[FIC] กิ้ก Part V
posted on 07 Apr 2008 12:51 by zeazand in Fix, SuJu
Title :: กิ้ก
Couple :: Hangeng x Donghae & Kibum x Kyuhyun
Writer :: ZeA*
Rate :: PG - 13
Note :: ตอนนี้มันป่วงแฮะ - -* สงสัยนิยายน้องทำพิษ..
Part :: 5
การติวเมื่อคืนผ่านพ้นไปด้วยดี (?) เมื่อเด็กดื้ออย่างลีทงเฮตาสว่างหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง.. ตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจฟังในสิ่งที่คุณครูจำเป็นสอน..
กว่าจะเข็ญลูกศิษย์คนเดียวจนจบคอร์สได้ ก็เล่นเอาเหนื่อยแทบแย่.. เข็มสั้นนาฬิกาก็ล่วงเลยเข้าสู่เลข 12 เข้าไปแล้ว...
คุณครูจำเป็นจบคอร์สด้วยคำถามประมาณยี่สิบข้อ.. ให้ลูกศิษย์สุดที่รักคนเดียวตอบคำถาม.. ซึ่งทงเฮก็สามารถตอบทุกข้อ แต่ถูกแค่ไม่กี่ข้อ.. เอ้ย.. ผิดไม่กี่ข้อต่างหากเล่า..
คุณครูใจดีจึงตบรางวัลเป็นข้าวมื้อค่ำ (?) ให้กับลูกศิษย์คนเก่ง.. ที่ปฏิเสธแล้วปฏิเสธอีกว่า ไม่เป็นไร๊ไม่เป็นไร ไม่อยากจะรบกวน เกรงใจม๊ากมากก.. หากแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อคุณครูจัดการส่งท่าไม้ตาย..
"ปล่อย.." ข้อมือบางถูกครอบครองด้วยมือหนา คิ้วเรียวขมวดกันยุ่งเหยิง พยายามแกะมือเหนียวออกไป..
หากแต่ฮันคยองกลับยิ้มพราว.. ออกแรงเพียงแค่นิดเดียว ร่างเล็กๆ ก็ปลิวตามมาแล้ว.. หากแต่ว่า ทงเฮน่ะดื้อ.. กำปั้นจากมือบางข้างที่ไม่ถูกกอบกุมระดมทุบลงที่แผ่นหลังกว้างยกใหญ่..
จนชายหนุ่มต้องถอนหายใจพรืด.. หันมารวบร่างบอบบางมาไว้แนบอกกว้าง แขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้แน่น.. ทงเฮดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขน.. หากแต่แขนแกร่งกลับยิ่งรัดเข้าไปอีก.. จนทงเฮต้องนิ่วหน้า..
"ไปกินข้าวกันเถอะครับ.. พี่หิวแล้ว.." ทงเฮมองคนพูดตาเขียว สะบัดหน้าหนี ก่อนจะตอบเสียงกร้าว..
"รุ่นพี่ก็ไปกินคนเดียวสิ.. ผมจะนอนแล้ว.. แล้วก็กรุณาปล่อยผมได้แล้วนะ.."
"ไม่ปล่อย.. พี่บอกแล้วไง.. ไปกินข้าวกันก่อน.."
"ไม่.. กิน.." ฮันคยองมองคนในอ้อมกอดนิ่ง.. ริมฝีปากคมกระตุกยิ้มร้าย..
"ไม่กินก็ไม่กิน.. งั้นพี่กินเราแทนละกัน.."
.
.
"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ๆๆๆๆ ไปกินก็ไปกินสิ ปล่อย !!" ฮันคยองหัวเราะลั่น แกล้งเฉียดปลายจมูกผ่านแก้มใส จนโดนกำปั้นเล็กๆ ทุบอั่กๆ ลงที่อกแกร่ง.. แขนทั้งสองถึงจะยอมคลายออกโดยดี
ทงเฮจัดการปิดตำรา คว้ากระเป๋าตังค์ กุญแจห้องแล้วก็มือถือติดมือมา ก่อนจะเดินตรงไปใส่รองเท้าหน้าห้องที่มีร่างสูงยืนยิ้มเรี่ยราดอยู่..
"ไปกันเถอะ.." คิ้วเรียวขมวดยุ่งๆ เมื่อมือใหญ่ยื่นออกมาข้างหน้า.. เงยหน้าขึ้นสบตาคมๆ ก่อนจะปัดมือแกร่งแล้วเดินออกจากห้อง..
ร่างสูงมองมือตัวเองเก้อ เกาต้นคอเบาๆ พร้อมกับหัวเราะขันตัวเอง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องบ้าง..
"เฮ้อ~ เหลือเชื่อเลยแฮะ..."
"เหลือเชื่ออะไร.. ทงเฮ"
"ปะ.. เปล่า.. ไม่มีอะไร"
"ฮั่นแน่~ มีความลับกับเพื่อนมันไม่ดีนะ.. เอ~~ หรือว่าที่รุ่นพี่ฮันคยองติวให้นายออกมาตรงเด้ะๆ น่ะ" นัยน์ตาสีชาเบนหลบนัยน์ตาหวานๆ ที่คอยจับผิดตัวเอง.. ระบายลมหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบไม่เต็มเสียง..
"คงงั้นแหละ.."
"อิจฉาจัง.. ทำไมฉันไม่มีโอกาสแบบนายบ้างนะ.."
"บ้าหรือเปล่ายัยอ้วน.. มันน่าอิจฉาตรงไหนมิทราบ.. ปะ ไปกินข้าวกัน.." แขนเรียวรั้งแขนขาวๆ ของซองมินให้ลุกขึ้นยืน ซองมินทำหน้าขัดใจอยู่นิดหน่อยแต่ก็ยอมลุกขึ้นยืน ก่อนจะออกเดินไปยังโรงอาหารรวมของมหาลัย..
"โอย.." เสียงครางโอดโอยเบาๆ ดังออกมาจากริมฝีปากอิ่มของทงเฮที่นั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้นโรงอาหารที่คราคร่ำไปด้วยเหล่าปัญญาชนที่หิวโหย.. มือขาวๆ ถูกยื่นออกมาตรงหน้าพร้อมกับถ้อยคำนุ่มหู..
"ขอโทษนะครับ.." พอได้เงยหน้าขึ้นก็ได้เห็นใบหน้าขาวๆ ที่แลดูจะค่อนไปทางหวานเสียมากกว่า ของชายหนุ่มร่างโปร่ง.. ดวงตาสีรัตติกาลของคนตรงหน้าแย้มยิ้ม.. จนทงเฮอดทึ่งไม่ได้.. ยิ้มด้วยตา..
มือเรียวยื่นไปคว้าจับมือขาวของคนตรงหน้าแล้วยันตัวขึ้น.. นัยน์ตากลมใสสีชาเพิ่งพินิจใบหน้าหวานๆ นี่แล้วรู้สึกคุ้นๆ พิกล.. คลับคล้ายคลับคลาเหมือนจะเคยผ่านสายตาของทงเฮคนนี้สักครั้งสองครั้ง..
"เอ่อ.. หน้าผมมีอะไรติดหรอครับ.." ท่าทางเวลาถามแล้วกระตุกยิ้มมุมปากยังงี้.. อา.. จำได้แล้ว.. นิ้วเรียวดีดกันดังเปราะ..
"เปล่าครับ.. เอ่อ.. ใช่คยูฮยอนที่เป็นแฟนรุ่นพี่ฮันคยองใช่ไหมครับ.." คนตรงหน้าไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย.. หากแต่กลับหัวเราะเบาๆ แล้วพยักหน้าน้อยๆ
"ใช่ครับ.. ผมโจคยูฮยอน ยินดีที่ได้รู้จักครับ.. ทงเฮ"
"อ่า.. รู้จักผมด้วยหรอ.. เอ่อ.. ยินที่ได้รู้จักเช่นกันครับ.." ริมฝีปากสีสวยวาดยิ้มอย่างเป็นมิตรส่งไปให้ร่างโปร่งตรงหน้า พร้อมกับแนะนำเพื่อนสนิทให้คยูฮยอนรู้จักอีก..
ทั้งสามคุยกันได้สักพัก.. คยูฮยอนก็ขอตัวไปเสียก่อน.. เพราะเจ้าตัวของบอกว่าจะสอบในอีกครึ่งชั่วโมง.. จะไปหากำลังใจเสียหน่อย..
ได้เห็นรอยยิ้มสดใสจากริมฝีปากสีสดแล้วก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้.. คยูฮยอนทั้งน่ารัก.. ทั้งคุยเก่ง.. หน้าตาก็ดี.. เสียงก็น่าฟัง..
ไม่เข้าใจเลย.. ทำไมไอ้บ้านั่นถึงกล้ามาขอทงเฮคบด้วยเนี่ย.. ทั้งๆ ที่มีคนน่ารักๆ อย่างนี้เป็นแฟนแท้ๆ
คยูฮยอนไม่ได้โกหกทงเฮเลยสักนิด.. ขาเรียวทั้งสองข้างกำลังก้าวเร็วๆ ตรงไปยังตึกคณะของตนที่อยู่ห่างจากตัวโรงอาหารของมหาลัยออกไปสองสามร้อยเมตรได้..
เมื่อก้าวเข้าสู่ตัวบริเวณตัวตึกคณะ เหล่าบรรดารุ่นพี่รุ่นน้องต่างพากันทักทายคยูฮยอน.. จนใบหน้าหวานที่ในตอนแรกกำลังแย้มยิ้มบางๆ แต่ตอนนี้กลับเริ่มที่จะบึ้งตึงอีกครั้ง..
