอมอบอุ่น..
สุขใจที่ได้รับความอบอุ่นจากมือของคิบอมอีกครั้ง..
..รอยยิ้มของคิบอมอ่อนโยน..
รุ้สึกอุ่นใจที่ได้รับรอยยิ้มนี้..
..น้ำเสียงทุ้มๆ ของคิบอมนั้น.. น่าฟัง..
ยินดีทุกครั้งที่ได้พูดคุย และรับฟังทุกอย่างจากริมฝีปากคมของคิบอม..
คิบอมพาคยูฮยอนมาหยุดอยู่ที่ร้านไอศกรีมที่อยู่ในบริเวณเดียวกับโรงหนังเมื่อครั้งที่เคยมาดูหนังด้วยกัน
ร่างสองร่างก้าวเท้าช้าๆ ตรงไปยังที่นั่งสำหรับสองคนที่อยู่ด้านในของร้าน.. หลังจากที่ทั้งสองนั่งลงเรียบร้อย พนักงานสาวก็เดินมารับออร์เดอร์ คยูฮยอนก็สั่งไอศกรีมไปถ้วยนึง.. ส่วนคิบอมสั่งแค่กาแฟเย็นๆ แก้วเดียวก็พอ..
"คิบอมไม่กินติมด้วยกันล่ะ.." คยูฮยอนเงยหน้าจากถ้วยไอศกรีมของตนขึ้นถามเจ้าของใบหน้าคมที่นั่งอมยิ้มมองตนอยู่ก่อนแล้ว.. คิบอมส่ายหน้ายิ้มๆ ก่อนจะก้มลงลิ้มรสกาแฟเย็นๆ ผ่านทางหลอดสีเข้ม..
คยูฮยอนมองหน้าคิบอมแล้วก็อารมณ์บูดอีกครั้ง.. ใบหน้าหวานตอนนี้บึ้งตึงอีกแล้ว.. คิบอมเห็นแล้วก็อ่อนใจ.. ทุกครั้งไป~
"ทานก็ได้ครับ.." คยูฮยอนยิ้ม.. เลื่อนถ้วยไอศกรีมที่พร่องไปแค่นิดเดียว ส่งให้คิบอมที่นั่งตรงข้าม.. หากแต่คิบอมกลับผลักถ้วยกลับ.. คิ้วเรียวๆ ขมวดเข้าหากันนิดหน่อย... เอ่ยถามคิบอม..
"ทำไมล่ะ.. ไหนบอกว่าจะทานไง..." คิบอมยิ้มบาง..
"คยูฮยอนป้อนหน่อยสิ.." ใบหน้าหวานขึ้นสีระเรื่อนิดหน่อย.. กวาดตามองไปทั่วร้าน.. แล้วก็ต้องหันกลับมาให้เจ้าของเสียง..
"ไม่ต้องอายหรอกน่า.. ตอนเราอยู่ด้วยกัน.. คยูก็ป้อนผมอยู่แล้วนี่.." คยูฮยอนเขวี้ยงค้อนส่งให้คนตรงหน้าที่ตอนนี้ชักจะเริ่มอยู่ไม่สุข..
"คิบอม..บ้า.."
"เร็วๆ ครับ.. เดี๋ยวไอติมก็ละลายหมดหรอก.." คยูฮยอนมองคนตรงหน้าดุๆ ใช้ช้อนตักไอศกรีมคำเล็กๆ ยื่นส่งให้คนตรงหน้า.. ริมฝีปากคมยกยิ้ม..ก่อนที่จะอ้าปากรับไอศกรีม..
หากแต่คยูฮยอนกลับดึงช้อนกลับเข้าหาตัว.. มองหน้าคมขันๆ อ้าปากทานไอศกรีมในช้อนเสียเอง.. ก่อนจะตักคำใหม่ส่งให้เจ้าของใบหน้าคมที่กำลังเริ่มบูด..
มือหนาจับล็อคข้อมือบางของคนชอบแกล้ง.. อ้าปากงับช้อนเล็กๆ..ลิ้มรสไอศกรีม..รสขมๆ ของช็อกโกแลตชิบ..กับรสหวานหอมของวานิลลา..