ขาเรียวก้าวต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงโต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิมที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ประจำคณะ.. คิมคิบอมเงยหน้าจากกองหนังสือตรงหน้าขึ้นทันทีที่ร่างโปร่งบางทิ้งตัวแรงๆ ลงนั่งบนเก้าอี้ม้าหินตัวข้างๆ
"หวัดดีครับ คยูฮยอน"
"หวัดดีคิบอม.." คิบอมหันมายิ้มกับใบหน้าหวานที่งอง้ำ ถอดแว่นตากรอบดำออกมาวางข้างๆ กองหนังสือตรงหน้า.. ยื่นน้ำผลไม้กระป๋องส่งให้มือขาวๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ
คยูฮยอนหันมามองกระป๋องนิดๆ ก่อนจะเบนสายตากลับมามองตาคมๆ อีกหน่อย.. คิบอมจึงเลื่อนกระป๋องกลับมาหาตัวแล้วเปิดกระป๋องออกแล้วยื่นส่งให้มือขาวของคยูฮยอน
"ดื่มก่อนครับ.. ว่าแต่หน้าบูดมาซะอย่างนี้ ไปอารมณ์เสียมากจากไหนน่ะครับเนี่ย.." คยูฮยอนยกกระป๋องน้ำขึ้นจรดริมฝีปากดื่มไปซะอึกใหญ่ก่อนจะเอ่ยตอบ
"ไม่มีไรหรอกน่า.. เออใช่.. รู้ไหมคิบอม.. เมื่อตะกี้ฉันเจอใครมาน่ะ"
"ใครล่ะครับ"
"ลีทงเฮ.." คิบอมที่กำลังจะหยิบเอากระป๋องน้ำผลไม้อีกกระป๋องที่วางข้างมือขึ้นดื่ม.. ก็เป็นต้องชะงัก.. เลิกคิ้วขึ้นสูง อ้าปากกำลังจะถาม..
"ก็ไม่มีอะไรหรอกน่า.. นายไม่ต้องห่วงว่าฉันจะทำอะไรเขาหรอก"
"ผมก็ไม่ได้..."
"ฉันก็แค่แวะไปหาไรกินแล้วก็จะรีบมาหานาย.. แล้วก็เลยเดินชนกับเขาน่ะ.."
"แล้วเป็นอะไรไหม?" คยูฮยอนสบตาคมๆ ของอีกฝ่ายนิ่ง.. กดยิ้มลึกที่มุมปาก ก่อนจะตอบ
"หมายถึงใครล่ะ ฉัน หรือว่าหมอนั่น.." คิบอมส่ายหน้าช้าๆ อย่างอ่อนใจ.. คยูฮยอนไปติดนิสัยนี้มาจากไหนเนี่ย..
มือแกร่งยื่นไปวางทาบทับมือขาวๆ บีบเบาๆ แล้วสบนัยน์ตาดำขลับของตนตรงหน้า พร้อมทั้งยังแถมด้วยยิ้มบางๆ
"แล้วตอนนี้ผมคุยกับใครอยู่ล่ะครับ.." ริมฝีปากสีสดวาดยิ้มพอใจกับคำตอบที่ออกมาจากริมฝีปากคมๆ ของคนตรงหน้าอย่างยิ่ง.. มือขาวยื่นออกไปดึงแก้มนิ่มๆ ของคนตรงหน้าให้ยืดออก จนร่างสูงต้องร้องโอดโอยเบาๆ
"คยู อย่าทำอย่างนี้สิครับ.. ผมเจ็บ.." ยิ่งได้ฟังมือขาวอีกข้างก็ยื่นออกไปดึงแก้มอีกข้างของคิบอม.. คยูฮยอนหัวเราะชอบใจยกใหญ่กับใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้กลับบิดเบี้ยวไปมา..
คยูฮยอนแกล้งคิบอมจนพอใจแล้ว ก็หันมาใช้เวลาที่เหลืออีกไม่กี่นาทีก่อนสอบนั่งคุยกันไปจนหมดเวลา ก่อนจะเดินเข้าห้องสอบอย่างสบายๆ ไม่ทุกข์ร้อนเหมือนกับพวกเพื่อนๆ ร่วมคณะคนอื่นๆ
คิบอมไม่รับสาย..
คิ้วบางขมวดเข้าหากันนิดๆ นัยน์ตาสีชาทอดมองทั้งรูป ทั้งเบอร์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแอลซีดีของโทรศัพท์เครื่องบางที่ตนเพียรต่อสายไปหาหลายครั้งแล้ว ก็ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะรับเลยสักนิด..
"เป็นไรมากเปล่าแก.. ทำหน้ายุ่งเชียว.. บางทีที่แฟนแกไม่รับโทรศัพท์ เขาคงมีธุระก็ได้.." ทงเฮระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าเบาๆ กับใบหน้าหวานๆ ของซองมิน..
ตอนนี้ทั้งทงเฮและซองมินกำลังอยู่บนรถไฟที่มีจุดหมายปลายทางไปที่สถานีที่ใกล้ๆ จากมหาลัยเพื่อจะไปเยี่ยมคุณพี่รหัสของซองมิน แขนขาวๆ ของซองมินตอนนี้กำลังถือตะกร้าใบใหญ่ที่บรรจุของเยี่ยมคนไข้ แขนเล็กสั่นน้อยๆ กับน้ำหนักอันหนักอึ้งของตะกร้า จนทงเฮอดไม่ได้ที่จะคว้าเอาตะกร้ามาถือไว้เสียเอง..
ถึงสถานีที่ทั้งสองต้องการจะลงแล้ว ทงเฮรีบลากแขนซองมินที่กำลังโดนคนเบียดไปอีกทาง ให้ตามมาด้วยกันก่อนที่ประตูรถไฟจะปิด..
ทงเฮถอนหายใจเฮือกใหญ่ กระตุกแขนเสื้อนักศึกษาของคนที่โดนลากมาให้ออกเดินต่อ.. แต่ก็เป็นอันต้องตกใจ.. ปากอิ่มเม้มนิดๆ ก่อนที่ศีรษะเล็กจะค่อยๆ หันไปข้างหลัง..
"ไง.. ทงเฮ" มือขาวรีบปล่อยออกจากแขนแกร่งอย่างกับต้องของร้อน หากแต่ฮันคยองกลับไม่ยอมให้เป็นดังใจ.. มือใหญ่จัดการดึงมือเล็กให้ร่างทั้งร่างปลิวเข้ามาหาตัว..
"รุ่นพี่ ปล่อยผม.." ทงเฮขู่เสียงต่ำให้ได้ยินกันสอง.. หากแต่ฮันคยองกับยิ้มบาง มือใหญ่ยอมคลายออกจากข้อมือเล็กให้เจ้าของได้ยิ้มดีใจ.. หากแต่ก็เพียงแค่อึกใจ.. เอวบางก็ถูกกอดก่ายด้วยแขนแกร่งอีกครั้ง..
ทงเฮนิ่วหน้า หันซ้ายหันขวา ก็พบใบหน้าหวานๆ กับรอยยิ้มแปลกๆ ของลีซองมินคนน่ารัก..
แล้วมือขาวก็ต้อง(พยายาม)รีบแกะมือเหนียวออกจากเอวอีกครั้ง.. หากแต่คราวนี้ก็ไม่เป็นผล.. ทงเฮค้อนคนตัวสูงตาคว่ำ..
"ปล่อยผมสิ.. ซองมินมองอยู่นะ" คิ้วคมยกขึ้นสูง ก่อนจะมองตามสายตาของทงเฮออกไป.. แล้วถึงได้ยอมปล่อยเอวอย่างเสียดาย..
"หวัดดีฮะ รุ่นพี่.." ซองมินเดินเข้ามาทักทายคนตัวสูงข้างๆ ก่อนจะส่งสายตาแปลกๆ มาให้ผม..
ก็เข้าใจหรอกนะ.. เป็นใครก็ต้องสงสัยทั้งนั้นแหละ.. ไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วยังจะมาเล่นกอดกันกลางแจ้งยังงี้
ผมมองคนข้างอย่างอาฆาต ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปควงแขนขาวๆ ของซองมิน ดึงร่างนุ่มนิ่มให้ออกเดินออกจากบริเวณจุดเกินเหตุ (?) ตรงนี้..
ประตูห้องพักของโรงพยาบาลถูกเปิดออกด้วยผู้มาใหม่สามคน..
เป็นซองมินคนน่ารักที่เมื่อประตูถูกเปิดออก ก็เข้าพุ่งเข้าตรงไปหาคนไข้ที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนดูทีวี ในมือมีรีโมต กำลังกดเปลี่ยนช่องโทรทัศน์พอดี..
คนไข้บนเตียงหันมาส่งยิ้มสวยๆ ให้กับน้องรหัสคนน่ารัก เลยไปยังผม แล้วก็ไอ้บ้าที่เดินตามหลังมาพร้อมกับตะกร้าของฝากของซองมิน (ที่มันแย่งผมไปถือ)
"หวัดดีฮะ รุ่นพี่ลีทึก" ลีทึกแจกยิ้มสวย ก่อนจะเอ่ยทักบ้าง
"หวัดดีครับ ทงเฮ... ว่าแต่ลมอะไรหอบเรามาเยี่ยมพี่ได้เนี่ย.." ผมขมวดคิ้วหน่อยๆ ก่อนจะบุ้ยหน้าไปที่พายุหมุนฟักทองที่เดินไปแย่งตะกร้าในมือของไอ้พี่รหัสของผม แล้วจัดแจงยกส่งให้คนไข้ที่นั่งยิ้มแก้มปริบนเตียง..
"ลีทึกฮยอง.. ผมเอาของมาเยี่ยมฮะ"
"ขอบใจนะครับ.. เฮ้ย.. ไอ้ฮัน เอาตะกร้านี่ไปวางไว้ที่โต๊ะนั่นให้ทีดิ" พี่รหัสของซองมินพูดเสียงนุ่ม พร้อมกับลูบเรือนผมสีอ่อนของซองมินเบาๆ ก่อนจะหันไปจิกหัวใช้เพื่อนสนิท..
ฮันคยองถอนหายใจหน่ายก่อนจะเดินไปคว้าเอาตะกร้าของฝากไปวางที่โต๊ะแล้วเดินมาสมทบตรงที่เตียงคนไข้
"แล้วหมอให้กลับยังวะ ลีทึก"
"เออ หมอให้กลับแล้ว.. รอก็แต่คนมารับแล้วก็เอาเสื้อผ้ามาให้นี่แหละว่ะ"
"ลีทึกแกให้ใครมารับว่ะ.. อย่าบอกนะว่าให้คุณนายแม่แกมารับน่ะ.." ผมได้ฟังก็ขมวดคิ้วสงสัย.. แล้วจึงหันไปฟังต่อ
"ไม่หรอกๆ แม่ฉันไม่ว่างขนาดนั้นว่ะ.. คนที่ฉันรอให้มารับอ่ะแกต่างหากล่ะไอ้ฮัน เดี๋ยวรอลุงคนขับรถที่บ้านเอาเสื้อผ้ามาให้ก่อนเว้ย.."
พวกเรารอให้คุณลุงคนขับรถของรุ่นพี่ลีทึกเอาเสื้อผ้าข้าวของมาส่งให้เปลี่ยนเสร็จสรรพ แล้วก็จัดการเรื่องค่ารักษาพยาบาลเรียบร้อยแล้ว.. รุ่นพี่ลีทึกก็เอ่ยชวนพวกผม (ผมกับซองมิน) ไปทานข้าวเที่ยงกันที่ร้านอาหารร้านประจำของรุ่นพี่เขา..
แต่ผมก็ปฏิเสธไป เพราะว่าเพิ่งทานข้าวมาก่อนที่จะมาเยี่ยมนี่เอง.. หากแต่ไอ้คนข้างๆ ผมสิ.. หยิกผมซะเนื้อช้ำไปหมด.. แถมยังค้อนผมซะ ผมคิดว่าถ้าโดนค้อนอีกที คงต้องวิ่งกลับไปให้คุณพยาบาลสาวมาปฐมพยาบาลให้เสียแล้วเนี่ย..
"ลีทึกฮยอง.. ไม่ต้องสนทงเฮหรอกฮะ.. เจ้านี่ไม่กิน งั้นไปกับผมก็ได้ฮะ" รุ่นพี่ของซองมินมองผมด้วยสายตาเสียดายหน่อยๆ ก่อนจะพยักหน้ารับซองมิน..
"เฮ้ยๆ ซองมินทิ้งกันกลางอากาศยังงี้ได้ไงอ่ะ.." ซองมินค้อนผมตาคว่ำ.. ทำปากยื่นๆ อย่างคนกำลังงอน
"ก็นายจะไม่ไป ไม่ใช่หรอ.." ผมนิ่วหน้า มองหน้าหวานๆ ของซองมินสลับกับรุ่นพี่ของซองมิน แล้วก็ต้องถอนหายใจพรืด.. เอาก็เอาวะ.. ดีกว่าลอยเคว้งคว้างยังงี้..
"ไปก็ไป.. "
ร้านอาหารขนาดกลางโทนสีฟ้าน้ำทะเลแลดูสดใสสบายตาอย่างนี้ ตั้งอยู่ใกล้ๆ ย่านมหาวิทยาลัย ประตูกระจกใสบานใหญ่ของร้านถูกเปิดออกด้วยมือสวยๆ ของรุ่นพี่ของซองมิน ตามเข้ามาด้วยพวกผม แล้วก็พี่รหัสผม
ร่างโปร่งของรุ่นพี่ลีทึกเดินตรงเข้าไปยังโต๊ะประจำที่อยู่ข้างในเข้าไปหน่อย.. โต๊ะไม้เนื้อดีสำหรับคนนั่งได้ถึงหกคน.. ซองมินเลือกนั่งฝั่งเดียวกับรุ่นพี่ลีทึกจึงทำให้ผมเริ่มจะรู้สึกลางไม่ค่อยดีเท่าไร.. เมื่อผมเตรียมจะไปนั่งฝั่งเดียวกับซองมินเพื่อสวัสดิภาพ (?) ก็ถูกขัดขวางด้วยไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อฮันคยอง.. เอ่ยเรียกให้ผมไปนั่งด้วย..
"ทงเฮจะไปนั่งเบียดฝั่งนั้นทำไมครับ.. มานั่งฝั่งเดียวกับพี่สิครับ จะได้นั่งสบายๆ"
เบียดตรงนั้น.. ยังดีกว่ามานั่งสบายๆ ข้างๆ รุ่นพี่หรอก..
ผมมองคนพูดตาเขียว ไม่สนใจในสิ่งออกมาจากริมฝีปากที่กำลังขยับพูดถ้อยคำเสียงนุ่ม.. กระทืบเท้าตรงไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวยาวติดกับซองมิน.. ทำเอาคนพูดหน้าเหวอนิดๆ รุ่นพี่ลีทึกหัวเราะชอบใจกับหน้าของเพื่อนสนิทยกใหญ่.. ก่อนจะหันมาพูดกับผมที่ลอบหัวเราะใบหน้านั้นเช่นกัน..
"ทงเฮ ไปนั่งเป็นเพื่อนไอ้ฮันเหอะ สงสารมันนั่งคนเดียว.." ผมเม้มปากมองริมฝีปากสีสวยของรุ่นพี่ของซองมินอย่างชั่งใจ.. อีกทั้งซองมินยังพยายามขับไล่ผลักไสผมอีก.. ได้แต่ถอนหายใจปลงๆ ก่อนจะยอมลุกขึ้นกระแทกเท้าไปนั่งที่นั่งอีกฝั่งของโต๊ะ
คนที่นั่งอยู่แล้วส่งยิ้มกว้างๆ ให้ผม ก่อนจะหันไปขยับปากพูดไม่มีเสียงกับรุ่นพี่ลีทึก.. แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจหรอก.. ผมทรุดตัวลงนั่งให้ห่างจากรุ่นพี่ฮันคยองให้มากที่สุดก่อนจะคว้าเอาเมนูที่อยู่ในมือพนักงานสาวที่เดินมารับออร์เดอร์พอดิบพอดี
สายตากำลังไล่รายการอาหารที่ปรากฏอยู่ในเมนูไปเรื่อยๆ จนรู้สึกอุ่นๆ ที่ไหล่ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันนิดๆ ก่อนจะหันไปทางซ้ายมีก็เจอใบหน้าคมที่ห่างกันแค่คืบ..
ผมกระเด้งตัวผลักไหล่ที่ชนกับไหล่ผมออกไปไกลโดยอัตโนมัติ ทั้งรุ่นพี่ลีทึกและซองมินต่างขมวดคิ้วสงสัยในการกระทำของผม.. จนผมต้องกัดฟันหันไปพูดขอโทษผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกผมประทุษร้าย (?)
"เอ่อ.. ขอโทษครับ.. คือว่าผมตกใจนิดหน่อย.."
คนตรงหน้าผมกัดฟันกรอด.. ปั้นหน้ายิ้มอีกครั้งก่อนจะกระเถิบมานั่งใกล้ๆ ผมอีกจนผมต้องขมวดคิ้ว.. นี่ยังอยากโดนอีกใช่ไหม?
"พี่ขอดูเมนูด้วยสิ.." ผมรีบเขยิบตัวหนีทันที.. ดึงเมนูมาดูคนเดียว..
"รอก่อนไม่ได้หรือไง.. เดี๋ยวผมก็สั่งเสร็จแล้ว.."
"ไม่ได้.."
ก่อนผมจะได้ต่อล้อต่อเถียงใดๆ กับเจ้าของใบหน้าคมคายใกล้ๆ เสียงริงโทนเฉพาะตัวก็ดังมาจากโทรศัพท์มือถือของผมเอง.. ผมล้วงเข้าไปหยิบมือถือข้างในกระเป๋าเป้ใบโปรด ก้มมองที่หน้าจอแล้วก็หลุดยิ้มออกมาบางๆ 'คิบอม'
"ฮัลโหล คิบอม"
'หวัดดีครับทงเฮ..'
"ทำไมถึงโทรมาป่านนี้.. ฉันโทรไปหาตั้งหลายรอบทำไมไม่รับ.." ผมกำลังงอน.. แล้วก็เคืองคิบอมด้วย.. ให้โทรไปหาตั้งหลายครั้งแต่ก็ไม่ยอมรับเนี่ย..
'ขอโทษนะครับทงเฮ.. พอดีตอนนั้นผมมีสอบน่ะครับ..' ผมลากเสียงร้องอ๋อออกมาเบาๆ พร้อมกับพยักหน้าเบาๆ คนเดียว
'ทงเฮครับ.. อยู่ไหนน่ะครับ'
"ร้านอาหารแถวๆ มหาลัยน่ะ"
'ทงเฮครับ.. เย็นนี้ผมไปทานข้าวเย็นกับทงเฮไม่ได้นะครับ..'
"อ้าวทำไมล่ะ.. คิบอมมีธุระอะไรหรอ.. ฉันรอนายได้นะ"
'อย่ารอเลยครับ.. พอดีผมมีโปรเจคกลุ่มน่ะครับ.. คงทำทั้งคืนน่ะแหละ.. ขอโทษทีน้า~ ทงเฮของผม..' ได้ฟังแล้วก็อย่างจะโกรธอยู่หรอกนะ.. แต่คิบอมเล่นอ้อนยังงี้.. มีหรือที่ผมจะโกรธลง
"ก็ได้ๆ งั้นพรุ่งนี้ก็ได้.. แต่สัญญาแล้วนะ.."
'สัญญาครับ.. ทงเฮ~ขอโทษจริงๆ นะครับ..'
"ไม่เป็นไรๆ งั้นคิบอมตั้งใจทำงานนะ"
'ครับ.. บายครับ' คิบอมวางสายไปแล้ว.. ดวงตากลมโตใสทอประกายเศร้าวูบ.. วันนี้คิบอมเป็นอะไร..ทำไมถึงมาบอกเลิกนัดเองอยางนี้.. ปกติคนที่จะบอกเลิกนัดน่ะจะเป็นผมเองต่างหากเล่า..
"เป็นอะไรแสบ.. แฟนบอกเลิกนัดหรือไง" ผมมองค้อนร่างขาวๆ ที่นั่งตรงหน้าตาคว่ำ.. หากแต่ซองมินกลับยิ้มร่า ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด... ซองมินนี่เป็นหมอดูหรือไงนะ.. รู้ไปหมดซะทุกเรื่อง
ผมจัดการสั่งน้ำผลไม้ไปแก้วนึง.. เพราะตอนนี้ผมไม่มีกระจิตกระใจจะกินอะไรหรอก.. นั่งเรื่องที่ต้องนั่งกับไอ้บ้านี่ แล้วยังเรื่องคิบอมอีก..
มื้ออาหารเล็กๆ ที่รุ่นพี่ลีทึกเป็นเจ้ามือจบลงแล้ว.. หลังจากรุ่นพี่ของซองมินก็ยังเอ่ยชวนไปร้องคาราโอเกะกันอีก.. ซึ่งมีหรือผมจะปฏิเสธได้.. ซองมินคนดีคงจะงับหัวผมตายแล้วล่ะ..
พวกผม รุ่นพี่ของซองมิน และเพื่อนของรุ่นพี่ใช้เวลาร่วมๆ สองชั่วโมงไปกับการร้องคาราโอเกะแบบนอนสตอป..
อย่างผมน่ะเหรอ.. มีหรือจะพลาด... ใช่ครับ ผมพลาด..
เห็นไอ้หน้าหล่อๆ ของไอ้รุ่นพี่ฮันคยองแล้วหมดมู้ด.. ไม่อยากจะร้องเลย.. ให้ตายเหอะ.. คนบ้าไรวะ คะยั้ยคะยอให้ร้องเพลงคู่ด้วยเนี่ย..