ดวงตาคมมองนัยน์ตาใส ตาเชื่อม.. แลบลิ้นเลียริมฝีปากบน ก่อนจะพยักเพยิดให้คยูฮยอนตักคำต่อไปป้อน..
จนคยูฮยอนอดที่จะบ่นอุบไม่ได้.. หากแต่มือขาวๆ ก็ยังทำหน้าที่ไม่ขาดตกบกพร่อง..
"คิบอม.. อย่าแต่ใจตัวเองชะมัด.."
นาฬิกาข้อมือเรือนเก๋เครื่องประดับชิ้นเดียวบนข้อมือบางของคยูฮยอนตีบอกเวลา.. ห้าโมงเย็นแล้ว..
หลังจากที่คยูฮยอนทานไอศกรีมเสร็จก็ลากคิบอมเข้าซูปเปอร์ไปซื้อข้าวของเครื่องใช้.. อาหารสด.. มาเก็บไว้หน่อย.. เพราะว่าที่บ้านไม่เหลืออะไรแล้ว..
มือใหญ่ๆ ทั้งสองข้างของร่างสูงข้างกาย ถูกใช้ยกข้าวของสัมภาระต่างๆ ที่คนน่ารักขุนซื้อมาจากห้างชนิดที่ว่าคงไม่ต้องเข้าห้างอีกเป็นเดือนก็ยังไหว..
มือขาวไขกุญแจที่ประตูรั้วของบ้านเปิดเข้าไป โดยไม่ลืมที่จะเชื้อเชิญแขกคนสำคัญเข้าบ้านด้วย..
คิบอมไม่ได้เข้ามาเยี่ยมบ้านคยูฮยอนบ่อยนัก.. แต่เข้ามาทีไรก็พบกับการตกแต่งที่แสดงความเป็นตัวของตัวเองออกมาได้เด่นชัด.. ไม่ว่ายังไง..คยูฮยอนก็ยังเป็นคยูฮยอนคนเดิม..
มือใหญ่วางถุงใหญ่ๆ 3 - 4 ถุงลงบนโต๊ะรับแขกหน้าบ้านก่อนที่ทิ้งตัวลงนั่งบนโซฟาตัวนุ่มที่ตั้งอยู่กลางบ้าน..
"อ่ะ.. น้ำ.." คิบอมยิ้มขอบคุณก่อนจะยื่นมือไปรับแก้วน้ำโดยยังไม่ลืมที่จะจับมือบางของคยูฮยอนด้วย..
คยูฮยอนย่นจมูกนิดๆ แต่ก็ยอมปล่อยให้คิบอมเอาแต่ใจ.. แล้วทิ้งตัวลงนั่งข้างๆ กัน.. เอนศีรษะลงพิงไหล่ลาดของคิบอม.. ทอดสายตามองเสี้ยวหน้าคม ของคิบอมที่ประดับไปด้วยรอยยิ้มจางๆ
ถ้าถามว่าเสียดายไหม.. ที่เราสองคนต่างคนต่างมีแฟนกันแล้ว..
ตอบได้เลย.. คำเดียวครับ..
ไม่เสียดายเลยสักนิด..
เพราะการที่เราต่างคนต่างมีแฟนนี่หล่ะครับ.. ถึงทำให้เราได้เข้าใจกัน.. และได้เป็นอยู่อย่างนี้..
อย่าถามเลยว่า.. เพราะอะไร.. มันไม่รู้ว่าจะเรียบเรียงออกมาเป็นคำพูดได้อย่างไรดี..
รู้เพียงแค่ว่า.. ตอนนี้มีแค่เราก็เพียงพอแล้ว..
"คยูฮยอน.."
"........"
"ผมรักคุณนะ.."
"......."
"รักผมไหม.."
"....รัก..." ถ้อยคำเบาบางลอยหายไปกับความเงียบที่ตีกรอบล้อมรอบห้องรับแขกห้องนี้.. คยูฮยอนยิ้มบางๆ กับตัวเอง.. ไม่รู้ว่าทำไมเวลาอยู่กับคิบอมถึงได้อุ่นใจอย่างนี้.. ขอแค่ได้อยู่ข้างคิบอมก็พอ..