เรื่องซองมินร้องเพลงกับรุ่นพี่ลีทึกนั้นผมไม่ว่าหรอกนะ.. แต่จะให้ผมร้องกับไอ้นี่.. บ้าป่ะ?
จนก่อนที่ทุกคนจะเลิกร้องเกะกันนี่ล่ะ ซองมินคนดีของผมก็บังคับแกมข่มขู่ให้ผมร้องเกะเพลงสุดท้าย.. ซึ่งมีหรือผมจะยอม..
ใช่ครับ.. ผมยอม.. ก็ซองมินเลิกจิกตาผมซะอย่างนั้น จะไม่ให้ผมทนได้อย่างไรเล่า.. เดี๋ยวผมได้ตายคาห้องเกะล่ะ จะทำไง..
คิดสงสัยว่าลีซองมินคนน่ารักไปรับสินบนจากใครมานักหนาเนี่ย..
หลังจากออกมาจากห้องคาราโอเกะแล้ว.. ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน.. ผมเองก็ขอตัวแยกออกมาเดินเตร็ดเตร่อยู่ชั้นสามของห้างสรรพสินค้าแถวๆ มหาลัยอีกนั่นแหละ.. คิดเหรอว่ามีที่เที่ยวที่ไหนจะสบายเท่าที่นี่.. และเหมาะกับฤดูร้อนๆ เยี่ยงนี้..
ร้านขายเครื่องประดับร้านประจำของผม คือจุดหมายข้างหน้าของผม.. ขาทั้งสองกำลังทำหน้าที่ก้าวเดินพาเจ้าของร่างตรงยังร้านที่อยู่ไกลออกไปสามสิบเมตรได้.. แต่แล้วขาเรียวๆ ก็ต้องชะงัก เมื่อเจ้าของขาทั้งสองอย่างผมนี่แหละ.. รู้สึกแปลกๆ ชอบกล..
ผมจัดการล้วงหยิบกระจกบานเล็ก(ที่ซองมินฝากไว้) ทำเป็นส่องหน้าหากแต่ผมกลับเห็นเงาตะคุ่มๆ ของไอ้ตัวมารที่อยู่ข้างหลังผม.. ริมฝีปากบางกดยิ้มหนัก.. ก้าวเท้าฉิวๆ หายเข้าไปในฝูงชนที่แห่กันยื้อแย่งสินค้าที่กำลังลดกระหน่ำซัมเมอร์เซลอย่างบรรดาชุดว่ายน้ำแบรนด์ดัง..
หายใจเข้าออกยกใหญ่.. ก็จะไม่ให้เป็นอย่างนี้ได้ยังไง ก็บรรดาฝูงชนเกาหลีเบียดเสียดแย่งยื้อกันจนผมจะตัวแบนลีบ.. แถมยังแย่งอากาศจะหายใจอีก.. นี่ผมคิดถูดคิดผิดวะเนี่ย..
ริงโทนเพลงหนักๆ ดังขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิม ผมปาดเหงื่อที่เริ่มผลุดพรายขึ้นบนหน้าผากนิดๆ ก่อนจะหยิบมือถือเครื่องบางขึ้นมามองอย่างหน่ายๆ แล้วกดรับอย่างไม่เต็มใจนัก..
'ทงเฮครับ~'
".........." ผมเงียบรอฟังปลายสายว่าโทรมามีจุดประสงค์อะไรอีกมิทราบ
'ทงเฮ~ นี่จงใจจะเงียบไม่พูดกับพี่เลยหรอ..'
"............"
'ง่า~ ทงเฮอ่ะ พี่โทรมาอยากคุยด้วยก็ไม่ยอมคุยด้วย..'
"ใช่.. ไม่อยากคุย"
'ทงเฮใจร้าย..' เสียงปลายสายทำไมมันรู้สึกใกล้ๆ หูนักนะ.. ไม่ต้องรอให้สงสัยนาน.. ไอ้ตัวมารก็โผล่เข้ามากอดเอวผมจากทางด้านหลังเสียแล้ว..
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนเป็นโบว์ มือขาวจัดการจิกเล็บลงไปที่เนื้อต้นที่แขนแข็งๆ ของไอ้คนฉวยโอกาส.. หากแต่แขนแข็งๆ นี่กลับรัดเอวบอบบางเข้าไปอีก
"ฉวยโอกาส.."
"ครับ.. " ไอ้คนที่กอดซ้อนด้านหลังผมตอบรับหน้าตาย พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง.. คนผมนึกปวดใจ.. ทำไมมันถึงต้องมาก่อกวนผมด้วยฟะเนี่ย.. อุตส่าห์คิดว่าหนีพ้นแล้วนะ..
"ทงเฮใจร้าย~ เราอุตส่าห์ได้ไปเดทกัน ทำไมถึงเย็นชากับพี่นักล่ะ" ผมนิ่วหน้า พลิกตัวหันไปมองคนหน้าด้าน ตาเขียวปั้ด.. นี่ผมเคยไปเดทกับมันตอนไหนวะ?
"ผมเคยเดทกับรุ่นพี่หรอ?"
"ก็ตะกี้ไง.. ที่เราไปกินข้าวกันแล้วก็ไปร้องเกะกันไงครับ" ผมอ้าปากค้าง ! คนไรวะ.. พูดออกมาได้เต็มปาก..
"ประสาทชะมัด ปล่อยผมสิ.."
"ปล่อยทำไมล่ะครับ.. กอดกันอย่างนี้อุ่นดีออก"
"อุ่นแป๊ะไรวะ ขยะแขยงล่ะสิไม่ว่าล่ะ" คนตรงหน้าของผม แทนที่จะสลดบ้าง.. กลับยิ้ม.. ซะจนตาจะปิด..
"อุ่นสิครับ.. ทงเฮไม่อุ่นหรอ.."
"บ้าล่ะ.. ปล่อยสิ !!"
"ทงเฮจะอายทำไมล่ะครับ.. ตรงนี้ไม่มีใครซะหน่อย.." ผมละอยากจะกุมขมับตัวเองชะมัด.. ยิ่งคุยด้วยยิ่งปวดหัวเว้ยเฮ้ย !!
"ใครบอกว่าฉันอายมิทราบ" ทันทีที่ผมพูดจบประโยค ไอ้มือหนาๆ ของคนตรงหน้าก็ละออกจากเอวผม ยื่นมาเกลี่ยแก้มผมแทน.. อ๊ากกกกกกกกก นี่ผมกำลังจะถูกคุมคามอีกแล้ว..
ผมจัดการกระทืบเท้าใส่ลงที่เท้าของคนตรงหน้า จนฮันคยองต้องร้องโอดโอยออกมา ผมฉวยโอกาสนี้ ใส่เกียร์สุนัขวิ่งหนีล่ะคราวนี้..
ขาทั้งสองของผม พาผมเข้ามาในร้านเป้าหมายได้ซะที.. ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในร้านขายเครื่องประดับร้านประจำ.. แล้วผมก็กำลังเลือกซื้อสร้อยสักเส้น.. ขณะที่ผมกำลังเลือกอยู่นั้น.. สายตาของผมก็เลยผ่านไปยังนอกร้าน..
แผ่นหลังกว้าง.. อันคุ้นเคย.. ผมไม่อาจปฏิเสธตัวเองเลยว่า.. คนๆ นี้ไม่ใช่.. คิบอม...
มันต้องไม่ใช่สิ !! คิมคิบอมแฟนที่น่ารักของผมจะมาอยู่ในห้างนี้ได้ไง.. ก็เขาเพิ่งโทรมาบอกผมเองไม่ใช่หรอ.. เขาต้องทำโปรเจค..
ถึงกระนั้นผมก็ยังอยากรู้อยู่ดี.. ผมจัดการวางสร้อยเส้นที่เลือกไว้ฝากกับคุณพี่เจ้าของร้านที่ผมซี้หนึบด้วย ก่อนจะวิ่งออกไปดูหน้าไอ้คนที่เป็นเจ้าของแผ่นหลังกว้างๆ นี่เสียหน่อย..
ขาเรียววิ่งพาเจ้าของร่างไปยังจุดที่เจ้าของแผ่นหลังนั้นยืนอยู่.. หากแต่กลับมีคนกลุ่มใหญ่เดินผ่านหน้าผมนี่ล่ะ.. พอเดินตรงไปยังที่ตรงนั้นก็ไม่พบเจ้าของแผ่นหลังคุ้นเคยเสียแล้ว..
เฮ้อ~ คงคิดไปเองหล่ะมั้ง.. ทงเฮ~
to be continued..
ซี / ZeA* / Zero ฮับ^^
ตอนนี้ได้รับอิทธิพลจากนิยายของน้องที่เพิ่งซื้อเมื่อวานกับฟิคที่อ่านเมื่อเช้า =[]=''
ขอโทษที่มันมีแต่ฮันด๊อง.. รับรองตอนหน้าบอมคยูแน่นอนฮะ
คิดว่าตอนนี้ยาวขึ้นไหม?? อุตส่าห์เขียน 18 kb นะ (ปกติเขียน 14 kb)
มันเต็มไปด้วยความไร้สาระ + ความเฮิร์ทเรื่องคะแนนโอของไรท์เตอร์ด้วยนี่หล่ะ..
สุดท้ายก็ขอบคุณทุกคอมเม้นท์คะ^^
ตอนที่ 6 กำลังเขียน (ได้2บรรทัด)
ตอนนี้ให้น้ามมมม อย่าตายนะ >W<//
เค้าให้ LOVE POTION ช่วยเติมพลังดีเลย์ไป 1 วัน แต่ยาวขึ้นจากที่กะไว้จากเมื่อวานนะ
Couple :: Hangeng x Donghae & Kibum x Kyuhyun
Writer :: ZeA*
Rate :: PG - 13
Note :: ตอนนี้มันป่วงแฮะ - -* สงสัยนิยายน้องทำพิษ..
Part :: 5
การติวเมื่อคืนผ่านพ้นไปด้วยดี (?) เมื่อเด็กดื้ออย่างลีทงเฮตาสว่างหายง่วงเป็นปลิดทิ้ง.. ตั้งหน้าตั้งตาตั้งใจฟังในสิ่งที่คุณครูจำเป็นสอน..
กว่าจะเข็ญลูกศิษย์คนเดียวจนจบคอร์สได้ ก็เล่นเอาเหนื่อยแทบแย่.. เข็มสั้นนาฬิกาก็ล่วงเลยเข้าสู่เลข 12 เข้าไปแล้ว...
คุณครูจำเป็นจบคอร์สด้วยคำถามประมาณยี่สิบข้อ.. ให้ลูกศิษย์สุดที่รักคนเดียวตอบคำถาม.. ซึ่งทงเฮก็สามารถตอบทุกข้อ แต่ถูกแค่ไม่กี่ข้อ.. เอ้ย.. ผิดไม่กี่ข้อต่างหากเล่า..
คุณครูใจดีจึงตบรางวัลเป็นข้าวมื้อค่ำ (?) ให้กับลูกศิษย์คนเก่ง.. ที่ปฏิเสธแล้วปฏิเสธอีกว่า ไม่เป็นไร๊ไม่เป็นไร ไม่อยากจะรบกวน เกรงใจม๊ากมากก.. หากแต่ก็ไม่เป็นผลเมื่อคุณครูจัดการส่งท่าไม้ตาย..
"ปล่อย.." ข้อมือบางถูกครอบครองด้วยมือหนา คิ้วเรียวขมวดกันยุ่งเหยิง พยายามแกะมือเหนียวออกไป..
หากแต่ฮันคยองกลับยิ้มพราว.. ออกแรงเพียงแค่นิดเดียว ร่างเล็กๆ ก็ปลิวตามมาแล้ว.. หากแต่ว่า ทงเฮน่ะดื้อ.. กำปั้นจากมือบางข้างที่ไม่ถูกกอบกุมระดมทุบลงที่แผ่นหลังกว้างยกใหญ่..
จนชายหนุ่มต้องถอนหายใจพรืด.. หันมารวบร่างบอบบางมาไว้แนบอกกว้าง แขนแกร่งโอบรัดเอวบางไว้แน่น.. ทงเฮดิ้นขลุกขลักในอ้อมแขน.. หากแต่แขนแกร่งกลับยิ่งรัดเข้าไปอีก.. จนทงเฮต้องนิ่วหน้า..
"ไปกินข้าวกันเถอะครับ.. พี่หิวแล้ว.." ทงเฮมองคนพูดตาเขียว สะบัดหน้าหนี ก่อนจะตอบเสียงกร้าว..
"รุ่นพี่ก็ไปกินคนเดียวสิ.. ผมจะนอนแล้ว.. แล้วก็กรุณาปล่อยผมได้แล้วนะ.."
"ไม่ปล่อย.. พี่บอกแล้วไง.. ไปกินข้าวกันก่อน.."
"ไม่.. กิน.." ฮันคยองมองคนในอ้อมกอดนิ่ง.. ริมฝีปากคมกระตุกยิ้มร้าย..
"ไม่กินก็ไม่กิน.. งั้นพี่กินเราแทนละกัน.."
.
.
"ไม่ ไม่ ไม่ ไม่ๆๆๆๆ ไปกินก็ไปกินสิ ปล่อย !!" ฮันคยองหัวเราะลั่น แกล้งเฉียดปลายจมูกผ่านแก้มใส จนโดนกำปั้นเล็กๆ ทุบอั่กๆ ลงที่อกแกร่ง.. แขนทั้งสองถึงจะยอมคลายออกโดยดี
ทงเฮจัดการปิดตำรา คว้ากระเป๋าตังค์ กุญแจห้องแล้วก็มือถือติดมือมา ก่อนจะเดินตรงไปใส่รองเท้าหน้าห้องที่มีร่างสูงยืนยิ้มเรี่ยราดอยู่..
"ไปกันเถอะ.." คิ้วเรียวขมวดยุ่งๆ เมื่อมือใหญ่ยื่นออกมาข้างหน้า.. เงยหน้าขึ้นสบตาคมๆ ก่อนจะปัดมือแกร่งแล้วเดินออกจากห้อง..
ร่างสูงมองมือตัวเองเก้อ เกาต้นคอเบาๆ พร้อมกับหัวเราะขันตัวเอง ก่อนจะหันหลังเดินออกจากห้องบ้าง..
"เฮ้อ~ เหลือเชื่อเลยแฮะ..."
"เหลือเชื่ออะไร.. ทงเฮ"
"ปะ.. เปล่า.. ไม่มีอะไร"
"ฮั่นแน่~ มีความลับกับเพื่อนมันไม่ดีนะ.. เอ~~ หรือว่าที่รุ่นพี่ฮันคยองติวให้นายออกมาตรงเด้ะๆ น่ะ" นัยน์ตาสีชาเบนหลบนัยน์ตาหวานๆ ที่คอยจับผิดตัวเอง.. ระบายลมหายใจเบาๆ ก่อนจะตอบไม่เต็มเสียง..
"คงงั้นแหละ.."
"อิจฉาจัง.. ทำไมฉันไม่มีโอกาสแบบนายบ้างนะ.."
"บ้าหรือเปล่ายัยอ้วน.. มันน่าอิจฉาตรงไหนมิทราบ.. ปะ ไปกินข้าวกัน.." แขนเรียวรั้งแขนขาวๆ ของซองมินให้ลุกขึ้นยืน ซองมินทำหน้าขัดใจอยู่นิดหน่อยแต่ก็ยอมลุกขึ้นยืน ก่อนจะออกเดินไปยังโรงอาหารรวมของมหาลัย..
"โอย.." เสียงครางโอดโอยเบาๆ ดังออกมาจากริมฝีปากอิ่มของทงเฮที่นั่งก้นจ้ำเบ้าอยู่บนพื้นโรงอาหารที่คราคร่ำไปด้วยเหล่าปัญญาชนที่หิวโหย.. มือขาวๆ ถูกยื่นออกมาตรงหน้าพร้อมกับถ้อยคำนุ่มหู..
"ขอโทษนะครับ.." พอได้เงยหน้าขึ้นก็ได้เห็นใบหน้าขาวๆ ที่แลดูจะค่อนไปทางหวานเสียมากกว่า ของชายหนุ่มร่างโปร่ง.. ดวงตาสีรัตติกาลของคนตรงหน้าแย้มยิ้ม.. จนทงเฮอดทึ่งไม่ได้.. ยิ้มด้วยตา..
มือเรียวยื่นไปคว้าจับมือขาวของคนตรงหน้าแล้วยันตัวขึ้น.. นัยน์ตากลมใสสีชาเพิ่งพินิจใบหน้าหวานๆ นี่แล้วรู้สึกคุ้นๆ พิกล.. คลับคล้ายคลับคลาเหมือนจะเคยผ่านสายตาของทงเฮคนนี้สักครั้งสองครั้ง..
"เอ่อ.. หน้าผมมีอะไรติดหรอครับ.." ท่าทางเวลาถามแล้วกระตุกยิ้มมุมปากยังงี้.. อา.. จำได้แล้ว.. นิ้วเรียวดีดกันดังเปราะ..
"เปล่าครับ.. เอ่อ.. ใช่คยูฮยอนที่เป็นแฟนรุ่นพี่ฮันคยองใช่ไหมครับ.." คนตรงหน้าไม่มีทีท่าตกใจแม้แต่น้อย.. หากแต่กลับหัวเราะเบาๆ แล้วพยักหน้าน้อยๆ
"ใช่ครับ.. ผมโจคยูฮยอน ยินดีที่ได้รู้จักครับ.. ทงเฮ"
"อ่า.. รู้จักผมด้วยหรอ.. เอ่อ.. ยินที่ได้รู้จักเช่นกันครับ.." ริมฝีปากสีสวยวาดยิ้มอย่างเป็นมิตรส่งไปให้ร่างโปร่งตรงหน้า พร้อมกับแนะนำเพื่อนสนิทให้คยูฮยอนรู้จักอีก..
ทั้งสามคุยกันได้สักพัก.. คยูฮยอนก็ขอตัวไปเสียก่อน.. เพราะเจ้าตัวของบอกว่าจะสอบในอีกครึ่งชั่วโมง.. จะไปหากำลังใจเสียหน่อย..
ได้เห็นรอยยิ้มสดใสจากริมฝีปากสีสดแล้วก็อดที่จะยิ้มตามไม่ได้.. คยูฮยอนทั้งน่ารัก.. ทั้งคุยเก่ง.. หน้าตาก็ดี.. เสียงก็น่าฟัง..
ไม่เข้าใจเลย.. ทำไมไอ้บ้านั่นถึงกล้ามาขอทงเฮคบด้วยเนี่ย.. ทั้งๆ ที่มีคนน่ารักๆ อย่างนี้เป็นแฟนแท้ๆ
คยูฮยอนไม่ได้โกหกทงเฮเลยสักนิด.. ขาเรียวทั้งสองข้างกำลังก้าวเร็วๆ ตรงไปยังตึกคณะของตนที่อยู่ห่างจากตัวโรงอาหารของมหาลัยออกไปสองสามร้อยเมตรได้..
เมื่อก้าวเข้าสู่ตัวบริเวณตัวตึกคณะ เหล่าบรรดารุ่นพี่รุ่นน้องต่างพากันทักทายคยูฮยอน.. จนใบหน้าหวานที่ในตอนแรกกำลังแย้มยิ้มบางๆ แต่ตอนนี้กลับเริ่มที่จะบึ้งตึงอีกครั้ง..
ขาเรียวก้าวต่อไปเรื่อยๆ จนกระทั่งถึงโต๊ะม้าหินอ่อนตัวเดิมที่ตั้งอยู่ใต้ต้นไม้ประจำคณะ.. คิมคิบอมเงยหน้าจากกองหนังสือตรงหน้าขึ้นทันทีที่ร่างโปร่งบางทิ้งตัวแรงๆ ลงนั่งบนเก้าอี้ม้าหินตัวข้างๆ
"หวัดดีครับ คยูฮยอน"
"หวัดดีคิบอม.." คิบอมหันมายิ้มกับใบหน้าหวานที่งอง้ำ ถอดแว่นตากรอบดำออกมาวางข้างๆ กองหนังสือตรงหน้า.. ยื่นน้ำผลไม้กระป๋องส่งให้มือขาวๆ ที่วางอยู่บนโต๊ะ
คยูฮยอนหันมามองกระป๋องนิดๆ ก่อนจะเบนสายตากลับมามองตาคมๆ อีกหน่อย.. คิบอมจึงเลื่อนกระป๋องกลับมาหาตัวแล้วเปิดกระป๋องออกแล้วยื่นส่งให้มือขาวของคยูฮยอน
"ดื่มก่อนครับ.. ว่าแต่หน้าบูดมาซะอย่างนี้ ไปอารมณ์เสียมากจากไหนน่ะครับเนี่ย.." คยูฮยอนยกกระป๋องน้ำขึ้นจรดริมฝีปากดื่มไปซะอึกใหญ่ก่อนจะเอ่ยตอบ
"ไม่มีไรหรอกน่า.. เออใช่.. รู้ไหมคิบอม.. เมื่อตะกี้ฉันเจอใครมาน่ะ"
"ใครล่ะครับ"
"ลีทงเฮ.." คิบอมที่กำลังจะหยิบเอากระป๋องน้ำผลไม้อีกกระป๋องที่วางข้างมือขึ้นดื่ม.. ก็เป็นต้องชะงัก.. เลิกคิ้วขึ้นสูง อ้าปากกำลังจะถาม..