เสียงเมสเสจดึงขึ้นเรียกเปลือกตาที่กำลังจะงับปิดลงให้เปิดขึ้นต่อสู้กับแสงสว่างของหลอดไฟฟ้าที่สาดเข้าตาผม.. ผมค่อยๆ ยกศีรษะตัวเองออกจากไหล่ลาดของคิบอม.. แล้วสะบัดไปมาไล่ความรุ้สึกง่วง.. ก่อนจะควานหาโทรศัพท์มือถือเครื่องสีขาวที่นอนอยู่ในเป้ใบโปรดของผม
นิ้วเรียวกดเปิดดูเมสเสจที่ส่งเข้ามาใหม่.. พลันใบหน้าหวานๆ กลับดูวูบลง.. ครับ.. เมสเสจจากฮันฮยอง.. ผมไม่ได้เสียใจหรือเบื่อเซ็งอะไรฮันฮยองนะ.. ผมน่ะรักฮันฮยองนะ..
'คยูฮยอน.. เย็นนี้ไปกินข้าวบ้านพี่ไหม?'
อา.. ฮันฮยองชวนแล้ว.. จะปฏิเสธก็ไม่ดี.. วันนี้ยังไม่เจอหน้ากันเลย..
ผมหันไปมองใบหน้าคมๆ ของคิบอมที่นั่งติดกันอย่างขอโทษ.. หากแต่คิบอมกลับไม่มีทีท่าเศร้าใดๆ กลับยิ้มบางๆ พยักหน้าอย่างเข้าใจ.. ลุกขึ้นยืนเต็มความสูงโดยที่ยังมองมาที่ผมอยู่..
นัยน์ตาคมหวานสบเข้ากับนัยน์ตาคมแต่อบอุ่นของคิบอม.. แล้วลุกขึ้นยืนบ้าง.. ขาเรียวก้าวตรงไปประชิดร่างสูงของคิบอม.. คิบอมก็รู้ดีอ้าแขนรับร่างโปร่งบางเข้าฝังตัวลงในอกอุ่น..
อบอุ่น..
อกของคิบอมอุ่นที่สุด.... ยังงั้นเหรอ..?
แล้วฮันฮยองเล่า.. นายลืมไปแล้วเหรอ... โจคยูฮยอน..
.
.
.
.
คิบอมกลับบ้านไปแล้ว.. นัยน์ตาคมหวานทอดมองแผ่นหลังกว้างไปจนสุดสายตา.. ก่อนที่จะกลับหันเดินเข้าบ้านตัวเอง..
เสียงโทรทัศน์ที่เปิดค้าง..ยังดังอยู่.. ร่างโปร่งบางทิ้งตัวลงนั่งลงที่โซฟาตัวเดิม.. มือขาวคว้าหยิบเอารีโมทคอนโทรลขึ้นกดปิดสวิตซ์โทรทัศน์.. เปลือกตาใสอันหนักอึ้งค่อยปิดลงช้าๆ หลังจากที่ส่งข้อความกลับไปหาคนรักว่า.. ตกลง เดี๋ยวจะออกไปหาที่บ้าน..
ร่างโปร่งบางเปลี่ยนอริยาบทจากท่านั่งมาเป็นท่านอน ขาขาวที่อยู่ภายใต้กางเกงยีนตัวโคร่งเหยียดไปจนสุดโซฟา.. มือขาวข้างนึงยกขึ้นพาดวางลงที่หน้าผากเนียน..
เมื่อวาน.. วันนี้.. พรุ่งนี้..
ฮันฮยอง.. คิบอม.. และ... ทงเฮ..
เรายังจะคบกันอย่างนี้ตลอดไป.. ใช่ไหม? คิบอม..
ถึงคิบอมจะไม่ตอบ.. ผมก็ยืนกราน.. ที่จะคบกับเขาต่ออยู่ดี..
ถ้าความลับเรื่องที่เราคบกันแตกออกมา.. ผมกับคิบอม.. ผมกับฮันฮยอง.. คิบอมกับทงเฮ..
ทุกคนจะเป็นอย่างไร.. เราควร..จะทำอย่างไรดี.. วันนี้ก็เห็นแล้วนี่.. เฉียดตายหลายต่อหลายครั้ง..