"ก็ไม่มีอะไรหรอกน่า.. นายไม่ต้องห่วงว่าฉันจะทำอะไรเขาหรอก"
"ผมก็ไม่ได้..."
"ฉันก็แค่แวะไปหาไรกินแล้วก็จะรีบมาหานาย.. แล้วก็เลยเดินชนกับเขาน่ะ.."
"แล้วเป็นอะไรไหม?" คยูฮยอนสบตาคมๆ ของอีกฝ่ายนิ่ง.. กดยิ้มลึกที่มุมปาก ก่อนจะตอบ
"หมายถึงใครล่ะ ฉัน หรือว่าหมอนั่น.." คิบอมส่ายหน้าช้าๆ อย่างอ่อนใจ.. คยูฮยอนไปติดนิสัยนี้มาจากไหนเนี่ย..
มือแกร่งยื่นไปวางทาบทับมือขาวๆ บีบเบาๆ แล้วสบนัยน์ตาดำขลับของตนตรงหน้า พร้อมทั้งยังแถมด้วยยิ้มบางๆ
"แล้วตอนนี้ผมคุยกับใครอยู่ล่ะครับ.." ริมฝีปากสีสดวาดยิ้มพอใจกับคำตอบที่ออกมาจากริมฝีปากคมๆ ของคนตรงหน้าอย่างยิ่ง.. มือขาวยื่นออกไปดึงแก้มนิ่มๆ ของคนตรงหน้าให้ยืดออก จนร่างสูงต้องร้องโอดโอยเบาๆ
"คยู อย่าทำอย่างนี้สิครับ.. ผมเจ็บ.." ยิ่งได้ฟังมือขาวอีกข้างก็ยื่นออกไปดึงแก้มอีกข้างของคิบอม.. คยูฮยอนหัวเราะชอบใจยกใหญ่กับใบหน้าหล่อเหลาที่บัดนี้กลับบิดเบี้ยวไปมา..
คยูฮยอนแกล้งคิบอมจนพอใจแล้ว ก็หันมาใช้เวลาที่เหลืออีกไม่กี่นาทีก่อนสอบนั่งคุยกันไปจนหมดเวลา ก่อนจะเดินเข้าห้องสอบอย่างสบายๆ ไม่ทุกข์ร้อนเหมือนกับพวกเพื่อนๆ ร่วมคณะคนอื่นๆ
คิบอมไม่รับสาย..
คิ้วบางขมวดเข้าหากันนิดๆ นัยน์ตาสีชาทอดมองทั้งรูป ทั้งเบอร์ที่ปรากฏอยู่บนหน้าจอแอลซีดีของโทรศัพท์เครื่องบางที่ตนเพียรต่อสายไปหาหลายครั้งแล้ว ก็ไม่มีทีท่าว่าอีกฝ่ายจะรับเลยสักนิด..
"เป็นไรมากเปล่าแก.. ทำหน้ายุ่งเชียว.. บางทีที่แฟนแกไม่รับโทรศัพท์ เขาคงมีธุระก็ได้.." ทงเฮระบายลมหายใจออกมาเบาๆ ก่อนจะหันไปพยักหน้าเบาๆ กับใบหน้าหวานๆ ของซองมิน..
ตอนนี้ทั้งทงเฮและซองมินกำลังอยู่บนรถไฟที่มีจุดหมายปลายทางไปที่สถานีที่ใกล้ๆ จากมหาลัยเพื่อจะไปเยี่ยมคุณพี่รหัสของซองมิน แขนขาวๆ ของซองมินตอนนี้กำลังถือตะกร้าใบใหญ่ที่บรรจุของเยี่ยมคนไข้ แขนเล็กสั่นน้อยๆ กับน้ำหนักอันหนักอึ้งของตะกร้า จนทงเฮอดไม่ได้ที่จะคว้าเอาตะกร้ามาถือไว้เสียเอง..
ถึงสถานีที่ทั้งสองต้องการจะลงแล้ว ทงเฮรีบลากแขนซองมินที่กำลังโดนคนเบียดไปอีกทาง ให้ตามมาด้วยกันก่อนที่ประตูรถไฟจะปิด..
ทงเฮถอนหายใจเฮือกใหญ่ กระตุกแขนเสื้อนักศึกษาของคนที่โดนลากมาให้ออกเดินต่อ.. แต่ก็เป็นอันต้องตกใจ.. ปากอิ่มเม้มนิดๆ ก่อนที่ศีรษะเล็กจะค่อยๆ หันไปข้างหลัง..
"ไง.. ทงเฮ" มือขาวรีบปล่อยออกจากแขนแกร่งอย่างกับต้องของร้อน หากแต่ฮันคยองกลับไม่ยอมให้เป็นดังใจ.. มือใหญ่จัดการดึงมือเล็กให้ร่างทั้งร่างปลิวเข้ามาหาตัว..
"รุ่นพี่ ปล่อยผม.." ทงเฮขู่เสียงต่ำให้ได้ยินกันสอง.. หากแต่ฮันคยองกับยิ้มบาง มือใหญ่ยอมคลายออกจากข้อมือเล็กให้เจ้าของได้ยิ้มดีใจ.. หากแต่ก็เพียงแค่อึกใจ.. เอวบางก็ถูกกอดก่ายด้วยแขนแกร่งอีกครั้ง..
ทงเฮนิ่วหน้า หันซ้ายหันขวา ก็พบใบหน้าหวานๆ กับรอยยิ้มแปลกๆ ของลีซองมินคนน่ารัก..
แล้วมือขาวก็ต้อง(พยายาม)รีบแกะมือเหนียวออกจากเอวอีกครั้ง.. หากแต่คราวนี้ก็ไม่เป็นผล.. ทงเฮค้อนคนตัวสูงตาคว่ำ..
"ปล่อยผมสิ.. ซองมินมองอยู่นะ" คิ้วคมยกขึ้นสูง ก่อนจะมองตามสายตาของทงเฮออกไป.. แล้วถึงได้ยอมปล่อยเอวอย่างเสียดาย..
"หวัดดีฮะ รุ่นพี่.." ซองมินเดินเข้ามาทักทายคนตัวสูงข้างๆ ก่อนจะส่งสายตาแปลกๆ มาให้ผม..
ก็เข้าใจหรอกนะ.. เป็นใครก็ต้องสงสัยทั้งนั้นแหละ.. ไม่ได้เป็นอะไรกัน แล้วยังจะมาเล่นกอดกันกลางแจ้งยังงี้
ผมมองคนข้างอย่างอาฆาต ก่อนจะก้าวเท้าเข้าไปควงแขนขาวๆ ของซองมิน ดึงร่างนุ่มนิ่มให้ออกเดินออกจากบริเวณจุดเกินเหตุ (?) ตรงนี้..
ประตูห้องพักของโรงพยาบาลถูกเปิดออกด้วยผู้มาใหม่สามคน..
เป็นซองมินคนน่ารักที่เมื่อประตูถูกเปิดออก ก็เข้าพุ่งเข้าตรงไปหาคนไข้ที่กำลังกึ่งนั่งกึ่งนอนดูทีวี ในมือมีรีโมต กำลังกดเปลี่ยนช่องโทรทัศน์พอดี..
คนไข้บนเตียงหันมาส่งยิ้มสวยๆ ให้กับน้องรหัสคนน่ารัก เลยไปยังผม แล้วก็ไอ้บ้าที่เดินตามหลังมาพร้อมกับตะกร้าของฝากของซองมิน (ที่มันแย่งผมไปถือ)
"หวัดดีฮะ รุ่นพี่ลีทึก" ลีทึกแจกยิ้มสวย ก่อนจะเอ่ยทักบ้าง
"หวัดดีครับ ทงเฮ... ว่าแต่ลมอะไรหอบเรามาเยี่ยมพี่ได้เนี่ย.." ผมขมวดคิ้วหน่อยๆ ก่อนจะบุ้ยหน้าไปที่พายุหมุนฟักทองที่เดินไปแย่งตะกร้าในมือของไอ้พี่รหัสของผม แล้วจัดแจงยกส่งให้คนไข้ที่นั่งยิ้มแก้มปริบนเตียง..
"ลีทึกฮยอง.. ผมเอาของมาเยี่ยมฮะ"
"ขอบใจนะครับ.. เฮ้ย.. ไอ้ฮัน เอาตะกร้านี่ไปวางไว้ที่โต๊ะนั่นให้ทีดิ" พี่รหัสของซองมินพูดเสียงนุ่ม พร้อมกับลูบเรือนผมสีอ่อนของซองมินเบาๆ ก่อนจะหันไปจิกหัวใช้เพื่อนสนิท..
ฮันคยองถอนหายใจหน่ายก่อนจะเดินไปคว้าเอาตะกร้าของฝากไปวางที่โต๊ะแล้วเดินมาสมทบตรงที่เตียงคนไข้
"แล้วหมอให้กลับยังวะ ลีทึก"
"เออ หมอให้กลับแล้ว.. รอก็แต่คนมารับแล้วก็เอาเสื้อผ้ามาให้นี่แหละว่ะ"
"ลีทึกแกให้ใครมารับว่ะ.. อย่าบอกนะว่าให้คุณนายแม่แกมารับน่ะ.." ผมได้ฟังก็ขมวดคิ้วสงสัย.. แล้วจึงหันไปฟังต่อ
"ไม่หรอกๆ แม่ฉันไม่ว่างขนาดนั้นว่ะ.. คนที่ฉันรอให้มารับอ่ะแกต่างหากล่ะไอ้ฮัน เดี๋ยวรอลุงคนขับรถที่บ้านเอาเสื้อผ้ามาให้ก่อนเว้ย.."
พวกเรารอให้คุณลุงคนขับรถของรุ่นพี่ลีทึกเอาเสื้อผ้าข้าวของมาส่งให้เปลี่ยนเสร็จสรรพ แล้วก็จัดการเรื่องค่ารักษาพยาบาลเรียบร้อยแล้ว.. รุ่นพี่ลีทึกก็เอ่ยชวนพวกผม (ผมกับซองมิน) ไปทานข้าวเที่ยงกันที่ร้านอาหารร้านประจำของรุ่นพี่เขา..
แต่ผมก็ปฏิเสธไป เพราะว่าเพิ่งทานข้าวมาก่อนที่จะมาเยี่ยมนี่เอง.. หากแต่ไอ้คนข้างๆ ผมสิ.. หยิกผมซะเนื้อช้ำไปหมด.. แถมยังค้อนผมซะ ผมคิดว่าถ้าโดนค้อนอีกที คงต้องวิ่งกลับไปให้คุณพยาบาลสาวมาปฐมพยาบาลให้เสียแล้วเนี่ย..
"ลีทึกฮยอง.. ไม่ต้องสนทงเฮหรอกฮะ.. เจ้านี่ไม่กิน งั้นไปกับผมก็ได้ฮะ" รุ่นพี่ของซองมินมองผมด้วยสายตาเสียดายหน่อยๆ ก่อนจะพยักหน้ารับซองมิน..
"เฮ้ยๆ ซองมินทิ้งกันกลางอากาศยังงี้ได้ไงอ่ะ.." ซองมินค้อนผมตาคว่ำ.. ทำปากยื่นๆ อย่างคนกำลังงอน
"ก็นายจะไม่ไป ไม่ใช่หรอ.." ผมนิ่วหน้า มองหน้าหวานๆ ของซองมินสลับกับรุ่นพี่ของซองมิน แล้วก็ต้องถอนหายใจพรืด.. เอาก็เอาวะ.. ดีกว่าลอยเคว้งคว้างยังงี้..
"ไปก็ไป.. "
ร้านอาหารขนาดกลางโทนสีฟ้าน้ำทะเลแลดูสดใสสบายตาอย่างนี้ ตั้งอยู่ใกล้ๆ ย่านมหาวิทยาลัย ประตูกระจกใสบานใหญ่ของร้านถูกเปิดออกด้วยมือสวยๆ ของรุ่นพี่ของซองมิน ตามเข้ามาด้วยพวกผม แล้วก็พี่รหัสผม
ร่างโปร่งของรุ่นพี่ลีทึกเดินตรงเข้าไปยังโต๊ะประจำที่อยู่ข้างในเข้าไปหน่อย.. โต๊ะไม้เนื้อดีสำหรับคนนั่งได้ถึงหกคน.. ซองมินเลือกนั่งฝั่งเดียวกับรุ่นพี่ลีทึกจึงทำให้ผมเริ่มจะรู้สึกลางไม่ค่อยดีเท่าไร.. เมื่อผมเตรียมจะไปนั่งฝั่งเดียวกับซองมินเพื่อสวัสดิภาพ (?) ก็ถูกขัดขวางด้วยไอ้รุ่นพี่หน้าหล่อฮันคยอง.. เอ่ยเรียกให้ผมไปนั่งด้วย..
"ทงเฮจะไปนั่งเบียดฝั่งนั้นทำไมครับ.. มานั่งฝั่งเดียวกับพี่สิครับ จะได้นั่งสบายๆ"
เบียดตรงนั้น.. ยังดีกว่ามานั่งสบายๆ ข้างๆ รุ่นพี่หรอก..
ผมมองคนพูดตาเขียว ไม่สนใจในสิ่งออกมาจากริมฝีปากที่กำลังขยับพูดถ้อยคำเสียงนุ่ม.. กระทืบเท้าตรงไปนั่งลงที่เก้าอี้ตัวยาวติดกับซองมิน.. ทำเอาคนพูดหน้าเหวอนิดๆ รุ่นพี่ลีทึกหัวเราะชอบใจกับหน้าของเพื่อนสนิทยกใหญ่.. ก่อนจะหันมาพูดกับผมที่ลอบหัวเราะใบหน้านั้นเช่นกัน..
"ทงเฮ ไปนั่งเป็นเพื่อนไอ้ฮันเหอะ สงสารมันนั่งคนเดียว.." ผมเม้มปากมองริมฝีปากสีสวยของรุ่นพี่ของซองมินอย่างชั่งใจ.. อีกทั้งซองมินยังพยายามขับไล่ผลักไสผมอีก.. ได้แต่ถอนหายใจปลงๆ ก่อนจะยอมลุกขึ้นกระแทกเท้าไปนั่งที่นั่งอีกฝั่งของโต๊ะ
คนที่นั่งอยู่แล้วส่งยิ้มกว้างๆ ให้ผม ก่อนจะหันไปขยับปากพูดไม่มีเสียงกับรุ่นพี่ลีทึก.. แต่ผมก็ไม่ได้ใส่ใจหรอก.. ผมทรุดตัวลงนั่งให้ห่างจากรุ่นพี่ฮันคยองให้มากที่สุดก่อนจะคว้าเอาเมนูที่อยู่ในมือพนักงานสาวที่เดินมารับออร์เดอร์พอดิบพอดี
สายตากำลังไล่รายการอาหารที่ปรากฏอยู่ในเมนูไปเรื่อยๆ จนรู้สึกอุ่นๆ ที่ไหล่ ริมฝีปากบางเม้มเข้าหากันนิดๆ ก่อนจะหันไปทางซ้ายมีก็เจอใบหน้าคมที่ห่างกันแค่คืบ..
ผมกระเด้งตัวผลักไหล่ที่ชนกับไหล่ผมออกไปไกลโดยอัตโนมัติ ทั้งรุ่นพี่ลีทึกและซองมินต่างขมวดคิ้วสงสัยในการกระทำของผม.. จนผมต้องกัดฟันหันไปพูดขอโทษผู้เคราะห์ร้ายที่ถูกผมประทุษร้าย (?)
"เอ่อ.. ขอโทษครับ.. คือว่าผมตกใจนิดหน่อย.."
คนตรงหน้าผมกัดฟันกรอด.. ปั้นหน้ายิ้มอีกครั้งก่อนจะกระเถิบมานั่งใกล้ๆ ผมอีกจนผมต้องขมวดคิ้ว.. นี่ยังอยากโดนอีกใช่ไหม?
"พี่ขอดูเมนูด้วยสิ.." ผมรีบเขยิบตัวหนีทันที.. ดึงเมนูมาดูคนเดียว..
"รอก่อนไม่ได้หรือไง.. เดี๋ยวผมก็สั่งเสร็จแล้ว.."
"ไม่ได้.."
ก่อนผมจะได้ต่อล้อต่อเถียงใดๆ กับเจ้าของใบหน้าคมคายใกล้ๆ เสียงริงโทนเฉพาะตัวก็ดังมาจากโทรศัพท์มือถือของผมเอง.. ผมล้วงเข้าไปหยิบมือถือข้างในกระเป๋าเป้ใบโปรด ก้มมองที่หน้าจอแล้วก็หลุดยิ้มออกมาบางๆ 'คิบอม'
"ฮัลโหล คิบอม"
'หวัดดีครับทงเฮ..'
"ทำไมถึงโทรมาป่านนี้.. ฉันโทรไปหาตั้งหลายรอบทำไมไม่รับ.." ผมกำลังงอน.. แล้วก็เคืองคิบอมด้วย.. ให้โทรไปหาตั้งหลายครั้งแต่ก็ไม่ยอมรับเนี่ย..
'ขอโทษนะครับทงเฮ.. พอดีตอนนั้นผมมีสอบน่ะครับ..' ผมลากเสียงร้องอ๋อออกมาเบาๆ พร้อมกับพยักหน้าเบาๆ คนเดียว
'ทงเฮครับ.. อยู่ไหนน่ะครับ'
"ร้านอาหารแถวๆ มหาลัยน่ะ"
'ทงเฮครับ.. เย็นนี้ผมไปทานข้าวเย็นกับทงเฮไม่ได้นะครับ..'
"อ้าวทำไมล่ะ.. คิบอมมีธุระอะไรหรอ.. ฉันรอนายได้นะ"
'อย่ารอเลยครับ.. พอดีผมมีโปรเจคกลุ่มน่ะครับ.. คงทำทั้งคืนน่ะแหละ.. ขอโทษทีน้า~ ทงเฮของผม..' ได้ฟังแล้วก็อย่างจะโกรธอยู่หรอกนะ.. แต่คิบอมเล่นอ้อนยังงี้.. มีหรือที่ผมจะโกรธลง
"ก็ได้ๆ งั้นพรุ่งนี้ก็ได้.. แต่สัญญาแล้วนะ.."
'สัญญาครับ.. ทงเฮ~ขอโทษจริงๆ นะครับ..'
"ไม่เป็นไรๆ งั้นคิบอมตั้งใจทำงานนะ"
'ครับ.. บายครับ' คิบอมวางสายไปแล้ว.. ดวงตากลมโตใสทอประกายเศร้าวูบ.. วันนี้คิบอมเป็นอะไร..ทำไมถึงมาบอกเลิกนัดเองอยางนี้.. ปกติคนที่จะบอกเลิกนัดน่ะจะเป็นผมเองต่างหากเล่า..
"เป็นอะไรแสบ.. แฟนบอกเลิกนัดหรือไง" ผมมองค้อนร่างขาวๆ ที่นั่งตรงหน้าตาคว่ำ.. หากแต่ซองมินกลับยิ้มร่า ไม่สะทกสะท้านเลยสักนิด... ซองมินนี่เป็นหมอดูหรือไงนะ.. รู้ไปหมดซะทุกเรื่อง
ผมจัดการสั่งน้ำผลไม้ไปแก้วนึง.. เพราะตอนนี้ผมไม่มีกระจิตกระใจจะกินอะไรหรอก.. นั่งเรื่องที่ต้องนั่งกับไอ้บ้านี่ แล้วยังเรื่องคิบอมอีก..
มื้ออาหารเล็กๆ ที่รุ่นพี่ลีทึกเป็นเจ้ามือจบลงแล้ว.. หลังจากรุ่นพี่ของซองมินก็ยังเอ่ยชวนไปร้องคาราโอเกะกันอีก.. ซึ่งมีหรือผมจะปฏิเสธได้.. ซองมินคนดีคงจะงับหัวผมตายแล้วล่ะ..
พวกผม รุ่นพี่ของซองมิน และเพื่อนของรุ่นพี่ใช้เวลาร่วมๆ สองชั่วโมงไปกับการร้องคาราโอเกะแบบนอนสตอป..
อย่างผมน่ะเหรอ.. มีหรือจะพลาด... ใช่ครับ ผมพลาด..