ที่ผมแสดงสีหน้าไม่ทุกข์ร้อนใดๆ กับคิบอมนั่น.. ไม่ใช่ผม ไม่รู้สึกอะไร ไม่ใช่ผมไม่สนใจนะ..
มันก็ต้องรู้สึกอยู่แล้วสิ.. ผมก็เป็นคนนะ.. มีเลือด.. มีเนื้อ.. มีหัวใจ..
หากแต่เพื่อคิบอมจะได้สบายใจ.. ผมเลือกที่จะทำเป็นไม่สนใจ.. นิ่งเฉย.. ยิ้มรับ..
นี่คงเป็นอีกสิ่งที่ผมอยากทำให้คิบอมไม่หนักใจ.. ใช่ไหมครับ..?
เสียงริงโทนจังหวะคุ้นหูเพลงคุ้นเคยดังเข้ามาในโสตประสาท.. ร่างโปร่งที่ทอดตัวนอนสะดุ้งตัวน้อยๆ มือขาวกวาดหามือถือเครื่องบางสะเปะสะปะทั้งๆ ที่ไม่ได้ลืมตา..
"สวัสดีครับ.."
'คยูฮยอน..'
"อะ..เอ่อ.. ฮันฮยอง.." เปิดตาหนักเปิดขึ้นทันทีที่ได้ยินเสียงของปลายสาย.. ร่างโปร่งลุกขึ้นบิดขี้เกียจนิดๆ ก่อนจะเดินไปเปิดประตูบ้านมองหาร่างสูงที่คุ้นเคยกำลังไขกุญแจรั้วบ้านเข้ามาในตัวบ้าน..
"คยูฮยอน.. หวัดดีครับ.. คิดถึงจัง.." ไม่ทันไร ก็ถูกแขนแข็งแรงวาดวงแขนโอบกอดร่างบางเข้าแนบอก.. ศีรษะเล็กวางลงแนบอกแกร่งๆ ของฮันคยอง.. มือขาวยกขึ้นกอดตอบคนรักเบา..
อบอุ่น..
หากแต่ให้ความรู้สึกไม่เหมือนกับคิบอม.. ไม่เหมือนเลยสักนิด..
อบอุ่น.. และอ่อนโยน..
ฮยองกอดผมเหมือนกับทุกครั้งที่เรากอดกัน.. หากแต่ครั้งนี้.. ผมกลับรู้สึกว่า อ้อมกอดของฮยอง.. แปลกไป...
นี่ผมคงคิดมากไปแน่ๆ
ซี..
=_________________=|||
จบเสียทีแฮะ บอมคยู ทรมานกับการเขียนตอนนี้มากมากรุย..
ทำไมฟะ.. มันก็น่าจะง่ายนี่.. ทำไมยิ่งเขียนยิ่งยากง่ะ
สงสัย Lv ลดอีกแน่ๆ เลย
เดี่ยวไปเก็บ Lv ต่อนะ..
ถ้าตอนต่อไปเขียนไม่ทันก็หลัง 26 นู่นเลย...
แต่ช่างเหอะ.. มีคนรอสักกี่คนเชียว -___-''||
ขอบคุณที่เม้นท์นะก้าบบ บ บ บ บบบ
เม้นท์ตอนนี้ด่าเลยกะได้นะ.. เขียนไม่ออกชอบกล
รักคนอ่าน.. ^^
--------------------
.
.
.
PS !! ตอนนี้รู้สึกว่าบล็อคจะเน่านะ TT^TT~ คอมเม้นท์มันเกร่อมาก... ทั้งๆ ที่เม้นท์คนเดียวปาเข้าไปเป็นร้อยเลยงะ.. ไงๆ ก็อย่าตกใจกัน.. ให้ไรท์เตอร์ตกใจคนเดียวพอแล้ว..
(คุณ natt ไม่ต้องวอรี่นะ.. =__________=|| อาจเพราะมันเกิดการผิดพลาดไรบางอย่างน่ะ..)
เปนกำลังใจให้ ไรเตอร์ เสมอ ~
/// รีบๆๆมา Up เน้ว ๆ !!
#1 By *JJ.* (222.123.67.217) on 2008-04-12 00:10