เห็นไอ้หน้าหล่อๆ ของไอ้รุ่นพี่ฮันคยองแล้วหมดมู้ด.. ไม่อยากจะร้องเลย.. ให้ตายเหอะ.. คนบ้าไรวะ คะยั้ยคะยอให้ร้องเพลงคู่ด้วยเนี่ย..
เรื่องซองมินร้องเพลงกับรุ่นพี่ลีทึกนั้นผมไม่ว่าหรอกนะ.. แต่จะให้ผมร้องกับไอ้นี่.. บ้าป่ะ?
จนก่อนที่ทุกคนจะเลิกร้องเกะกันนี่ล่ะ ซองมินคนดีของผมก็บังคับแกมข่มขู่ให้ผมร้องเกะเพลงสุดท้าย.. ซึ่งมีหรือผมจะยอม..
ใช่ครับ.. ผมยอม.. ก็ซองมินเลิกจิกตาผมซะอย่างนั้น จะไม่ให้ผมทนได้อย่างไรเล่า.. เดี๋ยวผมได้ตายคาห้องเกะล่ะ จะทำไง..
คิดสงสัยว่าลีซองมินคนน่ารักไปรับสินบนจากใครมานักหนาเนี่ย..
หลังจากออกมาจากห้องคาราโอเกะแล้ว.. ทุกคนก็แยกย้ายกันกลับบ้าน.. ผมเองก็ขอตัวแยกออกมาเดินเตร็ดเตร่อยู่ชั้นสามของห้างสรรพสินค้าแถวๆ มหาลัยอีกนั่นแหละ.. คิดเหรอว่ามีที่เที่ยวที่ไหนจะสบายเท่าที่นี่.. และเหมาะกับฤดูร้อนๆ เยี่ยงนี้..
ร้านขายเครื่องประดับร้านประจำของผม คือจุดหมายข้างหน้าของผม.. ขาทั้งสองกำลังทำหน้าที่ก้าวเดินพาเจ้าของร่างตรงยังร้านที่อยู่ไกลออกไปสามสิบเมตรได้.. แต่แล้วขาเรียวๆ ก็ต้องชะงัก เมื่อเจ้าของขาทั้งสองอย่างผมนี่แหละ.. รู้สึกแปลกๆ ชอบกล..
ผมจัดการล้วงหยิบกระจกบานเล็ก(ที่ซองมินฝากไว้) ทำเป็นส่องหน้าหากแต่ผมกลับเห็นเงาตะคุ่มๆ ของไอ้ตัวมารที่อยู่ข้างหลังผม.. ริมฝีปากบางกดยิ้มหนัก.. ก้าวเท้าฉิวๆ หายเข้าไปในฝูงชนที่แห่กันยื้อแย่งสินค้าที่กำลังลดกระหน่ำซัมเมอร์เซลอย่างบรรดาชุดว่ายน้ำแบรนด์ดัง..
หายใจเข้าออกยกใหญ่.. ก็จะไม่ให้เป็นอย่างนี้ได้ยังไง ก็บรรดาฝูงชนเกาหลีเบียดเสียดแย่งยื้อกันจนผมจะตัวแบนลีบ.. แถมยังแย่งอากาศจะหายใจอีก.. นี่ผมคิดถูดคิดผิดวะเนี่ย..
ริงโทนเพลงหนักๆ ดังขึ้นมาจากโทรศัพท์มือถือเครื่องเดิม ผมปาดเหงื่อที่เริ่มผลุดพรายขึ้นบนหน้าผากนิดๆ ก่อนจะหยิบมือถือเครื่องบางขึ้นมามองอย่างหน่ายๆ แล้วกดรับอย่างไม่เต็มใจนัก..
'ทงเฮครับ~'
".........." ผมเงียบรอฟังปลายสายว่าโทรมามีจุดประสงค์อะไรอีกมิทราบ
'ทงเฮ~ นี่จงใจจะเงียบไม่พูดกับพี่เลยหรอ..'
"............"
'ง่า~ ทงเฮอ่ะ พี่โทรมาอยากคุยด้วยก็ไม่ยอมคุยด้วย..'
"ใช่.. ไม่อยากคุย"
'ทงเฮใจร้าย..' เสียงปลายสายทำไมมันรู้สึกใกล้ๆ หูนักนะ.. ไม่ต้องรอให้สงสัยนาน.. ไอ้ตัวมารก็โผล่เข้ามากอดเอวผมจากทางด้านหลังเสียแล้ว..
คิ้วเรียวขมวดเข้าหากันจนเป็นโบว์ มือขาวจัดการจิกเล็บลงไปที่เนื้อต้นที่แขนแข็งๆ ของไอ้คนฉวยโอกาส.. หากแต่แขนแข็งๆ นี่กลับรัดเอวบอบบางเข้าไปอีก
"ฉวยโอกาส.."
"ครับ.. " ไอ้คนที่กอดซ้อนด้านหลังผมตอบรับหน้าตาย พร้อมกับรอยยิ้มกว้าง.. คนผมนึกปวดใจ.. ทำไมมันถึงต้องมาก่อกวนผมด้วยฟะเนี่ย.. อุตส่าห์คิดว่าหนีพ้นแล้วนะ..
"ทงเฮใจร้าย~ เราอุตส่าห์ได้ไปเดทกัน ทำไมถึงเย็นชากับพี่นักล่ะ" ผมนิ่วหน้า พลิกตัวหันไปมองคนหน้าด้าน ตาเขียวปั้ด.. นี่ผมเคยไปเดทกับมันตอนไหนวะ?
"ผมเคยเดทกับรุ่นพี่หรอ?"
"ก็ตะกี้ไง.. ที่เราไปกินข้าวกันแล้วก็ไปร้องเกะกันไงครับ" ผมอ้าปากค้าง ! คนไรวะ.. พูดออกมาได้เต็มปาก..
"ประสาทชะมัด ปล่อยผมสิ.."
"ปล่อยทำไมล่ะครับ.. กอดกันอย่างนี้อุ่นดีออก"
"อุ่นแป๊ะไรวะ ขยะแขยงล่ะสิไม่ว่าล่ะ" คนตรงหน้าของผม แทนที่จะสลดบ้าง.. กลับยิ้ม.. ซะจนตาจะปิด..
"อุ่นสิครับ.. ทงเฮไม่อุ่นหรอ.."
"บ้าล่ะ.. ปล่อยสิ !!"
"ทงเฮจะอายทำไมล่ะครับ.. ตรงนี้ไม่มีใครซะหน่อย.." ผมละอยากจะกุมขมับตัวเองชะมัด.. ยิ่งคุยด้วยยิ่งปวดหัวเว้ยเฮ้ย !!
"ใครบอกว่าฉันอายมิทราบ" ทันทีที่ผมพูดจบประโยค ไอ้มือหนาๆ ของคนตรงหน้าก็ละออกจากเอวผม ยื่นมาเกลี่ยแก้มผมแทน.. อ๊ากกกกกกกกก นี่ผมกำลังจะถูกคุมคามอีกแล้ว..
ผมจัดการกระทืบเท้าใส่ลงที่เท้าของคนตรงหน้า จนฮันคยองต้องร้องโอดโอยออกมา ผมฉวยโอกาสนี้ ใส่เกียร์สุนัขวิ่งหนีล่ะคราวนี้..
ขาทั้งสองของผม พาผมเข้ามาในร้านเป้าหมายได้ซะที.. ตอนนี้ผมกำลังอยู่ในร้านขายเครื่องประดับร้านประจำ.. แล้วผมก็กำลังเลือกซื้อสร้อยสักเส้น.. ขณะที่ผมกำลังเลือกอยู่นั้น.. สายตาของผมก็เลยผ่านไปยังนอกร้าน..
แผ่นหลังกว้าง.. อันคุ้นเคย.. ผมไม่อาจปฏิเสธตัวเองเลยว่า.. คนๆ นี้ไม่ใช่.. คิบอม...
มันต้องไม่ใช่สิ !! คิมคิบอมแฟนที่น่ารักของผมจะมาอยู่ในห้างนี้ได้ไง.. ก็เขาเพิ่งโทรมาบอกผมเองไม่ใช่หรอ.. เขาต้องทำโปรเจค..
ถึงกระนั้นผมก็ยังอยากรู้อยู่ดี.. ผมจัดการวางสร้อยเส้นที่เลือกไว้ฝากกับคุณพี่เจ้าของร้านที่ผมซี้หนึบด้วย ก่อนจะวิ่งออกไปดูหน้าไอ้คนที่เป็นเจ้าของแผ่นหลังกว้างๆ นี่เสียหน่อย..
ขาเรียววิ่งพาเจ้าของร่างไปยังจุดที่เจ้าของแผ่นหลังนั้นยืนอยู่.. หากแต่กลับมีคนกลุ่มใหญ่เดินผ่านหน้าผมนี่ล่ะ.. พอเดินตรงไปยังที่ตรงนั้นก็ไม่พบเจ้าของแผ่นหลังคุ้นเคยเสียแล้ว..
เฮ้อ~ คงคิดไปเองหล่ะมั้ง.. ทงเฮ~
to be continued..
ซี / ZeA* / Zero ฮับ^^
ตอนนี้ได้รับอิทธิพลจากนิยายของน้องที่เพิ่งซื้อเมื่อวานกับฟิคที่อ่านเมื่อเช้า =[]=''
ขอโทษที่มันมีแต่ฮันด๊อง.. รับรองตอนหน้าบอมคยูแน่นอนฮะ
คิดว่าตอนนี้ยาวขึ้นไหม?? อุตส่าห์เขียน 18 kb นะ (ปกติเขียน 14 kb)
มันเต็มไปด้วยความไร้สาระ + ความเฮิร์ทเรื่องคะแนนโอของไรท์เตอร์ด้วยนี่หล่ะ..
สุดท้ายก็ขอบคุณทุกคอมเม้นท์คะ^^
ตอนที่ 6 กำลังเขียน (ได้2บรรทัด)
ตอนนี้ให้น้ามมมม อย่าตายนะ >W<//
เค้าให้ LOVE POTION ช่วยเติมพลังดีเลย์ไป 1 วัน แต่ยาวขึ้นจากที่กะไว้จากเมื่อวานนะ
--------------------
กู่ร้องงงง
หมั่นไส้ฮัน แต่มันน่ารัก~
เซ็งๆอ่ะ
พออ่านแล้วหายแล้ว ได้ฮันด๊องช่วยไว้ กี๊ดดดๆๆ
#1 By NAMXXX on 2008-04-07 14:24